Jeden ze składników chemicznych marihuany, tzw. delta9-tetrahydrokanabiwaryna - która nie oddziałuje na psychikę, może pomóc regulować poziom glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą typu 2. - sugeruje badanie opublikowane na łamach pisma „Diabetes Care”.
Wcześniejsze badania prowadzone na zwierzęcych modelach cukrzycy wykazały, że dwa niedziałające na psychikę związki z marihuany, tj. kanabidiol (CBD) oraz delta9-tetrahydrokanabiwaryna (THCV), mogą regulować stężenie glukozy i tłuszczów we krwi.
Naukowcy brytyjscy pod kierunkiem Khalida A. Jadoona z University of Nottingham w Derby sprawdzali, czy obie substancje dają podobne efekty u pacjentów z cukrzycą typu 2. W tym celu grupę 62 chorych na tę postać cukrzycy, którzy jeszcze nie musieli stosować insuliny, podzielono na pięć grup. Jedna przez 13 tygodni dwa razy dziennie przyjmowała kanabidiol (w dawkach po 100 mg), druga w tym samym czasie zażywała THCV (dwa razy po 5 mg), trzecia - oba związki (w dawce 5 mg i 5mg), czwarta również przyjmowała oba związki, ale dawka kanbidiolu była 20 razy wyższa niż THCV (odpowiednio 100 mg i 5 mg), a piąta otrzymywała w tym samym czasie placebo.
Badacze sprawdzali, czy któraś z terapii przyczyniła się do poprawy poziomu tzw. dobrego cholesterolu (HDL) we krwi pacjentów, a także do korzystnych zmian w całym profilu związków lipidowych we krwi oraz w poziomie glukozy, do wzrostu wrażliwości tkanek na insulinę, spadku masy ciała i wielu innych parametrów metabolicznych, które są zmienione u chorych na cukrzycę typu 2. Analizowano także bezpieczeństwo stosowania obu związków u ludzi oraz to, jak były przez pacjentów tolerowane.
Okazało się, że w porównaniu z placebo terapia wyłącznie delta9-tetrahydrokanabiwaryną w istotny sposób obniżała u pacjentów poziom glukozy na czczo (spadek o 1,2 milimola na litr krwi), poprawiała też m.in. czynność komórek beta trzustki, które produkują insulinę, i których aktywność wyczerpuje się w miarę postępów cukrzycy typu 2. Z kolei kanabidiol zmniejszał poziom hormonu o nazwie rezystyna, który pobudza proces gromadzenia lipidów w śródbłonku wyściełającym naczynia krwionośne oraz zwiększał produkcję glukozależnego peptydu insulinotropowego, który stymuluje produkcję insuliny w zależności od stężenia glukozy. Natomiast kombinacja obu związków nie miała widocznego wpływu na badane wskaźniki metaboliczne. Obydwie substancje były dobrze tolerowane.
Na podstawie uzyskanych wyników autorzy pracy ocenili, że delta9-tetrahydrokanabiwaryna może okazać się kolejnym związkiem pomocnym w leczeniu pacjentów z cukrzycą typu 2. Konieczne jest jednak potwierdzenie tego w kolejnych badaniach.
Cukrzyca typu 2. stanowi ok. 90 proc. wszystkich przypadków cukrzycy. Najczęściej rozwija się w średnim lub starszym wieku i ma silny związek z predyspozycjami genetycznymi oraz ze zbyt kaloryczną dietą i małą aktywnością fizyczną. W związku z lawinowym przyrostem liczby osób chorych na cukrzycę typu 2. Organizacja Narodów Zjednoczonych uznała, że jest to pierwsze niezakaźne schorzenie, które przybrało rozmiary globalnej epidemii. Zgodnie z szacunkami Międzynarodowej Federacji Cukrzycy (IDF) obecnie na cukrzycę cierpi 415 mln ludzi na świecie; w większości jest to cukrzyca typu 2.
