Klasyczny urzędniczy unik w Polsce opanowano do perfekcji. Gdy obywatele pytają o absurdalne koszty i społeczne dramaty wynikające z obecnej polityki narkotykowej, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji (MSWiA) zasłania się procedurami: „Idźcie do Ministerstwa Zdrowia”. Problem w tym, że w rzeczywistości nie lekarze w kitlach, ale policjanci w mundurach zamykają rocznie tysiące ludzi za przysłowiowego grama. Czas wreszcie zacząć o tym rozmawiać.
Klasyczny urzędniczy unik w Polsce opanowano do perfekcji. Gdy obywatele pytają o absurdalne koszty i społeczne dramaty wynikające z obecnej polityki narkotykowej, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji (MSWiA) zasłania się procedurami: „Idźcie do Ministerstwa Zdrowia”. Problem w tym, że w rzeczywistości nie lekarze w kitlach, ale policjanci w mundurach zamykają rocznie tysiące ludzi za przysłowiowego grama. Czas wreszcie zacząć o tym rozmawiać.
Scenariusz powtarza się regularnie. Kolejna prośba o spotkanie z przedstawicielami MSWiA kończy się suchą odmową. Resort ucina dyskusję, twierdząc, że kwestie związane z ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii leżą wyłącznie w kompetencjach Ministerstwa Zdrowia.
Taką argumentację można by jeszcze kupić, gdyby debata dotyczyła procedur refundacyjnych, czysto medycznych aspektów konopi czy programów wychodzenia z uzależnień. Nasze postulaty uderzają jednak w zupełnie inne tony – dotyczą systemowej machiny represji, która co roku mieli tysiące Polaków.
Sprowadźmy dyskusję na ziemię i odrzućmy urzędniczą nowomowę. Wszak nie Ministerstwo Zdrowia zatrzymuje młodych ludzi na ulicach. Nie urzędnicy od medycyny przeszukują piwnice, samochody i prywatne telefony. Wreszcie, nie resort zdrowia organizuje wielogodzinne, stresujące przesłuchania i angażuje gigantyczne środki w nagonkę na ludzi, którzy nikomu nie wyrządzili krzywdy.
Wszystkie te działania realizuje Policja. Formacja bezpośrednio podległa pod MSWiA.
Próba przekonania opinii publicznej, że główny wykonawca polityki karnej nie jest stroną w dyskusji o jej sensowności, brzmi jak intelektualna kapitulacja. Trudno zaakceptować sytuację, w której ministerstwo nadzorujące tysiące funkcjonariuszy udaje, że temat masowych zatrzymań za śladowe ilości substancji go nie dotyczy.
Nikt nie oczekuje od MSWiA, że z dnia na dzień napisze nową ustawę i zalegalizuje rynek. Rozmowa, której resort tak rozpaczliwie unika, ma dotyczyć realnych skutków obecnych przepisów. Chcemy rozmawiać o faktach, liczbach i społecznych kosztach:
Powyższe kwestie nie stanowią abstrakcyjnych pytań filozoficznych. Mówimy o efektywności państwa i racjonalności wydawania naszych wspólnych pieniędzy. Odpowiedzi na te pytania powinny znać oba resorty – zarówno ten od zdrowia, jak i ten od spraw wewnętrznych.
Od ponad dwóch dekad obserwujemy ten sam, zakurzony mechanizm. Resort A odsyła do resortu B, resort B wskazuje na instytucję C. Karuzela się kręci, a odpowiedzialność za błędy systemu rozpływa się w ministerialnych korytarzach.
Rzeczywistość nie czeka jednak na urzędników. Statystyki pęcznieją, pochłaniając kolejne życiorysy za czyny o znikomej szkodliwości społecznej. Wydajemy miliony na system, który nie rozwiązuje żadnych problemów zdrowotnych ani kryminalnych, za to świetnie radzi sobie z produkowaniem papierowych sukcesów w policyjnych tabelkach.
Mówimy wprost: nie zamierzamy odpuścić. Jeśli MSWiA liczy na to, że obywatele zmęczą się ignorowaniem i urzędniczym spychaniem tematów, grubo się myli. Jeśli trzeba będzie wysłać setne pismo – wyślemy je. Jeśli trzeba będzie powtórzyć argumenty po raz tysięczny – zrobimy to bez wahania.
Działamy tak nie w pogoni za łatwym sukcesem. W demokratycznym państwie prawnym władza ma po prostu obowiązek rozmawiać z obywatelami. Szczególnie wtedy, gdy społeczeństwo głośno punktuje absurdy, upomina się o prawa człowieka i żąda logicznego zarządzania publicznym groszem.
MSWiA może dalej udawać, że nie ma z tą sprawą nic wspólnego. My konsekwentnie będziemy przypominać, w czyim imieniu i za czyje pieniądze ministerstwo wysyła patrole na ulice.
Dom, chill.
Kokaina to prawdopodobnie najsłabszy narkotyk jaki znam, biorąc pod uwagę lot i cenę detaliczną - bardzo słabo sie to kalkuluje. O tyle ze jeszcze mam b.dobry kontakt i czystośc jest zawsze wysoka, inaczej jest tostrata czasu, pieniedzy i zatok na bóg wie co tam jest w worze. Zejście potrafi być szmaciarskie, na sczescie nie trwa za długo.
Pozytywny trip po pozytywnym dniu
Uczestnicy tripu:
Szaman (ja)-18 lat
K.-Najmłodszy z ekipy, a wyglądający najstarzej (bardzo bujna broda)
M-Dobry kumpel, niegustuje w psychodelikach
I-Najlepszy kumpel, uzależniony od Mj (o tym póżniej)
Początek
Październik 2014. Zaciszny leśny zakamarek. Ekscytacja, obawa przed nieznanym.
Dimetylotryptamina - zawarta w połyskującej żywicy koloru sraczkowatego błota - miała tego dnia inwokować duchowe doświadczenie najwyższej klasy, drastycznie zmienić jakość mej świadomości, a i być może dopuścić mnie do wielkiego misterium psychodelicznej paschy, odsłonić kotarę codzienności, ukazać co się kryje pod spódnicą matki Ziemi...
dom, komputer, praca z ojcem, dzień przed wyjazdem, humor dopisywał.
Jako że w dziale Stymulanty nie ma żadnego trip-reportu dotyczącego metkatynonu, a mam właśnie wolną chwilę i chęć do pisania, przedstawię co i jak. Opis dotyczy najsilniejszego działania metkatu, jakiego doświadczyłem.
