Mikrodozowanie psychodelików jest nowym, coraz popularniejszym trendem polegającym na tym, że użytkownicy przyjmują bardzo niewielkie (tzw. podprogowe, czyli niewywołujące wizualnych zmian percepcji ani wyraźnych zmian odczuwania świadomości) dawki psychodelików. Najczęściej w ten sposób przyjmowane są LSD (od 4 do 20 µg) i grzyby psylocybinowe (od 0.1 do 0.6 g suszonych grzybów).
Mikrodozowanie psychodelików ma prowadzić do większej efektywności, kreatywności i lepszego samopoczucia, co potwierdza większość dotychczasowych badań. Tym niemniej badania te wykazały też niespójny wzór zmian cech osobowości, a niektórzy użytkownicy donosili o niekorzystnych efektach. W jednym z badań (Polito i Stevenson, 2019) nawet jeśli rezultaty wskazywały na poprawę zdrowia psychicznego w postaci zmniejszenia poziomów depresji i stresu oraz na poprawę uważności w postaci zwiększonego zaabsorbowania i zmniejszenia poziomu zamyślania się, to stwierdzono niewielki, jednak znaczący wzrost neurotyzmu, który jest uznawany za stabilną (czyli taką, która nie powinna ulegać zmianie w przeciągu krótkiego okresu czasu) cechę osobowości. Inni badacze donosili również m.in. pojawianiu się cyklicznie zmiennych wzorów depresji i euforii, nasileniu niepokoju i negatywnych emocji.
Wspomniana niespójność wyników rodzi potrzebę dalszych badań. Badanie, jakie przeprowadzili Hannah M. Dressler, Stephen J. Bright i Vince Polito, miało na celu sprawdzenie zależności pomiędzy mikrodozowaniem w określonym przedziale czasu, zachodzącymi w tym czasie zmianami w osobowości i świadomością emocjonalną. Osobowość można mierzyć poprzez zastosowanie modelu osobowości, na który składa się pięć cech: ekstrawersja (towarzyskość, zaangażowanie komunikacyjne jednostki), zgodliwość (kooperatywność, zaangażowanie społeczne), sumienność (samokontrola, zorganizowanie, determinacja), otwartość (gotowość na nowe doświadczenia i doznania) oraz neurotyzm. Neurotyzm w badaniu podstawowym został pozytywnie skorelowany z aleksytymią (uczestnicy zarówno w badaniu podstawowym jak i kontrolnym wypełniali test mierzący aleksytymię), czyli stanem emocjonalnego wycofania i nieumiejętności identyfikowania i opisywania swych emocji: wskazano tu (oraz w innych badaniach niedotyczących psychodelików), że umiejętność wglądu emocjonalnego (odczytywania emocji) może być łączona z niższymi poziomami neurotyzmu.
Metoda badania
Badanie polegało na zebraniu danych w wyznaczonym dwoma datami interwale czasowym: 1. w badaniu podstawowym udało się zebrać dane od 76 użytkowników; 2. badanie kontrolne polegało na wysłaniu po upływie 31 dni ankiety, po której wypełnieniu zatwierdzono jako poprawne odpowiedzi od 24 respondentów. Tego rodzaju badania prowadzone w naturalistycznym ustawieniu cechują się szeregiem ograniczeń, takimi jak np. brak możliwości przeprowadzenia kontrolnego badania z placebo, niemożliwość stworzenia takich samych warunków dla wszystkich uczestników (w odróżnieniu od badań klinicznych), różne wielkości dawek i zmienna częstotliwość ich zażywania, zażywanie przez uczestników badań innych substancji z efektami nakładającymi się na proces mikrodozowania, tzw. stronniczość próbki [sampling bias], czyli w tym przypadku prawdopodobieństwo zniekształcenia wyników z powodu nadreprezentacji uczestników mających pozytywne doświadczenia z psychodelikami, itp.
Wyniki
Na podstawie zebranych odpowiedzi wskazano, że po przynajmniej jednym miesiącu mikrodozowania psychodelików nastąpiły znaczące wzrosty pod względem sumienności oraz spadki pod względem neurotyzmu. Gdy chodzi o ekstrawersję, zgodliwość i otwartość, cechy te nie uległy zmianom.
Choć w badaniu podstawowym powiązano aleksytymię z neurotyzmem w ten sposób, że aleksytymia miała być predyktorem neurotyzmu, badanie kontrolne tego nie potwierdziło: stąd sugestia, że być może negatywna korelacja pomiędzy wcześniejszym doświadczeniem mikrodozowania a neurotyzmem wskazywałaby na to, iż bardziej doświadczeni użytkownicy wiedzą jak integrować swe emocjonalne wglądy.
Ponadto stwierdzono pozytywną korelację ekstrawersji zarówno z okresem trwania wcześniejszego mikrodozowania jak i z całościową ilością przyjętych mikrodawek w okresie życia jednostki. Stwierdzono negatywną korelację neurotyzmu z okresem trwania wcześniejszego mikrodozowania.
Wyniki te generalnie pokrywają się z większością konkluzji z innych badań oraz doniesień anegdotycznych, według których mikrodozowanie ma pozytywny wpływ na zdrowie psychiczne i samopoczucie. Powstaje zatem pytanie o te doniesienia, w myśl których mikrodozowanie może prowadzić do niekorzystnych zmian jak ww. nasilenie neurotyzmu, niepokoju czy negatywnych emocji.
Zdaniem autorów kluczem do odpowiedzi może być stopień doświadczenia użytkowników pod względem mikrodozowania: podczas gdy wszyscy uczestnicy ich badania mieli za sobą przynajmniej jeden epizod związany z mikrodozowaniem, a większość przyjęła więcej niż 10 dawek w okresie poprzedzającym badanie, to np. w badaniach Polito i Stevensona uczestnicy mieli bardzo małe doświadczenie albo nie mieli żadnego doświadczenia związanego z zażywaniem mikrodawek. Być może jest więc tak, że wstępna faza mikrodozowania prowadzi do pogłębionej świadomości nierozwiązanych emocjonalnie problemów a tym samym chwilowego pogłębienia neurotyzmu, natomiast dłuższe kontynuowanie mikrodozowania prowadziłoby do zmniejszenia poziomów neurotyzmu. Zdaniem badaczy jest też możliwe odwrotne zjawisko: ci użytkownicy mikrodawek, którzy wykazują się spadkami neurotyzmu, mogą być bardziej chętni na długookresowe mikrodozowanie.
Gdy chodzi o poprawę sumienności, uczestnicy wskazali, że mikrodozowanie prowadziło do bardziej zorganizowanego i zdeterminowanego zachowania oraz pogłębionego skupienia przy realizowania codziennych czynności.
Nie zauważono znaczących zmian pod względem otwartości, zgodliwości czy też ekstrawersji, jakie zaszłyby w interwale czasowym pomiędzy badaniem podstawowym a kontrolnym. Ponieważ ekstrawersja została pozytywnie skorelowana z wcześniejszym mikrodozowaniem, autorzy sugerują, że jednostki ekstrawertyczne są bardziej chętne na długookresowe mikrodozowanie. Podobna sytuacja może też zachodzić w przypadku otwartości: nie tyle mikrodozowanie generowałoby większą otwartość, co otwartość jest tą cechą, która powoduje, że ludzie są bardziej skłonni na eksperymenty z mikrodozowaniem. Podsumowując jednym zdaniem: dane zebrane przez badaczy wskazują na to, że mikrodozowanie może mieć wpływ na cechy osobowości.
