Słowo "kawa" pojawia się w pamiętnikach żołnierzy z czasów wojny secesyjnej częściej niż "wojna", "Lincoln", "matka", "niewolnictwo" czy "kula". Czy jednak czarny napój mógł również przyczynić się do rezultatu wojny?
"Panuje tu chaos. Napięcie jest nie do zniesienia... zredukowali nam racje do jednej czwartej i nie dostajemy kawy... a nikt nie zdoła tu służyć bez kawy " - czytamy w pełnym zrozumiałych obaw liście, napisanym przez kawalerzystę Unii, Ebenezera Nelsona Gilpina w kwietniu 1865. Kawa miała podobno podczas wojny domowej niebywałe znaczenie.
Jon Grinspan, kurator Smithsonian Museum of American History, zwraca uwagę, że słowo "kawa" pojawia się w pamiętnikach żołnierzy z czasów tego konfliktu częściej niż słowa "wojna", "Lincoln", "matka", "niewolnictwo" czy "kula". Czy jednak czarny napój mógł również przyczynić się do rezultatu wojny?
Posiadanie kawy było jedną z przewag Północy, jak twierdzi historyk Andrew F. Smith. "Konfederaci mieli dostęp do tytoniu i niektórych charakterystycznych dla Południa artykułów żywnościowych; żołnierze Północy mieli dostęp do kawy... kiedy nie toczyła się bitwa, żołnierze spotykali się pośrodku pola i wymieniali towary".
Przeskakując do wojny w Wietnamie: Tak zwane "kawiarnie GI" były bezpieczną strefą, gdzie żołnierze mogli otwarcie rozmawiać o swoich obawach... racząc się jednocześnie, rzecz jasna, kawą.
Ta zaś pozostaje ważną częścią życia żołnierzy i dziś.
W programie sieci NPR pojawił się wywiad z Harrisonem Suarezem, amerykańskim weteranem wojny afgańskiej, który opisywał kwestie międzykulturowe, pojawiające między sprzymierzonymi wojskami afgańskimi i amerykańskimi. Chociaż Afgańczycy preferowali herbatę, to i tak Amerykanie traktowali chwile, gdy ich sojusznicy pili herbatę a oni sami kawę jako "czas poświęcony na stworzenie relacji z partnerami walczącymi u naszego boku."
Wraz ze swoim partnerem biznesowym Michael Haft, również weteranem, Suarez założył firmę o nazwie Compass Coffee , która specjalizuje się w dostarczaniu kawy amerykańskim wojskom na całym świecie.
"Wysłaliśmy kawę Marines na lotniskowcach, do Afganistanu... jeśli o dowolnej porze jakakolwiek jednostka zapragnie kawy – zrobimy wszystko, co się da, by im ją dostarczyć."
Stabilne acz chaotyczne. Siedzimy u kumpla jakieś 40 km od mojego miejsca zamieszkania. W głowie - spokój, lekki stresik spowodowany "obcymi" osobami. Towarzystwo - Grupka najbliższych mi osób, w tym moja dziewczyna :) Mamy do dyspozycji 2 pokoje, w których dzieją się równolegle 2 imprezy - U nas - ludzie w wieku 18+, drugi pokój, dzieciaki 12-16 lat.
Sam sylwester odbył się stosunkowo blisko mojego miejsca zamieszkania - jakieś 30 minutek PKS'em więc nie wynikały z tego żadne komplikacje :)
Razem ze mną Kartoniki jedli:
Indianer - I, Monika - M, Ola - O, Jaskier - J, Pachomia - P, oraz Martyna - M
>16:00 - 17:30 - jeszcze w domu
Spokojne popołudnie, dobry nastrój, sam w mieszkaniu(chociaż po kilku godzinach wraca brat), chęć przeżycia czegoś nowego i ciekawego.
Witam, poniżej mój pierwszy trip-raport, proszę więc o łagodną ocenę.
Kilka ostatnich tygodni spędziłem wdrażając się spowrotem w mój ćpuńsko-politechniczny rytm życia. W tym czasie, jak i w wakacje czytałem dużo o psychodelikach i postanowiłem spróbować kolejnego 'legalnego' drugu jakim jest DXM.
Tak więc po wykładach z jakichś pierdół udaję się do apteki, kupuję paczuszkę acodinu, która okazuje się mieć 20 tabletek po 15 mg dexa. Siadam przed PlayStation i zjadam najpierw 3 tabsy żeby wykluczyć uczulenie. Popijam piwko - ulubiony Staropramen i gram w fifkę.
spory las ok. 6 km za miastem, następnie autobusy komunikacji miejskiej, mieszkanie w centrum
9 ususzonych naturalnie muchomorów czerwonych spożytych samotnie w lesie. Początkowe efekty tak jak przy wywarach z mniejszej ilości suszu tj. dysocjatywna poprawa humoru, wyostrzenie zmysłów, zastrzyk energii etc. no i mdłości naturlich, ale ku mojemu zdziwieniu bez spawania. Już po ok. 20 minutach pierwsza halucynacja słuchowa - wzmocniony odgłos przytłumionego bicia serca dobiegający jakby spod ziemi. Z czasem coraz większe oddzielenie od więzi z własną osobą, jak również zanik tego podłego posmaku związanego ze świadomością bycia zamkniętym w tzw.
