W końcu jest! Długo wyczekiwane badanie dotyczące porównania skuteczności psylocybiny escitalopramu w terapii depresji. Wyniki badaczy z Imperial College of London opublikowano w prestiżowym The New England Journal of Medicine. Wg nich psylocybina ma podobne działanie terapeutyczne do wspomnianego escitalopramu (stosowanego w psychiatrii selektywnego inhibitora wychwytu zwrotnego serotoniny, z j. ang. selective serotonin reuptake inhibitor – SSRI).
W końcu jest! Długo wyczekiwane badanie dotyczące porównania skuteczności psylocybiny i escitalopramu w terapii depresji. Wyniki badaczy z Imperial College of London opublikowano w prestiżowym The New England Journal of Medicine. Wg nich psylocybina ma podobne działanie terapeutyczne do wspomnianego escitalopramu (stosowanego w psychiatrii selektywnego inhibitora wychwytu zwrotnego serotoniny, z j. ang. selective serotonin reuptake inhibitor – SSRI).
Badanie jest o tyle ważne, że stanowi dla psylocybiny swego rodzaju próbę ognia – porównanie skuteczności nowego rozwiązania ze starym rozwiązaniem. Bo po co badać i wdrażać nowe leki, jeśli stare są dobre? Argumentem przemawiającym za stosowaniem psylocybiny jest to, że jest ona skuteczna w znacznie mniejszej dawce niż escitalopram. Ale po kolei.
W badaniu wzięło udział 59 pacjentów obojga płci w wieku 18-80 lat, ze stwierdzoną depresją. Eksperyment prowadzono przez 6 tygodni. Pacjentów do badania dobrano starannie podczas kilku faz rekrutacji pod okiem specjalistów. Przy pomocy generatora liczb losowych, podzielono ich na 2 grupy. Ani pacjenci, ani badacze oceniający stan pacjentów nie wiedzieli kto, do jakiej grupy został przydzielony. Na tym polega próba podwójnie ślepa, która ma zminimalizować czynniki psychologiczne wpływające na wynik eksperymentu. Zarówno ze strony pacjentów, jak i samych eksperymentatorów. Bo np. pacjent, który by wiedział, że został przydzielony do nudnej grupy z SSRI ze względu na tę świadomość, mógłby zachowywać się w określony sposób, np. reagując niezadowoleniem. Z kolei eksperymentator-entuzjasta terapii psychodelicznej, wiedząc, że dany pacjent został przydzielony do grupy z psylocybiną, mógłby w sposób subiektywny zaobserwować fałszywie pozytywne efekty terapii.
Po podzieleniu na grupy, podczas pierwszej wizyty wszyscy pacjenci przeszli kontrolne badanie fMRI, wykonali serię zadań kognitywnych i afektywnych oraz wzięli udział we wstępnej sesji terapeutycznej. Podczas drugiej wizyty (pierwszy dzień badań) pacjentom podano terapeutyki. Ale żeby uśpić ich uwagę, poinformowano zarówno tych z grupy pierwszej (psylocybina) jak i drugiej (escitalopram), że podana im została psylocybina. I tak też było. Z tym, że grupa pierwsza, otrzymała właściwą dawkę terapeutyczną, czyli 25 mg, natomiast grupa druga tylko 1 mg, aby i u nich wywołać zmianę samopoczucia.
Już niewielkie dawki psylocybiny wywołują uczucie „motylków w brzuchu” typowe dla halucynogenów serotoninowych. Dzięki temu zabiegowi, osoby przydzielone do grupy z escitalopramem miały nie zorientować się jaki wariant terapeutyczny będzie im zaaplikowany. Tego samego dnia, osoby z obu grup dostały drugą pastylkę. Grupa druga (escitalopram) otrzymała 10 mg SSRI, natomiast grupa pierwsza (psylocybina) otrzymała pastylkę z celulozą. Czyli kolejny sprytny zabieg badaczy, aby zmylić uwagę pacjentów. (ciekawostka – po jednym badaczu z każdej grupy zgadło, do jakiej frakcji zostali przydzieleni).
I tak eksperyment trwał, przez najbliższe 3 tygodnie – grupa pierwsza otrzymywała celulozę, a grupa druga 10 mg SSRI. W międzyczasie pacjenci brali również udział w sesjach terapeutycznych, które ze względu na pandemię odbywały się on-line. Po tym czasie podano 2 dawkę psylocybiny. W tej samej aranżacji – grupa pierwsza 25 mg, grupa druga 1 mg. Aczkolwiek tu zaszła zmiana. Grupa pierwsza wciąż łykała tabletki z celulozą, natomiast w grupie drugiej dawka escitalopramu uległa zwiększeniu do 20 mg na dzień. Po 3 następnych tygodniach aplikacji tabletek eksperyment się zakończył i badacze, sprawdzili stan psychiczny pacjentów, posługując się między innymi formularzami QIDS-SR-16 (16-item Quick Inventory of Depressive Symptomatology–Self- Report), oraz WEMWBS (Warwick- Edinburgh Mental Wellbeing Scale). Ponadto zrobili pomiary fMRI i ponownie zlecili zadania kognitywno-afektywne. Badacze wciąż nie wiedzieli, do której grupy przynależał poszczególny pacjent. Dopiero po zbadaniu każdego z nich i udokumentowaniu wyników, karty zostały odkryte.
Wg. QIDS-SR-16, który opisuje nasilenie depresji (tym objawy słabsze, im niższa uzyskana wartość testu), startując od punktu 0, po 6 tygodniach terapii, wartości odpowiednio wyniosły – 8.0 dla psylocybiny i – 6.0 dla escitalopramu. Nie zaobserwowano znaczącej różnicy statystycznej między obiema grupami, co sugeruje podobny potencjał terapeutyczny obu substancji. Z kolei wyniki z formularza WEMWBS (im wyższa wartość, tym lepsza kondycja psychiczna pacjenta) wyniosły 15.4 (psylocybina) i 7.3 (escitalopram). W obu grupach zaobserwowano z podobną częstością efekty uboczne takie jak: suchość ust, ból głowy czy sporadyczne uczucie niepokoju.
Wyniki sugerują, że psylocybina ma zbliżony terapeutyczny potencjał do klasycznie stosowanego SSRI (escitalopramu), z tym że przeciwdepresyjne działanie jest obserwowane już po 2 dawkach (a nie 42, jak w przypadku escitalopramu). 50 mg psylocybiny vs 540 mg SSRI. Z tego powodu można subiektywnie uznać, że wyniki badania świadczą bardziej na korzyść psylocybiny. Aczkolwiek sami badacze podkreślają, że 6 tygodniowy protokół terapeutyczny to dość krótki okres i badanie należałoby wykonać przy dłuższym stosowaniu terapeutyków i na jeszcze większej grupie pacjentów. Autorzy także zwracają uwagę na konieczność oszacowania skuteczności ich protokołu dla próby ślepej i ewentualnych błędów wynikających, ze zorientowania się przez pacjentów, który wariant terapeutyczny jest im podawany.
Carhart-Harris, R., Giribaldi, B., Watts, R., Baker-Jones, M., Murphy-Beiner, A., Murphy, R., et al. (2021). Trial of Psilocybin versus Escitalopram for Depression. New England Journal of Medicine 384, 1402–1411. doi:10.1056/NEJMoa2032994.
początkowo pozytywnie, potem zwał, kolory spacer, deprecha.
Kiedy teraz o tym myślę, w sumie nie wierzę trochę w to, co się wydarzyło.
I w to że główną bohaterką całej sytuacji byłam ja.
Pojechałam odebrać prezent.
Brałam to wcześniej już dwa razy, raz samo z alko - nic takiego się nie stało, drugi raz z fetą. Po tej mieszance - najgorszy zwał w życiu, jeden z najgorszych dni w życiu.
Ale ten dzień był zupełnie inny. Pierwsza kreska weszła dość szybko, popita piwkiem.
Doswiadczenie: W roznych specyfikach rozne, nie bede generalizowal :) W psychodelikach nieduze. (nie liczac thc)
Impreza sylwestrowa ze zgraną paczką przyjaciół, każdy lubi substancje, większość miała już jakieś doświadczenie z MDMA, 2C-B i ketaminą osobno, ale dla wszystkich był to pierwszy nexusflip. Nastawienie na dobrą zabawę, wysokie poczucie bezpieczeństwa.
Plan na tegorocznego sylwestra był ambitny. Sporo już przeszliśmy wspólnie jako grupa, sporo przeszedł każdy z nas osobno, próbowaliśmy już różnych substancji i różnych miksów, ale nexusflipa – jeszcze nigdy. Żeby było weselej, postanowiliśmy doprawić go ketaminą – ot, przyprawa, która w ciekawy sposób podkreśla smak głównego dania.
Oooooooooo ho ho jak to było dawno temu ale tripik był naprawdę przedni, ale może od początku. Pewnego wiosennego weekendu z grupą znajomych pojechaliśmy sobie do Szklarskiej Poręby, pogoda była wyśmienita a my jak zawsze podczas takich wypadów byliśmy dobrze zaopatrzeni w substancje psychoaktywne ;P. Dosłownie dzień przed wyjazdem do miasta przyjechały śliczne, wypasione, tłuściutkie papiery (Baby na rowerze 2000). Więc skwapliwie zaopatrzyliśmy się w dwa znaczki.
