REKLAMA




Zjawisko narkomanii w Polsce

...czy musi przerodzić się w epidemię?

W ostatnim czasie daje się zauważyć znaczną eskalację zjawiska narkomanii. Po środki psychoaktywne sięga coraz więcej dzieci i młodzieży. Zwiększająca się dostępność i niezbyt wygórowane ceny środków odurzających wyraźnie wpływają na obniżenie się wieku inicjacji narkotycznej

Skąd zainteresowanie, a nawet moda na używanie substancji psychoaktywnych? Współczesny świat cechuje gwałtowny rozwój cywilizacji. Postęp następuje w każdej dziedzinie. Wszystko to dzieje się w zawrotnym tempie i ogromnym pośpiechu. Takie realia życia sprzyjają zaburzeniom prawidłowego funkcjonowania rodziny. Często zapracowani i zagonieni rodzice okazują swoim dzieciom mniej ciepła i miłości niż one tego potrzebują. Nierzadko to właśnie rodzice zbyt wysoko podnoszą poprzeczkę wymagań i obowiązków. Współczesna szkoła również stawia przed dziećmi i młodzieżą coraz większe wymagania. Nauczyciele często chcą jak najwięcej i za wszelką cenę nauczyć dzieci, nie licząc się z kosztami. Niestety nauczyciel coraz częściej jest nauczycielem przedmiotu (bo musi zrealizować program i z tego jest rozliczany), a coraz rzadziej pedagogiem, wychowawcą i przyjacielem dzieci czy młodzieży. Bardzo nisko uposażani nauczyciele mają słabą motywację do pracy i są zmuszani przez realia finansowe do podejmowania dodatkowych prac zarobkowych. Wszystko to ma wpływ na osłabienie autorytetu nauczyciela - wychowawcy. Koszty, jakie ponoszą młodzi ludzie starając się sprostać oczekiwaniom rodziców i szkoły, są bardzo duże.

Obecne czasy charakteryzuje przyspieszone tempo dojrzewania młodego pokolenia. Często nie jest to proces harmonijny. Szybki rozwój w sferze biologicznej i intelektualnej nie zawsze idzie w parze z dojrzewaniem emocjonalnym. Niedojrzały jeszcze system emocjonalny, wobec wielkich wymagań stawianych dziecku, rodzi stres. Taka sytuacja sprzyja sięganiu po narkotyki, alkohol czy inne substancje psychoaktywne. Młody organizm jest szczególnie podatny na negatywne skutki ich używania, a pozorne zyski kuszą i zachęcają do ponownego wzięcia, do pozornego uwolnienia się od stresu, do wyluzowania się.

Nałogi towarzyszyły człowiekowi od zarania cywilizacji. Odurzające właściwości maku lekarskiego opisano na tabliczkach sumeryjskich, których wiek określa się na 6000 lat. Na papirusie Ebersa, pochodzącym z 1550 r. p.n.e. znaleziono wzmiankę o opium, które zdolne było powstrzymać silny płacz dzieci. Przed niebezpiecznymi właściwościami pochodnych maku przestrzegali starożytni mędrcy już w piątym wieku p.n.e. Indiańska legenda głosi, że liście koki podarowane zostały człowiekowi przez bóstwo, by dać mu siłę, radość, zapomnienie trosk. Inkowie używali tych liści w czasie obrzędów religijnych, a po podbiciu Ameryki przez Hiszpanów ich stosowanie rozpowszechniło się bardzo. Haszysz znany był w Chinach i używany jako środek znieczulający, już 2800 lat p.n.e. Każdy nowo odkryty środek odurzający początkowo fascynował środowisko medyczne, który był lekarstwem przeciwko cierpieniom ludzkim. Tak właśnie szeroką popularnością cieszyła się początkowo morfina (odkryta w 1805 r.), heroina (odkryta w 1918 r.), kokaina (święcąca triumfy w okresie wojen światowych) czy LSD-25. Dopiero po pewnym czasie odkryto zgubne dla organizmu ludzkiego działanie tych substancji (A. Markiewicz, Środki odurzające a młodzież, 2000).

W Polsce do lat sześćdziesiątych ubiegłego stulecia problem uzależnienia od środków narkotycznych był zjawiskiem marginalnym i dotyczył niewielkiej grupy aptekarzy, lekarzy, artystów i literatów. W latach pięćdziesiątych służba zdrowia rejestrowała 500-700 osób uzależnionych. Zainteresowanie środkami narkotycznymi pojawiło się w naszym kraju w drugiej połowie lat sześćdziesiątych. Był to dla młodzieży okres fascynacji ideami hippisowskimi. Hasła wolności, niezależności, poszukiwanie wewnętrznego spokoju, stanów euforycznej ekscytacji zmysłowej, powodowały, że po środki odurzające zaczęto sięgać częściej. Zażywanie ich w niektórych subkulturach młodzieżowych zostało podniesione do rangi ideologii. Zdobycie środków odurzających nie było i nie jest wielkim problemem. Coraz częściej słyszy się o włamaniach do aptek, fałszowaniu recept, ginięciu leków z oddziałów szpitalnych. W 1971 r. wprowadzone zostały bardziej rygorystyczne przepisy dotyczące przepisywania recept na określone leki, przechowywania i wydawania ich. Trudności w zdobywaniu leków odurzających spowodowały wyraźny wzrost zainteresowania odurzaniem się środkami chemicznymi (TRI, butapren, rozpuszczalniki, lakiery, pasta do podłóg, benzyna itp.). Okres ten nazwany jest w literaturze dotyczącej narkomanii czasem narkomanii substytucyjnej.

W latach 1972-73 plantatorzy maku zaczynają zauważać nacięcia na zielonych makówkach. W ten sposób uzyskiwane jest opium do produkcji narkotyków. Na przełomie lat 1975-76 coraz więcej zatrzymanych narkomanów ma przy sobie fiolki z brunatnym płynem. Badania wykazują w składzie dużą zawartość heroiny. Polska staje się krajem, gdzie tzw. twarde narkotyki uzyskiwane są domowymi sposobami. Wkrótce też w naszym kraju powstaje szklarniowa produkcja konopi indyjskich - surowca do wytwarzania marihuany. Bardzo to smutna statystyka, bowiem jesteśmy krajem pierwszym pod względem produkcji nielegalnej ekstazy, jaką jest amfetamina. Od końca lat osiemdziesiątych Polska jest krajem dobrego rynku zbytu dla narkotyków nie tylko krajowych, ale również tych, których podaż organizują międzynarodowe kartele.

Na dziesięć osób uzależnionych od opiatów tylko dwie mają szansę powrotu do normalnego życia, osiem musi umrzeć przedwcześnie. Skuteczność wyleczenia narkomana w ośrodkach terapii długoterminowej wynosi 20-30%

W środkach masowego przekazu (Wiadomości z 20 lutego 2001 r.) podano, że Polska pod względem używania narkotyków zajmuje 13 miejsce, natomiast pod względem zażywania środków uspokajających bez zgody lekarza, zajmuje pierwsze miejsce w Europie. 18% uczniów szkół ponadpodstawowych przyjmuje lub przyjmowało narkotyki, co oznacza, że prawie co piąty uczeń w klasie zażywał czy zażywa środki psychoaktywne. Podaje się, że w Polsce jest od 40 do 60 tysięcy osób uzależnionych od substancji psychoaktywnych (nie licząc osób uzależnionych od alkoholu), a 200-300 tysięcy ludzi miało kontakt z tego typu substancjami. Różne źródła podają rozbieżną statystykę. W jednych mówi się o 40%, w innych o 50% osób, zarażonych wirusem HIV (w latach 1995-99 liczba osób zarażonych wirusem HIV zmalała dwukrotnie), spada również ilość narkomanów stosujących iniekcje. Wynika to ze wzrastającej świadomości młodzieży dotyczącej niebezpieczeństw, jakie niesie ze sobą stosowanie iniekcji, oraz ze stosowania programów redukcji szkód (rozdawanie czynnym narkomanom stosującym iniekcje jednorazowych igieł i strzykawek).

W Polsce zmienia się obraz narkomanii. Obserwuje się zwrot w kierunku palenia, wdychania i połykania substancji psychoaktywnych. W latach 1995-99 prawie czterokrotnie wzrosła ilość osób używających amfetaminy, a liczba osób używających marihuany - dwukrotnie.

Światowa Organizacja Zdrowia podaje, że na dziesięć osób uzależnionych od opiatów tylko dwie mają szansę powrotu do normalnego życia, osiem musi umrzeć przedwcześnie. Skuteczność wyleczenia narkomana w ośrodkach terapii długoterminowej wynosi 20-30%. Takich ośrodków na terenie kraju jest około pięćdziesięciu i bardzo trudno jest o miejsce w nich. Ciągle istnieje potrzeba zakładania nowych. Leczenie trwa dwa lata, a koszt pobytu jednej osoby wynosi 50 złotych dziennie. Jeśli pomnożymy 730 dni przez 50 zł otrzymamy rzeczywisty koszt leczenia jednej osoby uzależnionej. Biorąc pod uwagę skuteczność wyleczenia, koszty, jakie ponosi społeczeństwo, są ogromne. Niepokojący jest fakt, że rozszerza się wiek osób uzależnionych. Z jednej strony coraz młodsze dzieci sięgają po środki odurzające (najczęściej są to środki wziewne), z drugiej wielu biznesmenów, a więc ludzi pracujących, którzy powinni być dojrzali emocjonalnie, "pomaga" sobie biorąc amfetaminę.

Wokół narkotyków i uzależnienia powstało wiele mitów. Wśród młodzieży krążą legendy o wspaniałych "tripach", czyli podróżach narkotycznych i wynalazkach. Prawdziwa wiedza przychodzi zbyt późno. Tworzeniem tych mitów zainteresowani są przede wszystkim producenci i dealerzy. Narkomania byłaby mniejszym problemem, gdyby każde dziecko, rodzic, nauczyciel otrzymał solidną wiedzę na ten temat.

Jednym z najbardziej rozpowszechnionych wśród młodzieży mitów głosi, że marihuana jest lekkim narkotykiem i nie uzależnia. Nieprawda! W latach sześćdziesiątych marihuana zawierała 2% aktywnego składnika (THC), dzisiaj, dzięki zmianie technologii upraw konopii indyjskich, stężenie THC wynosi 10%. Taka ilość składnika aktywnego po pewnym czasie palenia również uzależnia. Ma znaczny wpływ na delikatne tkanki rozwijającego się mózgu. Upośledza pamięć, koncentrację uwagi, powoduje uszkodzenie komórek rozrodczych. Uzależnia w nieco dłuższym czasie niż np. heroina, ale ma znaczny wpływ na psychikę. Rodzi się pytanie: czy osoba paląca marihuanę lub haszysz zechce odmówić sobie palenia? Po paru miesiącach jest już bardzo trudno.

Następnym bardzo popularnym mitem jest ten, że amfetamina to niegroźny proszek pomagający w nauce. Nieprawda! Amfetamina to środek podstępny. Człowiek po zażyciu jej wydaje się sobie inteligentniejszy, bardziej atrakcyjny. Jeżeli jednak będąc pod wpływem amfetaminy, spisze na kartce wszystkie swoje mądrości i później je przeczyta, okaże się, że jest autorem banałów. Efekty działania amfetaminy mijają po kilku godzinach i w miejsce pobudzenia pojawia się zły nastrój i zmęczenie. Ktoś znów sięga po ten środek, aby poczuć się pewniej, lepiej we własnej ocenie. Bardzo szybko wzrasta tolerancja organizmu na ten środek i potrzeba większej dawki by osiągnąć zamierzony efekt. Zażywana w większych ilościach dezorganizuje myślenie, zwiększa ciśnienie krwi, przyspiesza akcję serca i powoduje jej zaburzenia, bezsenność, kłopoty z koncentracją uwagi.

Kolejny mit jest taki, że można brać rozsądnie narkotyki bez żadnych konsekwencji. Brać dla przyjemności, bo jest się mocnym. Nieprawda! Zmiany, jakie zachodzą w mózgu pod wpływem narkotyków, mogą być przez jakiś czas niezauważone lub po prostu lekceważone: kłopoty z pamięcią, skupieniem się, rozdrażnienie, można tłumaczyć zmęczeniem lub nadmiernymi obowiązkami. Żaden narkoman nie zaczął brać, bo chciał celowo i z premedytacją pognębić siebie i najbliższych. Uzależnienie pojawia się jak wirus - nie pyta, czy ktoś chce zachorować, czy nie. Człowiek przy pomocy narkotyków chce rozwiązać osobiste problemy, zaspokoić własne potrzeby. Uzależnia się nie dlatego, że jest słaby, lecz dlatego, że podoba mu się ich działanie. Używanie niektórych narkotyków powoduje uzależnienie psychiczne już po kilkakrotnym wzięciu.

Nowoczesny model zajęć profilaktycznych nastawiony jest na rozwijanie ogólnych umiejętności psychologicznych oraz społecznych i opiera się na założeniu, że nie tyle sam narkotyk jest groźny, co pewne braki tkwiące w człowieku. Brak stabilnej samooceny, brak miłości, brak wiary w siebie, brak poczucia bezpieczeństwa, brak umiejętności rozwiązywania problemów

Bardzo niebezpieczna jest możliwość wystąpienia niektórych chorób psychicznych po zażyciu narkotyku. Może wydarzyć się to już po pierwszym kontakcie z narkotykiem. Nie można powiedzieć, że ludzie o silnej woli mogą używać narkotyków bezkarnie. Każdy kto ich używa, musi liczyć się z ryzykiem uzależnienia.

Młodzież zażywa narkotyki dla towarzystwa, dlatego, że robią to ich koledzy. Daje im to poczucie przynależności do grupy. Młode osoby są ciekawe życia i często szukają nowych wrażeń. Biorą więc, by zaspokoić ciekawość, sprawdzić, jak to jest na haju. Wtedy czują się bardziej dorosłe, niezależne. Narkotyk dodaje im pewności siebie, pozornie chroni przed problemami i negatywnymi uczuciami. W konsekwencji środki psychoaktywne zaczynają stopniowo zmieniać życie młodego człowieka. Oddziałując na jego psychikę osłabiają energię wewnętrzną, wywołują zmiany nastroju, prowadzą do zaburzeń zachowania i stają się przyczyną narastania problemów w rodzinie i szkole. Zażywanie narkotyków i alkoholu powoduje stopniowe zanikanie zainteresowań, planów czy zdrowych marzeń. Coraz trudniej o satysfakcję, problemów emocjonalnych przybywa, jednocześnie maleją naturalne zdolności do radzenia sobie w trudnych sytuacjach. Moim zdaniem, należałoby przyznać się do problemu narkomanii i zwrócić się w kierunku szeroko pojętej profilaktyki. Nie w kierunku tworzenia programów profilaktycznych, których jest wiele (bo na tym się zarabia), tylko na wdrożeniu ich, faktycznym, autentycznym stosowaniu ich w szkołach z dziećmi, nauczycielami, rodzicami.

Profilaktyka to przedmiot wielu kontrowersji. Wiadomo, że o wiele tańsze jest zapobieganie narkomanii, niż leczenie jej. Wiadomo, że profilaktyką trzeba objąć młodzież w różnym wieku, w różnych środowiskach. Programów profilaktycznych jest bardzo wiele. Wiadomo, że programy te powinny być prowadzone w szkole i poza nią. Nie wiadomo dokładnie jak to robić. Profilaktyka to działania stwarzające człowiekowi okazję aktywnego gromadzenia różnych doświadczeń, które powodują wzrost jego zdolności do radzenia sobie w trudnych sytuacjach życiowych. W myśl tej definicji do profilaktyki zaliczyć trzeba zajęcia uczące dzieci różnych umiejętności społecznych, podnoszenia wiary w siebie, zapoznawania ich z wartościami, jakimi należy się w życiu kierować, pomagania lepiej zrozumieć świat i ludzi.

Niestety, w większości szkół działania profilaktyczne ograniczają się do zaproszenia psychologa i przeprowadzenia pogadanki dla nauczycieli, rodziców i dzieci. Profilaktyka to taki worek, do którego można wrzucić wszystko: odczyty, pogadanki, prelekcje, dyskusje, zajęcia warsztatowe z grupą. Zdarzało się na tego typu profilaktyce, że prelegent, nie mający złych intencji, robił swojego rodzaju instruktaż, demonstrując różne próbki narkotyków. Przedstawiał dokładny opis działania środków, prawił kazania o strasznych narkomanach. Był to zwykle wykład pełen gróźb i strachu. Mówiono o wypadających zębach, straszliwych głodach fizycznych występujących rzekomo już po pierwszej próbie wzięcia, potwornym wyniszczeniu organizmu. Słuchacz miał się przerazić i do końca życia, ze strachu przed skutkami, nie sięgnąć po te wstrętne narkotyki. Tymczasem wystarczyło, że poznał jakiegoś narkomana z zębami, bez objawów głodu fizycznego i cała profilaktyka legła w gruzach. Młody człowiek myśli: ten prelegent był głupi, nie wierzę mu, wiem na ten temat więcej i uzależnienie mi się nie przydarzy. Poziom strachu w profilaktyce powinien być umiarkowany, motywować do zastanowienia się, do zmian pewnych zachowań. Zbyt duży poziom strachu powoduje odrzucenie, wyparcie takich okropnych informacji.

Wielu nauczycieli ma kłopoty z komunikacją, asertywnością, radzeniem sobie ze stresem. Często to oni krzyczą na dzieci, wpędzają je w poczucie niskiej wartości, nadają im etykietki (Bo ty nigdy się porządnie nie nauczysz; na kogo ty wyrośniesz; co ty właściwie jesteś wart?) W tych przypadkach profilaktykę i edukację prozdrowotną należałoby zacząć od dorosłych, nauczycieli i rodziców

Nowoczesny model zajęć profilaktycznych nastawiony jest na rozwijanie ogólnych umiejętności psychologicznych oraz społecznych i opiera się na założeniu, że nie tyle sam narkotyk jest groźny, ile pewne braki tkwiące w człowieku. Wojciech Eichelberger w wywiadzie udzielonym Polityce stwierdził, że brak to taki hak, na którym zawieszają się różne uzależnienia. Brak stabilnej samooceny, brak miłości, brak wiary w siebie, brak poczucia bezpieczeństwa, brak umiejętności rozwiązywania problemów. W czasie zajęć profilaktycznych powinno się uzupełnić te braki, poruszać tematy związane z rozwojem młodego człowieka, ze świadomością własnych potrzeb i uczuć, z problemami w grupie rówieśniczej, z presją. Uczyć podejmowania decyzji i odmawiania, gdy proponują narkotyk. Uczyć zasad prawidłowej komunikacji, udzielania wsparcia oraz radzenia sobie w sytuacjach konfliktowych czy trudnych.

Skuteczna profilaktyka nie powinna polegać na jednorazowych prelekcjach. Każdy dyrektor szkoły, który myśli, że szkoła uczestniczy w profilaktyce, bo raz w roku przychodzi prelegent, jest w błędzie. Spotkania z młodzieżą, by odniosły skutek, muszą być powtarzane. Każdy wie, że łatwiej, bardziej ekonomicznie jest zapobiegać występowaniu chorób, niż je leczyć. Powstało i ciągle powstaje mnóstwo programów profilaktycznych mających na celu zapobieganie narkomanii. Zadaję sobie pytanie jak wygląda realizacja ich w praktyce szkolnej? Profilaktyka odbywająca się raz na rok w formie prelekcji, jednorazowych spotkań z młodzieżą, nauczycielami, rodzicami, niewiele da. Może odnieść skutek odwrotny do zamierzonego - wywoła zainteresowanie, zaciekawienie tematem i chęć przekonania się, jak to jest.

Przykro jest mi to pisać, bowiem sama jestem nauczycielką, ale wielu nauczycieli ma kłopoty z komunikacją, asertywnością, radzeniem sobie ze stresem. Często to oni krzyczą na dzieci, wpędzają je w poczucie niskiej wartości, nadają im etykietki (Bo ty nigdy się porządnie nie nauczysz, na kogo ty wyrośniesz, co ty właściwie jesteś wart?). W tych przypadkach profilaktykę i edukację prozdrowotną należałoby zacząć od dorosłych, nauczycieli i rodziców. Uczą nas w szkole różnych przedmiotów, wymagają rozległej wiedzy na rozmaite tematy, ale nie uczą nas jak być dobrymi ludźmi dla innych i dla siebie, jak wyznaczać własne granice, jak nie ulegać wpływom, jak być dobrymi rodzicami i jak właściwie wychowywać swoje dzieci. Jak uchronić je przed zagrożeniami współczesnej cywilizacji, przed różnymi zgubnymi modami (na narkotyki, na szczupłą sylwetkę, na picie, na palenie itp.).

Może już czas by powstał w szkole przedmiot, na którym będzie się realizować szeroko rozumianą profilaktykę i promocję zdrowia. Taki przedmiot bez ocen, na którym będzie się rozmawiać o zagrożeniach współczesnego świata. Podczas takich spotkań uczniowie zdobyliby nie tylko wiedzę, ale i praktyczne umiejętności odmawiania (np. w sytuacji częstowania narkotykiem czy alkoholem), komunikowania się, radzenia sobie z własnymi emocjami i problemami okresu dorastania. Podczas takich spotkań prawdziwy przyjaciel, wychowawca dzieci i młodzieży podnosiłby w nich poczucie własnej wartości, kreował alternatywne sposoby spędzania wolnego czasu. Wtedy, moim zdaniem, mniej dzieciaków chcąc zrekompensować braki sięgałoby po alkohol, narkotyki, papierosy. Z pewnością byłoby mniej frustracji, depresji, samobójstw, anorektyczek, bulimiczek, agresji, przemocy, wymuszeń wśród młodzieży, a w dorosłym życiu patologii.

Jestem słuchaczką studiów podyplomowych Zagrożenia edukacyjne organizowanych przez Katedrę Psychologii Akademii Pedagogicznej. Wiedziałam o istnieniu bardzo wielu zagrożeń społecznych, stąd wybór takiego właśnie kierunku studiów. Jednak dopiero zagłębienie się w tę tematykę wywołało u mnie przerażenie i głęboką zadumę nad tym, dokąd zmierza nasze społeczeństwo. Dokąd tak bardzo pędzimy, nie zwracając uwagi na nasze dzieci, dokąd zmierzamy?

Oceń treść:

0
Brak głosów

Komentarze

sb (niezweryfikowany)

Dobrze rozmawia.

nvm (niezweryfikowany)

"Podaje się, że w Polsce jest od 40 do 60 tysięcy osób uzależnionych od substancji psychoaktywnych (nie licząc osób uzależnionych od alkoholu) "

Dzisiaj przeczytałem w Angorze:
"Ponad 1,6 mln osób ma poważne problemy z alkoholem - alarmuje Państwowa Agencja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. "

Daje do myślenia.

alko=hera (niezweryfikowany)

Dokladnie...To tak jak powiedziec ze spiritus szkodzi gorzej niz piwo poniewaz ma większą zawartosc:% <lol>

El Igorro (niezweryfikowany)

"...produkcji nielegalnej ekstazy, jaką jest amfetamina. "

hehe.

A tak w ogóle to strasznie przerażona ta kobita. Może jakies relanium by sie przydało?

roll (niezweryfikowany)

Dokladnie...To tak jak powiedziec ze spiritus szkodzi gorzej niz piwo poniewaz ma większą zawartosc:% <lol>

martin (niezweryfikowany)

"Jednym z najbardziej rozpowszechnionych wśród młodzieży mitów głosi, że marihuana jest lekkim narkotykiem i nie uzależnia. Nieprawda! W latach sześćdziesiątych marihuana zawierała 2% aktywnego składnika (THC), dzisiaj, dzięki zmianie technologii upraw konopii indyjskich, stężenie THC wynosi 10%. "................. Uwielbiam to porównanie. jest tak samo zasadne jak to ze koniak jest gorszy(bardziej zabójczy) od wina , bo jest jego destylatem. Dlaczego tak trudno pokonac tych wszystkich antydragowców skoro używaja takich durnych argumentów?

nikt (niezweryfikowany)

Dokladnie...To tak jak powiedziec ze spiritus szkodzi gorzej niz piwo poniewaz ma większą zawartosc:% <lol>

lalala (niezweryfikowany)

Dokladnie...To tak jak powiedziec ze spiritus szkodzi gorzej niz piwo poniewaz ma większą zawartosc:% <lol>

aaa (niezweryfikowany)

Dokladnie...To tak jak powiedziec ze spiritus szkodzi gorzej niz piwo poniewaz ma większą zawartosc:% <lol>

sunny (niezweryfikowany)
matko wiekszych bzdur niz to to jescze w zyciu nie czytalam....wogole nie dociera do mnie jak ktos kto nigdy nie mial stycznosci z narkotykami moze wypowiadac sie na ich temat...to tak jakby ktos mowil ze nie lubi mleka choc nigdy go nie pil... co do marihuanay...no tak jasne nie ma podzielu na miekkie i twarde czyli po miedzy marihuana a heroina mozna postawic znak rownosci???? o matko.... moje zdanie jest takie:WSZYSTKO JEST DLA LUDZI tylko w odpowiednich ilosciach.trzeba znac granice.bo co za duzo(wszystkiego)to nie zdrowo. wiec nie popadajmy w jakos holerna paranoje...
randomness