Humanizacja drogą do legalizacji

Czesi czytają najwięcej w Europie. Średnia liczba książek w czeskim domu to 246. Tylko 2 proc. Czechów nie ma w domu żadnej książki. Przeciętny Czech czyta średnio ponad 17 książek rocznie (u nas - tylko 12 proc. czyta więcej niż sześć książek rocznie). Daje im to prymat wśród europejskich czytelników. Tym samym nie powinien dziwić fakt, że na początku roku 2010 Czeski rząd wprowadził wartości graniczne narkotyków oraz opublikował listę roślin i grzybów, których uprawa w niewielkich ilościach jest legalna.

W Polsce ok. 3 mln osób opowiada się za reformą polityki narkotykowej i doszukiwał bym się ich właśnie wśród 12 procent czytających powyżej jednej książki w roku.

Peter Sloterdijk: „Książki, jak zauważył niegdyś Jean Paul, są tylko nieco grubszymi listami do przyjaciół. Zdanie to w sposób pełny i elegancki ujmuje istotę i funkcję humanizmu: jest on konstytuującą przyjaźń telekomunikacją za pośrednictwem pisma”.

Timothy Leary: „Jak nazwiemy ten nowy ruch? Humanizm? Libertianizm? Złoty wiek indywidualnych Bogów?Hm, kogo obchodzi jak to nazwiemy. Odpuśćmy sobie...Ah tak przypomniałem sobie. Przekaz jaki niesie ten ruch zwie się WOLNOŚĆ!”.

Nadszedł czas reformy polityki narkotykowej w Polsce. Znów na naszych oczach rodzi się kulturowa trąba powietrzna rewolucji. Ruch, którego korzenie sięgają czasów feudalnych.
Czas w którym możliwy jest powtórny rozkwit modelu humanistycznego, bowiem istnieje on zawsze przeciw czemuś, jest zaangażowaniem na rzecz wywiedzenia człowieka na powrót z barbarzyństwa. Jednak po roku 1945 za sprawą telewizji medialnie ugruntowana kultura masowa, wsparta przez bardziej aktualne rewolucje sieciowe sprawiła, że ludzka egzystencja we współczesnym społeczeństwie została oparta na nowych podstawach. Jak widać sztuka pisania listów w celu zawarcia telekomunikacyjnych przyjaźni wewnątrz nowoczesnego społeczeństwa masowego, zamieszkującego nasz kraj nie wystarczy, bowiem stało się ono zdecydowanie post-literackie a w konsekwencji post-humanistyczne. Łatwo zrozumieć, że właśnie okresy, które poczyniły szczególnie bolesne doświadczenia z barbarzyńskim potencjałem, wyzwolonym w pełnych przemocy  i zdziczenia interakcjach między partiami politycznymi, są równocześnie czasami, w których głośne wołanie o humanizm staje się najważniejsze.

Zmiana polityki narkotykowej możliwa jest zatem, wyłącznie na gruncie solidarnej elity potrafiących czytać wybrańców; nadawców i odbiorców listów mogących spowodować nieokreśloną mnogość możliwości zawarcia przyjaźni z bezimiennymi często nienarodzonymi jeszcze czytelnikami. Ruch uzbrojonych i oczytanych humanistów dzięki cybernetyczno-elektronicznej technologii ma dziś do dyspozycji broń o większej sile rażenia niż bomba atomowa. Humaniści, którym podobnie jak Solidarności przyświeca niesione na ustach hasło „wolność” i pragnienie zaprzestania represji aparatu państwowego. Do tak przedstawionych postulatów gotowi przyłączyć się do boju są także post-humanistyczni archiwiści, których umysły choć raz zetknęły się z ideą wolności zasianą przez jedną z książek bitników czy choćby egzystencjalistów francuskich. Zwolennicy zmiany ustawy muszą jednak w pierwszej kolejności stoczyć bój o człowieka, prowadzony w formie zmagań pomiędzy tendencjami bestializującymi i poskramiającymi.

Na obecnym etapie zdziczenia i dehumanizacji dyskurs o wspólnocie ludzkiej można prowadzić pod pojęciem parku zoologicznego, w którym pojedyncze jednostki stanowią samo-doglądające i samo-strzegące się istoty wyrabiające sobie własne zdanie na temat regulacji ich auto-chowu. To co prezentuje się jako rozmyślanie nad polityką, jest w rzeczywistości refleksją dotyczącą zasad kontrolowania ludzkich zwierzyńców. Natomiast uprawianie miejskiej sztuki pasterskiej jawi się jako zadanie zoo-polityczne, w którym główną funkcją wybieranych opcji politycznych jest dbanie o własne kieszenie i walka o utrzymanie się na stanowisku opłaconym ze społecznych środków.

Nowe formaty muszą wyłonić się jak zwykle z post-politycznej rewolucji młodzieży, z wolnych umysłów jednostek stających na przeciw zbetoniałej geriatrii. Droga do zwycięstwa polityki narkotykowej prowadzi przez wybory na władców królewskich znawców najrozsądniejszego rodzaju wiedzy eksperckiej na temat hodowli roślin i zwierząt, oraz przez nawracanie „templariuszy” niewiernych idei wolności poprzez oręż humanizmu. W przeciwnym razie w dzikim kraju konopie będzie można hodować jedynie na dziko.