REKLAMA




Narkotykowe safari

Wiele mówiło się ostatnio o sprawie senatora Piesiewicza, którego przyłapano na wciąganiu tajemniczego białego proszku w towarzystwie pań lekkich obyczajów.

Koka

Kategorie

Źródło

niepoprawni.pl

Odsłony

2966

Wiele mówiło się ostatnio o sprawie senatora Piesiewicza, którego przyłapano na wciąganiu tajemniczego białego proszku w towarzystwie pań lekkich obyczajów. Przy okazji całej tej afery mało komu przyszło zapewne na myśl, iż domniemana kokaina, którą miał zażywać senator, z dużym prawdopodobieństwem mogła trafić do Polski via Afryka.

Wszechwładne kartele, mafijne porachunki, oszołamiająca korupcja, zdeprawowane społeczności – takie obrazki kojarzą nam się zwykle z Ameryką Łacińską lub azjatyckim „Złotym trójkątem”. Stereotyp ten utwierdza chociażby dramatyczny przebieg wojny, którą rząd Meksyku wydał narkotykowym baronom. Bardzo powoli do powszechnej świadomości przebijają się tymczasem doniesienia o rosnącej roli Afryki w międzynarodowym handlu narkotykami.

Narkotraficantes celują w Afrykę

Latynoskie kartele stosunkowo późno zwróciły uwagę na ten kontynent, gdyż bardzo długo to USA pozostawały głównym konsumentem kokainy. Malejący popyt na biały proszek oraz wojna, którą Waszyngton i przyjazne mu rządy wypowiedziały narkobaronom sprawiły jednak, że ten kierunek staje się dla karteli coraz mniej opłacalny. Przyroda nie znosi jednak próżni i przed Narkotraficantes otworzył się nowy lukratywny rynek – Europa.  Popularność kokainy na Starym Kontynencie rośnie bowiem w szybkim tempie, a przemyt nie rodzi aż takiego ryzyka.

Tymczasem największym wyłomem w liniach obronnych Europy staje się powoli Zachodnia Afryka.  W listopadzie 2008 r. Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków i Przestępczości (UNDOC) oceniało, że na 146 ton białego proszku który rocznie trafia na europejskie rynki około 40 ton (27 proc.) jest przerzucanych właśnie afrykańskim szlakiem. Wartość przemycanej w ten sposób kokainy UNDOC obliczało na 1,8 miliarda dolarów rocznie. Proceder ten stale się nasila. W grudniu 2009 r. UNDOC oceniało skalę zachodnioafrykańskiego przemytu już na 50 do 60 ton kokainy rocznie

Szlaki przerzutowe latynoamerykańskiej kokainy rozpoznano już stosunkowo dobrze. Wyprodukowany w Ameryce Łacińskiej biały proszek w zdecydowanej większości trafia najpierw do Gwinei Bissau (zwanej czasem „pierwszym narkotykowym państwem w Afryce”) lub Ghany. Następnie jest przemycany do tych krajów regionu, które łączą z Europą bardziej rozwinięte szlaki komunikacyjne – mowa tu o Nigerii i Senegalu, jak również o Mali i Gwinei. Stamtąd przemytnicy starają się dostarczyć kokainę bezpośrednio do Europy, kierując się zwłaszcza do Wielkiej Brytanii i Hiszpanii, będących największym europejskimi odbiorcami tego narkotyku.

Latynoskie kartele starają się na całym szlaku zachowywać kontrolę nad przemycanym towarem. Lokalni gangsterzy są co najwyżej wykorzystywani w charakterze podwykonawców i opłacani kokainą, którą starają się następnie przemycać na własną rękę. Specjaliści widzą w tym wyraźną analogię z sytuacją w Meksyku, gdzie tamtejsze kartele też długo pełniły rolę ubogich krewnych u boku swych kolumbijskich partnerów, lecz dzięki otrzymywanej w ramach zapłaty kokainie, zdołały po pewnym czasie zbudować własną potęgę.

W ostatnich miesiącach w Zachodniej Afryce odkryto kilka laboratoriów służących do produkcji białego proszku, jak również skonfiskowano bezprecedensową (na skalę kontynentu) liczbę urządzeń i półproduktówsłużących do produkcji kokainy i ecstasy. Trudno powiedzieć, czy jest to efekt „przenoszenia produkcji” przez latynoskie kartele, czy też aktywności rodzimych gangsterów, lecz jedno jest pewne – Afryka nie będzie pozostawać wyłącznie strefą tranzytową.

Nie tylko kokaina


Afrykańskich problemów z narkobiznesem nie można jednak sprowadzać tylko do latynoskiej kokainy. Kontynent odgrywa też niemałą rolę w światowym obrocie heroiną. Co prawda większość tego narkotyku (92 proc.) jest produkowana w Afganistanie i trafia do Europy przez Rosję i Bałkany, ale Afryka pozostaje ważnym szlakiem tranzytowym dla heroiny wyprodukowanej w Birmie i Tajlandii. Waszyngton oceniał w 2007 roku, że przez Zachodnią Afrykę (a zwłaszcza przez Nigerię) przerzucana jest większość heroiny trafiającej na amerykańskie ulice.

Coraz więcej wskazuje jednak, że również afgańska heroina zaczyna trafiać na Zachód via Afryka. Z obliczeń UNDOC (dane z grudnia 2009 r.) wynika, że roczny przemyt tego narkotyku wynosi w Afryce 30-35 ton rocznie. Dla odmiany, afgańska heroina jest transportowana do Europy głównie przez Wschodnią Afrykę. Zjawisku temu sprzyja permanentny kryzys w Rogu Afryki (gł. Somalia).

Nie można też zapominać o tzw. „miękkich” narkotykach. Według danych Interpolu, na Afrykę przypadało w 2005 roku 27 proc. światowej produkcji marichuany i 42 proc. światowej produkcji haszyszu. Eksport marihuany to głównie problem Wschodniej i Południowej Afryki. Marokański haszysz długo natomiast królował na Starym Kontynencie, póki nie wyparła go stamtąd europejska „domowa produkcja”.

Warto zauważyć, że mamy tu do czynienia z procesem postępującym błyskawicznie. Dość powiedzieć, że jeszcze cztery lata temu Afryka była praktycznie rzecz biorąc białą plamą na mapie światowych szlaków przemytu narkotyków.

Żerowisko

W konfrontacji z narkobiznesem kraje afrykańskie pozostają właściwie bezbronne – zresztą nie bez powodu kartele biorą na celownik akurat ten kontynent. Biedne i słabo funkcjonujące państwa często nie są bowiem nawet w stanie zapewnić swym obywatelom podstawowych usług, a co dopiero mówić o zabezpieczeniu swojej przestrzeni powietrznej czy linii brzegowej. Dość powiedzieć, że wartość rocznego szmuglu kokainy jest większa niż PKB niejednego zachodnioafrykańskiego państwa. Tymczasem sama tylko Gwinea Bissau – jeden z najbiedniejszych krajów na świecie – musi ochraniać liczące 350 km długości wybrzeże, usiane w dodatku ponad setką małych wysepek. Nieliczne i mizernie wyposażone służby graniczne i celne nie są w stanie powstrzymać doskonale wyposażonych przemytników, działających na rozległych, niedostępnych i słabo zaludnionych obszarach.

Zachodnia Afryka pozostaje w dodatku jednym z najbardziej niestabilnych regionów świata. Legalne rządy takich państw jak np. Wybrzeże Kości Słoniowej, Senegal czy Mali często nie mają realnej kontroli nad znacznymi połaciami swego terytorium, kontrolowanymi przez rozmaite rebelianckie ugrupowania. Te nie mają oporów, by za odpowiednią opłatą ułatwiać życie przemytnikom. Trwające lub niedawno zakończone wojny pozostawiły też po sobie tysiące pozbawionych pracy i perspektyw kombatantów - w tym wiele dawnych dzieci-żołnierzy, których życie nie nauczyło niczego poza zabijaniem. Dla narkotykowych gangów są oni znakomitym kandydatami na kurierów lub „silnorękich”.

Tym co najbardziej utrudnia walkę z kartelami jest jednak wszechobecna korupcja. W Afryce dotyka ona wszystkich dziedzin życia, lecz nawet na tle tych standardów tamtejsi stróże prawa uważani są za szczególnie sprzedajnych (w przeprowadzonym w Senegalu sondażu przegrali tylko z politykami). Przemytnicy masowo przekupują policjantów, celników czy strażników granicznych - podobnie jak ma to od dawna miejsce w Ameryce Łacińskiej czy Azji Południowo-Wschodniej.

Trudno się jednak temu dziwić skoro ryba psuje się od głowy. Jest tajemnicą poliszynela, iż w wielu afrykańskich krajach zyski z przerzutu narkotyków czerpią najwyżej postawione osoby w państwie. W lutym ubiegłego roku rządząca Gwineą junta wojskowa aresztowała pod tym zarzutem syna zmarłego w grudniu prezydenta Conté, jak również przyrodniego brata dyktatora. Być może wojskowi demonizują młodego Conté, którego przedstawia się nieomal jako gwinejskiego „ojca chrzestnego”, lecz dowody musiały być przytłaczające skoro prezydencki syn przyznał się publicznie do czerpania zysków z przemytu białego proszku.
Równie źle wygląda sytuacja w Gwinei Bissau, gdzie o współpracę z narkotraficantes oskarża się wysoko postawionych dowódców armii. Działacz społeczny, który z tego powodu wezwał publicznie do dymisji szefa sztabu generalnego, generała Tagme Na Wai, musiał się ukrywać w obawie o swoje życie.

Tykająca bomba

Na pierwszy rzut oka niekoniecznie widać negatywny wpływ, który handel narkotykami wywiera na afrykańskie państwa - lecz na dłuższą metę straty mogą być niepowetowane. Kartele przynoszą bowiem ze sobą korupcję, niestabilność i brutalność, które tylko pogłębiają i tak liczne problemy tych krajów.

Spokój i cisza są tym co narkotykowi bossowie lubią najbardziej – lecz łatwo wyobrazić sobie, że nie będą mieli oporów by wypowiedzieć otwartą wojnę słabemu państwu gdy tylko ich interesy zostaną zagrożone. Przykłady Meksyku i Kolumbii (których organizmy państwowe są silniejsze niż w przypadku wielu afrykańskich państw) są tu wielce pouczające. Kto zresztą wie – może właśnie mieliśmy tego posmak. Na początku 2009 r. wojsko zamordowało prezydenta Gwinei Bissau, którego oskarżyło o zabicie wspomnianego wcześniej generała Tagme Na Wai. Co prawda ich krwawo zakończony spór miał charakter raczej osobisty, lecz mówi się również iż konflikt prezydenta z armią mógł wybuchnąć z powodu zaangażowania części prominentnych oficerów w proceder przemytu kokainy.

Jednak nawet jeśli kartele nie będą obalać rządów, to przecież łatwo mogą to uczynić rozmaite rebelianckie ruchy. Jeżeli bowiem nielegalny handel surowcami mocno podsycał konflikty w Liberii, Kongu czy Sierra Leone,  to równie dobrze rozmaici watażkowie mogą utrzymywać się z produkcji i przemytu narkotyków. Na temat rosnącej roli narkotykowych dochodów w budżetach rozmaitych afrykańskich ugrupowań zbrojnych mówił miesiąc temu szef UNDOC, Antonio Maria Costa. Co prawda Afryka nie dorobiła się jeszcze własnej narkopartyzantki w stylu kolumbijskiego FARC, lecz może się to szybko zmienić wraz ze wzrostem znaczenia kontynentu globalnym biznesie narkotykowym. W przeszłości rebelianci z senegalskiego Casamance kupowali broń plącąc w zamian marihuaną, szlak więc został przetarty. Dziś oenzetowscy eksperci obawiają się, że z narkotykowych funduszy może korzystać nawet północnoafrykańska gałąź Al-Kaidy. 

Afrykańskie kraje mogą też zostać zdestabilizowane przez inne „efekty uboczne” przemytu – gangsterskie porachunki, pogłębiającą się do granic możliwości korupcję, gwałtowny wzrost szarej strefy, narkomanię. Łatwe zyski z przestępczej działalności mogą też odciągnąć tysiące młodych ludzi (zwłaszcza eks-żołnierzy) od normalnej aktywności zawodowej i zabić normalną gospodarkę w całych regionach. Ameryka Łacińska przerabiała to wszystko już wcześniej, a pierwsze objawy tego typu problemów widać w Afryce już dziś.

Za pięć dwunasta

Narkobiznes nie zapuścił jeszcze w Afryce tak silnych korzeni jak w innych regionach świata, lecz już teraz widać że bez szeroko zakrojonej międzynarodowej pomocy tamtejsze państwa staną się dlań łatwym łupem. Przykład Włoch, Kolumbii czy Meksyku wskazuje tymczasem, że gdy mafia raz gdzieś okrzepnie, to jej likwidacja staje się prawie niemożliwa. Czasu pozostaje więc niewiele i to Europa powinna być z tego powodu najbardziej zaniepokojona – w końcu przerzucane przez Afrykę narkotyki trafiają nie gdzie indziej, jak na jej ulice.
 
Liczby przedstawione w artykule pochodzą z raportu "Drug trafficking as a security threat in West Africa" opublikowanego przez UNDOC w listopadzie 2008 r. oraz ze stron Interpolu.

Powyższy tekst jest zaktualizowaną i rozszerzoną wersją mojego tekstu pt. "Afryka na celowniku karteli",opublikowanego na łamach Portalu Spraw Zagranicznych w dn. 1 marca 2009 r.

Oceń treść:

Brak głosów
Zajawki z NeuroGroove
  • Marihuana
  • Marihuana
  • Przeżycie mistyczne

Nastawienie optymistyczne, duża ekscytacja. Palenie zioła nastpiło w domu kumpla, mieliśmy spokój i nadzieję, na dobre przeżycie podróży w świat odmiennych stanów umysłu.

Tego dnia postanowiliśmy nie iść do szkoły z moim przyjacielem o podobnym zdaniu odnośnie do życia- wszystkiego trzeba w życiu spróbować oprócz seksu analnego.

Udaliśmy się do kolegi, który już miał załatwione pół grama. Wiem, mało, ale na pierwszy raz wystarczy ;)

Podnieceni jak przedszkolaki szliśmy ulicą, by w końcu trafić do tego domu, który już zawsze będzie mi się kojarzył tylko z jednym...

  • LSD-25
  • Pozytywne przeżycie

SET: -Pozytywne nastawienie -Pewność siebie na wysokim poziomie -Drobne oczekiwanie srogiego doświadczenia SETTING: -Wielki park za miastem jako miejsce tripa -Dwójka przyjaciół jako współ-tripujący

Sporo czasu minęło od mojego ostatniego raportu. Czas powrócić do opisywania swoich tripów. Bo owszem, do dnia dzisiejszego zaliczyłem parę nowych podróży. Zdarzały się tripy lepsze i gorsze, ale nie chciało mi się robić z nich sprawozdań. Moja ostatnia przygoda jednak należy do dosyć wyjątkowych i aż się prosi, by sporządzić z niej porządny raport. Zapraszam do lektury :)

 

  • 25C-NBOMe
  • Pierwszy raz

Nie do końca tak, jak sobie życzyłem, bo mój ziomek nie jest w stanie pojąć do czego służą psychodeliki i jak powinno się je wykorzystywać. Dlatego zamiast na łonie natury, większość czasu spędziliśmy na załatwianiu spraw w mieście. Najlepiej przeżywałem kiedy byłem sam i chwała mi za to, że udało mi się potripować. Nastawienie pozytywne.

 Zamówiłem sobie dwa bloterki ze sklepu RC, a dostałem trzy. Postanowiłem, że zażyję je z moim najlepszym kumplem w Po przeczytaniu wielu trip raportów byłem w pełni świadomy tego, co może mnie spotkać. Jak sie wkurzyłem, kiedy okazało si,ę że nie potrafił zarezerwować całej soboty na to. Musiała po domu łazić i sprzątać z jego dziewczyna. Do tego siostra, jej koleżanka i robienie zakupów na mieście. Nie ma nic gorszego, jak udawanie normalnego i jak ktoś głupio spyta czy się źle czuje.