Wywiad z PRODUCENTAMI

- Jak zaczęliście?
- Trzech z nas najpierw przez 3 lata ciężko myślało :P ; czytało o syntezach, szukało sprzętu i materiałów. Żaden z nas wcześniej nie miał z chemią do czynienia, wyjąwszy moje lekcje szkolne, ani nie znaliśmy nikogo z tej branży. Po prostu lubiliśmy E i postanowiliśmy ją zrobić.

- Gdzie się zaopatrywaliście?
- Zdobycie wyposażenia bez zwracania uwagi było trudne. Dilerzy od laboratoriów za gotówkę sprzedawali najwyżej termometry. W sprawie reszty doradzali nam, aby oworzyć konto w banku i uzuskać od niego referencje handlowe. Gdy działałem w tym kierunku, bank wymagał danych osobowych i precyzyjnego określenia natury mojego biznesu! Tak więc szukaliśmy już istniejących firm z ich dostawcami i próbowaliśmy nawiązywać osobiste kontakty aby móc składać zamówienia i dostawać towar. Oswajanie takich ludzi było ryzykowne, jako że mogli donieść policji, szantażować nas lub podwajać ceny. Jakkolwiek bądź, znaleźliśmy nieco sprzętu w sklepach z wyposażeniem dla teatrów a nawet na wyprzedażach z samochodu. Były to prawie wszystkie nasze szklane gadżety, jako że używaliśmy metod raczej laboratoryjnych niż do produkcji masowej. Znaczy to też, że było wiele stłuczek stopujących produkcję na dłuuuugo, dopóki nie uzupełniliśmy braków.

- Co z prekursorami?
- Te ważniejsze, np safrol, trzaba było kupić na Czarnym Rynku po bardzo wysokich cenach. Nawet zakupom rozpuszczalników towarzyszyły pytania, a zakup kilku substancji wymagał specjalnych pozwoleń na trucizny, ale udało nam się odnaleźć paru hindusów, którzy brali gotówkę i nie zadawali pytań. Nie wszystko mogliśmy kupić w Wielkiej Brytanii, a baliśmy się importować - znaczy to, że trochę prekursorów musieliśmy wytworzyć sami. Wydaliśmy w sumie ok. 4 tysięcy funtów.

- Więc jak To zrobiliście?
- Wynajęliśmy na ten cel mieszkanko w suterenie. Potem prowadziliśmy próby, by opanować najlepsze procesy. Studiowaliśmy wszystko, co było do zdobycia, w tym książki chemiczne; PIHKALa Alexandra Szulgina; Tajemnice Wytwarzania Metamfetaminy (Secrets of Methamphetamine Manufacture) a nawet patenty w Biurze Patentowym. Było trudniej niż się spodziewaliśmy: nawet postępując zgodnie z instrukcjami, niektóre reakcje nie zachodziły, z kolei inne były tak gwałtowne że uszkadzały sprzęt. Wszystkie opisy, nawet szulginowskie, mają drobne acz ważące luki, więc musieliśmy zestawiać recepty z wielu różnych książek i patentów. Wypracowanie dobrej technologii zajęło nam tygodnie.

- Ile trwa cały cykl?
- Kilogram MDMA powstaje w około 2 tygodnie, jeśli pracują nad nim ostro 3 osoby. To dlatego, że niektóre procesy prowadziliśmy w zaledwie 50-gramowych łaźniach. Zużywaliśmy 75 litrów rozpuszczalników których nie mogliśmy poddać rekondensacji, nie mieliśmy wyciągów, więc wszystko to wygotowywaliśmy w powietrze, ale opary bywały od niego cięższe i miały skłonność do wypełniania pomieszczeń. Bywały też toksyczne, gryzące, niektóre wręcz bardzo trujące. Bywało, że zmykaliśmy kaszląc, wykończeni od wdychania oparów które wyżerały oczy i robiły helikoptera.

Baliśmy się też eksplozji bo silnik pompy próżniowej iskrzył, więc gdy robiło się naprawdę niebezpiecznie, musieliśmy ewakuować chatę i oglądać dym uchodzący oknami. Raz ekspoldowała flaszka z eterem, a podczas reakcji Rittera gorący kwas siarkowy z cyjankiem metylu wystrzelił w sufit, skąd kapał na nas. Sądzę że to mi rozwaliło płuca na zawsze.

- Co powiesz o sprzedaży?
- Zaskakująco trudna sprawa. Próbowaliśmy znaleźć autonomicznego Dila, ale baliśmy się że następni, którym oferowałby MDMA, mogliby być powiązani z kryminalistami i skończyłoby się na Powązkach. A skończyło się tak, że sprzedawaliśmy w małych ilościach, czyli wtajemniczaliśmy w nasz sekret o wiele za wiele ludzi. I nawet w takim przypadku nie mogliśmy osiągać normalnej "rynkowej" ceny 40 funtów za gram, nawet czystego produktu. Cały ten interes stawał się już koszmarem, chociaż jeden z moich towarzyszy znajdował w tym frajdę.

- Co byś zmienił, gdybyś miał ponownie go rozkręcać?
- Pojechałbym na Maxa. Myślę że ryzyko byłoby mniejsze, gdyby zlecić komuś załatwianie sprzętu i materiałów, moglibyśmy wtedy pozwalać sobie na bezpieczniejsze rozwiązania, lepszy sprzęt i jakość.


Źródło: ecstasy.org
© ŚP Nicholas Saunders 1995
luźne tłumaczenie: Podszum