TALK - Rozmowy [H]

[Grzejnik800]

Nie polecam, bardzo trudno zejść, jest to- moim zdaniem oczywiście gorsze ćpanie niż branie innych opiodów. Ludzie na programach buprenorfinowych i metadonowych są zwykle skazani na branie tych leków do końca życia i w związku z tym bycia uwiązany jakby na łańcuchu.
Pytanie do Ciebie: chcesz przestać brać opio? Czy ich potrzebujesz. Jeśli myślisz o buprze znaczy, że jej potrzebujesz, bupra to w końcu mocno uzależniający opioid, skręt trwa po nim naprawdę długo albo się rzuca program i zwykle wraca na inne opio. Czyli odpowiedź brzmi, że nie chcesz przestać. Opioidy nie są potrzebne do życia jeśli nie ma poważnych bóli, to nie jedzenie, picie czy powietrze, da się fajniej bez nich żyć tak naprawdę niż z nimi. Bez opiodów naprawdę można fajnie a wręcz dużo fajniej żyć niż będąc w piekle uzależnienia. Bo uzależnienie to piekło, przestając brać dopiero się to zauważa.

Ja na szczęście od tych syntetyków nie byłem nigdy uzależniony, średnio metadon brałem 2 tygodnie najdłużej non stop, potem minimum 2-3 miechy przerwy. Wziąłem jedynie po to żeby zbić skręta po morfinie a jednocześnie nie brać mietka tak długo żeby się od niego uzależnić. Brałem zwykle około 14 dni zmniejszając dawki metadonu i nie biorąc oczywiście majki. Zawsze jednak skręt był taki sam, mi metadon na detoksie nie pomógł jak odstawiłem. Skręta po prostu na metadonie przesuwałem o 2 tygodnie. Tu akurat nie mam szczęścia, mimo że w życiu szczęścia miałem naprawdę masę, ciągle je mam..

[Sophieee]

Nie zgodzę się - nikt na nikt skazany nie jest. Leczę się substytucyjnie buprą i schodzę z dawki bezboleśnie, po prostu rozłożyłam sobie to w odpowiednim czasie dla swojego organizmu. Skazanie się na dożywotnie branie substytucji to raczej wbijanie sobie ograniczeń do głowy, albo mała motywacja do odstawienia substancji. Grunt to lekarz, który ogarnia temat, dobierze odpowiednią dawkę i poprowadzi leczenie tak, żeby schodzenie było względnie bezbolesne, biorąc pod uwagę sytuację życiową pacjenta (aktualny stres np który ma w życiu w chwili obecnej, gdy minie można zjeżdżać z dawką w dół). Akurat lekarz, który współpracuje z pacjentem, a nie dominuje i piszę recki skazując go na własną dawkę jest na wagę złota i ciężko o dobrego psychiatrę w pl na NFZ.