Czyli potencjalne wyjaśnienie dlaczego LSD działa tak długo i w tak małych dawkach, plus ustęp o tym , co receptory serotoniowe mają wspólnego z free jazzem i nadawaniem rzeczom znaczenia.
Próby kwasu prowadzone w San Francisco w latach 60. przybrały w dzisiejszej Dolinie Krzemowej zupełnie nowe oblicze. Śmiałe podróże ku rubieżom umysłu ustąpiły miejsca subtelnemu zwiększaniu produktywności, jakie powodować ma przyjmowanie niewielkich dawek LSD i innych substancji psychodelicznych. Entuzjaści tej metody twierdzą, że mikrodozowanie zwiększa kreatywność i koncentrację, ale sceptycy wątpią, czy przyjęcie ilości rzędu jednej dziesiątej normalnej dawki może dawać jakikolwiek efekt.
Nauka może wkrótce przyczynić się do rozstrzygnięcia tej kwestii. Naukowcom udało się wreszcie odwzorować trójwymiarową strukturę LSD w stanie aktywnym — a szczegóły, opublikowane wczoraj (26.01) w Cell, wydają się ujawniać klucz do jego chemicznego potencjału. Inny zespół poinformował na łamach Current Biology o zidentyfikowaniu cząsteczki pośredniczącej, odpowiedzialnej z tworzenie wrażenia głębokiego zrozumienia, doświadczanego podczas kwaśnych podróży – odczucie, które Aldous Huxley opisał swego czasu jako "solidarność z Wszechświatem".
"O tym właśnie marzyliśmy, kiedy byłem studentem w latach siedemdziesiątych" - mówi Gavril Pasternak, farmakolog z Memorial Sloan Kettering Cancer Center w Nowym Jorku, który spędził dziesiątki lat badając białka receptorowe w mózgu, pośredniczące w działaniu opioidów i substancji psychodelicznych. "Prace tego rodzaju poszerzają naszą wiedzę o tym, jak działają te receptory."
W 1972 roku naukowcy określili kształt LSD przez mapowanie ułożenie atomów w jego postaci krystalicznej. W kolejnych dekadach trudzili się jednak bezskutecznie nad zmapowaniem struktury krystalicznej receptora chwytającego cząsteczkę LSD lub innego psychodeliku. A właśnie ta aktywna konfiguracja jest kluczem do zrozumienia, jak działają te środki, ponieważ ich działanie zależy od tego, w jaki sposób ich cząsteczki są zatrzymywane w organizmie.
Zespołowi, który opublikował swoje wyniki w Cell udało się pokazać, jak LSD wiąże się z białkiem 5-HT2B, receptorem neuroprzekaźnika serotoniny, który bierze udział w regulacji kwestii takich jak apetyt czy nastrój.
"Jest to pierwszy obraz 3D substancji psychodelicznej w trakcie działania" - mówi główny autor badania, Bryan Roth, farmakolog na University of North Carolina w Chapel Hill.
Roth był zaskoczony, gdy zaobserwował, że receptor posiada strukturę w kształcie pokrywy, która zawisa nad cząsteczką LSD, oraz że substancja najwyraźniej powoduje zamknięcie tej pokrywy, co zatrzymuje ją wewnątrz receptora.
"Wyobraźmy sobie osobę wpełzającą do kanału i zamykającą za sobą pokrywę, tak że nie może się wydostać” - opisuje Roth.
Istnienie tej pokrywy wydaje się tłumaczyć, dlaczego efekty LSD mogą, w zależności od przyjętej ilości, utrzymywać się ponad 12 godzin. Wspiera ono także ideę, że mikrodozowanie może działać nawet wówczas, gdy ludzie biorą ilości stanowiące około jednej dziesiątej normalnej dawki.
"Fakt, że LSD zostaje niejako uwięzione stanowi wyjaśnienie, dlaczego bardzo małe ilości substancji wciąż mogą być skuteczne" - mówi Roth. - "Przedtem wszystko, co dochodziło mnie [na temat LSD] z Doliny Krzemowej traktowałem czysto anegdotycznie."
Jego badania nie wykazały, jak mikrodozowanie wpływa na ludzi w perspektywie krótko- czy długoterminowej. Ale inna grupa — kierowana przez Katrin Preller, psychofarmakolożkę z Szpitala Uniwersyteckiego w Zurychu w Szwajcarii — przeanalizowała istotę pewnych doświadczeń z kwasem w badaniu obejmującym 22 zdrowych studentów.
Preller była zainteresowana biologicznymi podstawami tego aspektu tripowania, który dotyczy przypisania "sensu" na podstawie osobistych odniesień.
"Jeśli masz arachnofobię, a następnie zobaczysz pająka, będzie to dla Ciebie znaczące" – tłumaczy Preller - "Ale jeśli nie masz takiej fobii, to jego widok nie zrobi na Tobie wielkiego wrażenia."
Zespół Preller poprosił uczestników badania o przygotowanie listy utworów, które do nich przemawiają. Następnie każdemu losowo podano LSD, placebo albo LSD z ketanseryną, lekiem, który powstrzymuje LSD od wiązania się do receptora serotoninowego podobnego do 5-HT2B. Co ważne, ketanseryna nie zapobiega łączeniu się LSD z innymi białkami, takimi jak receptory dopaminowe lub adrenergiczne.
Wkrótce po przyjęciu swoich dawek uczestnicy usłyszeli pliki z wybranymi przez siebie utworami, piosenkami o podobnym charakterze i free jazzem, którego niemal żaden z badanych nie wskazał wcześniej jako ważny dla siebie. Uczestnicy oceniali każdy plik pod względem tego, czy odbierali utwór jako sensowny, przyjemny i przemawiający do nich. Free jazz wywołał znaczne emocje tylko u tych ochotników, którzy przyjęli LSD bez ketanseryny.
Podobnie tylko studenci w grupie, której podano samo LSD, odczuwali silne poczucie jedności, szczęścia i odcieleśnienia oraz wrażenie widzenia dźwięków lub słyszenia kolorów. Ponieważ ketanseryna znosiła występowanie tych odczuć, zespół Preller uznał, że receptory serotoniny kontrolują postrzeganie znaczeń pod wpływem LSD, a być może i niezależnie od niego.
Preller ma nadzieję, że odkrycie to będzie inspiracją dla badań nad lekami przeciwdziałającymi objawom schizofrenii, które wynikają z dysfunkcji w przypisywaniu znaczenia – zaburzeniom takim jak paranoja, która występuje, gdy chora osoba interpretuje nieistotny przedmiot lub osobę jako zagrożenie.
Znajomość struktury krystalicznej LSD może pomóc naukowcom, próbującym zaprojektować leki naśladujące zdolność niektórych związków psychodelicznych do łagodzenia depresji, oszczędzając im zarazem paranoi i halucynacji.
"Rozpaczliwie potrzebujemy w psychiatrii nowych leków" – podsumowuje Preller - "dlatego właśnie prace tego rodzaju są tak ważne."
Nastawienie - długo oczekiwane spotkanie z hajpowymi ćpakami, humor znakomity. Początkowo ładna pogoda, piękne okolice jury krakowsko-częstochowskiej. Sympatyczna atmosfera.
Już rok temu w Dexeleet padł pomysł zorganizowania zbiorowego tripa. Niestety, jak to zwykle bywa – niesubordynacja wzięła górę i skończyło się na chęciach. W tym roku ja i CosmoDo postanowiliśmy wziąć sprawy w swoje ręce. Konkrety ustaliliśmy jak zwykle na ostatnią chwilę, jednak nie miało to większego znaczenia. Chętnych było wielu, lecz większość wykruszyła się z różnych powodów. Na placu boju pozostała nas siódemka.
Paląc wcześniej stopniowo przekraczałem dawki, była to jak dotąd największa ilość wypalona w najkrótszym czasie. Nastawienie na przyjemną, daleką podróż. Sobotni wieczór.
Wydarzenia opisane w raporcie miały miejsce wiele czasu temu i to one skłoniły mnie do założenia konta na neurogroove. Zacząłem opis na hyperrealu pod wątkiem o fazach stulecia i w sumie " czemu by nie zrobić z tego TR". Wahałem się czy o tym pisać ponieważ gdybym nawet stworzył książkę na ten temat nie zdołałbym uchwycić nawet 1/10.000 tamtej fazy. Dlatego opisałem głowie początek.
Cel: "Refleksja nad egzystencją w wielkim mieście" - odchamienie się odrobinę. Otoczenie: zmienne
Geniusze jednogłośnie zaznaczają, że przełomowe teorie i pomysły spadają na człowieka w jednym momencie niczym uderzenie błyskawicy. Moje przeżycie, które tutaj opisze, również było dla mnie przełomowe. Ok. godz. 16 przyszedł do mnie pomysł, aby wsiąść w pociąg i pojechać do "wielkiego miasta" w celu zakupienia skromnych 450 mg specyfiku jakim jest DXM. Była niedziela, więc nie było sposobności zakupienia go w rodzimej miejscowości. Nie spodziewałem się jakoś cudów po tym tripie.
Szczerze mówiąc, tym razem miałem ochotę po prostu się naćpać. Nastrój miałem taki sobie i byłem tego dnia nieco zrzędliwy.
Na początek zaznaczam, że ten raport pewnie nie wniesie wiele nowego w kwestii DXM, z racji tego, że całe zastępy gimbusów wcinają białe krążki jak kartofle, ale z racji na nieco inne użycie i magiczne działanie czosnku, trip był nieco inny niż "klasyczny" trip po Aco. Zatem do rzeczy:
Komentarze