Paskudny artykuł z NY Times pokazuje, że uzależnieni wciąż postrzegani są jako niewarci życia

W Ameryce zwykle nie do przyjęcia jest mówienie (czy nawet sugerowanie), że ludzkie życie jest niewarte ratowania. Ludzie uzależnieni są tu jednak niefortunnym wyjątkiem. W naszym przypadku myśl, że coś, co może utrzymać nas przy dłużej życiu, może zarazem "pozwolić" nam na dalsze zażywanie narkotyków sprawia, że mówienie, że lepiej, żebyśmy umarli jest OK.

pokolenie Ł.K.

Kategorie

Źródło

the influence
Maia Szalavitz

Odsłony

415

Wczoraj (27.07.) New York Times zamieścił artykuł opatrzony nagłówkami "Antidotum [na przedawkowanie] heroiny może zachęcać do podejmowania ryzyka"oraz "Nalokson łagodzi bolesne skutki heroinowej epidemii, jednakże nie bez konsekwencji."

Jego autorka sugeruje, że rośnie jakoby zaniepokojenie opinii publicznej tym, że podawanie naloksonu dla odwrócenia skutków przedawkowań może przynieść więcej szkód niż pożytku.

Tymczasem w rzeczywistości to właśnie ten strach — nie nalokson — stanowi zagrożenie.

Katherine Seelye napisała:

Krytycy wskazują, że [nalokson] stanowi dla zażywających narkotyki rodzaj siatki bezpieczeństwa, która pozwala im podejmować większe ryzyko w dążeniu do osiągnięcia mocniejszego haju."

Jednakże jedynym taki krytyk, którego zacytowała, nie był lekarzem, naukowcem, ani nawet politykiem głównego nurtu. Zamiast tego, musiała zwrócić się do Paula LePage, cieszącego się złą sławą ekstremisty gubernatora Maine, który powiedział:

Nalokson tak naprawde nie ratuje życia; przedłuża je jedynie, aż do następnego przedawkowania.

LePage zawetował ustawę o rozszerzeniu dostępu do naloksonu — bezduszne weto, które jednak spotkało się z wyrazami oburzenia i wkrótce zostało oddalone.

W Ameryce zwykle nie do przyjęcia jest mówienie (czy nawet sugerowanie), że życie niektórych ludzi nie jest warte ratowania. Ludzie uzależnieni są tu jednak niefortunnym wyjątkiem. W naszym przypadku myśl, że coś, co może utrzymać nas przy dłużej życiu, może zarazem "pozwolić" nam na dalsze zażywanie narkotyków sprawia, że mówienie, że lepiej, żebyśmy umarli jest OK.

Przerabialiśmy to już w związku z programami wymiany igieł, gdzie obawy władz religijnych i źle poinformowanych terapeutów były nagłaśniane przez media i używane przez polityków, aby wyrażać sprzeciw pomimo dowodów naukowych, które jednoznacznie wskazywały, że obawy te były bezpodstawne.

Te obawy doprowadziły do całych lat opóźnienia i tysięcy niepotrzebnych zgonów i zakażeń wirusem HIV. Gdy stan Nowy Jork zdołał wreszcie, w latach 90. i później, szeroko rozwinąć system udostępniania czystych strzykawek, wskaźnik HIV wśród narkomanów iniekcyjnych spadł z 54 procent w 1990 roku do zaledwie 3 procent w roku 2012. To skłoniło państwowych ekspertów ds. zdrowia do określenia tej niegdyś kontrowersyjnej praktyki "złotym standardem" na polu zapobiegania HIV.

Dane dotyczące naloksonu przedstawiają się równie korzystnie. W istocie badanie prowadzone w Massachusetts ustaliło, że społeczności z lepszym dostępem do programów szkoleniowych i dystrybucji naloksonu mają wskaźnik śmiertelnych przedawkowań o połowę mniejszy w porównaniu do tych z mniejszym dostępem.

Nie dowiecie się jednak tego z artykułu w Timesie ani tym bardziej z jego nagłówków. Autorka w ogóle nie powołuje się na badanie, nawet gdy cytuje jednego z jego autorów, stwarzając w efekcie wrażenie, że jest to kwestia do dyskusji na gruncie emocji i polityki, nie nauki.

Oby nie wróciły te dawne złe czasy, gdy medialna panika wzbudzała polityczny sprzeciw wobec redukcji szkód, a dane naukowe i faktyczne negatywne konsekwencje takiego podejścia były ignorowane. Media mają obowiązek przedstawiać uzależnienie jako problem zdrowotny, którym ono jest i zawsze podchodzić sceptycznie do ewentualnych uprzedzeń.

Nikt nie twierdzi, że osoby z chorobami serca nie powinny być reanimowane nawet kilka razy, nawet jeśli nie zawsze trzymają się przepisanej diety i planu ćwiczeń. Nikt nie traktuje jak oporażki leczenia pacjentów onkologicznych, które nie powstrzymuje wszak ludzi od uczestnictwa i śmierci w wypadkach samochodowych.

Sam fakt, że taki artykuł mógł zostać uznany za warty opublikowania, sugeruje, że osoby chcące, by uzależnieni postrzegani byli jako zasługujące na życie istoty ludzkie, powinny być gotowe na długą walkę.

Oceń treść:

Average: 8.6 (5 votes)

Komentarze

TripSwitch
Fascynujące, i to NYT takie opinie? Banilon upada.
Zajawki z NeuroGroove
  • Grzyby halucynogenne

trip raport: ok.100 grzybow, wczoraj w okolicach polnocy.

sam poczatek to standard, uczucie odrealnienia, (tv off), muzyka,

puste mieszkanie.


czekalem, az wszystko stanie sie intensywne. na samym poczatku

pojawily sie halucynacje- lezalem na podlodze i patrzylem na sufit,

ktory pod wplywem oswietlenia wybrzuszal sie i falowal. na samym

srodku sufitu wisi czerwona lampa w postaci kwadratowego szkla.

wygladalo to wszystko jak motyl, ktory jest zbudowany ze swiatla. od

  • Lophophora williamsii (meskalina)
  • Marihuana
  • Pozytywne przeżycie
  • Trichocereus Pachanoi (San Pedro)

Byłem podekscytowany na samą myśl o tym, że już niebawem przeniosę się w zupełnie inny świat, a zarazem miałem obawy, jeżeli chodzi o tak głęboką podróż. Nastrój jak najbardziej mi dopisywał, było pozytywnie. Okoliczności to urodziny przyjaciela, wraz ze mną było tam 7 osób, przy czym jedna dosyć szybko poszła do domu. Tylko ja spożyłem meskalinę, reszta piła alkohol. Na początku byliśmy w domu, aby później przenieść się do lasu.

17:00

Zaczynam konsumpcję kaktusowego ekstraktu, popijając całość sokiem z czarnej porzeczki, w tle leci utwór "Deep Purple - Black Night" wprowadzając mnie w wesoły nastrój. Czas spożywania przeze mnie tej magicznej mikstury trwał około 10-15 minut. Dodam, że na 4h przed spożyciem nic nie jadłem.

18:00

  • DMT
  • Tripraport

Samotny wieczór w domu, miło i spokojnie

Po kilkunastu miesiącach przerwy postanowiłem odświeżyć znajomość z psychodelikami. W międzyczasie zażywałem rekreacyjnie raz w tygodniu dosyć niewinne substancje takie jak marihuana, MDMA, ketamina, 2C-B czy lekkie stymulanty, ale po pewnym czasie przestały mi one (jak i życie w ogóle) sprawiać radość. Trzeba więc było coś na to poradzić.

  • MDMA (Ecstasy)
  • Miks

Siemka czytelnikom. Dla wielu z Was może to być nic nadzwyczajnego natomiast dla mnie to było dosyć dziwne. Może zacznijmy od tego, że dropsy zawsze mocno na mnie działają. 100-150mg emki to dla mnie wystarczająca dawka. Powyżej jest okej, aczkolwiek lepiej, żebym był z kimś, bo jak to po emce Kocham wszystkich ludzi(Nie chcę mi się już nawet próbować myśleć. Całkowicie oddaję się substancji) . Wale browar na codzień. Więc jak codzień wypiłem kilka. Wtedy 5/6 przed dropsem

randomness