2,3-Methylenedioxymethylamphetamine
N,α-dimethyl-1,3-benzodioxole-4-ethanamine, monohydrochloride
CAS Number 168968-01-2
Molecular Formula C11H15NO2 • HCl
2,3-MDMA is an aromatic positional isomer of 3,4-MDMA (ecstasy, Item No. 13971), a euphoric entactogen that is illegal in most countries and is regulated (Schedule I) in the United States.1,2 While 2,3-MDMA exhibits a similar potency to 3,4-MDMA for inhibition of the noradrenalin transporter (IC50s = 6.2 and 6.6 μM, respectively), it is less potent than 3,4-MDMA for inhibition of the serotonin transporter (IC50s = 82 μM and 34.8 μM, respectively).3 This compound is intended for forensic and research purposes only.
Działanie bardzo podobne, lub identyczne jak MDMA.
Doszły mnie słuchy, że jedynymi znanymi (póki co) wadami molekuły jest jej stabilność, oraz krótki czas działania. Mianowicie ~2h.
Rynek RC nie kieruje się prawem "im coś lepsze, tym bardziej popularne".
Wolne Konopie w Komendzie Głównej Policji. Policjanci też widzą absurdy obecnego prawa
Marihuana a demencja. Nowe badanie przyniosło zaskakujące wyniki
Włochy: Pies-poszukiwacz trufli znalazł zakopaną w ziemi kokainę
Pies-poszukiwacz trufli znalazł w lesie we włoskiej Abruzji zakopaną w ziemi czystą kokainę o wartości około 25 tysięcy euro - podała w środę agencja Ansa. Wyprawa po te cenne grzyby nieoczekiwanie zamieniła się w operację antynarkotykową.
Ibogaina a uzależnienie od ketaminy: co pokazał jeden opis przypadku
Recenzowany opis przypadku opublikowany w „Frontiers in Psychiatry” opisuje 30-letniego mężczyznę, u którego po podaniu ibogainy ustąpił jednoczesny głód ketaminy, kokainy i alkoholu, a abstynencja utrzymała się przez 17 miesięcy. To relacja o jednym pacjencie (n=1), a nie badanie kliniczne — i właśnie od tego ograniczenia trzeba zacząć, żeby dobrze zrozumieć, co ta praca wnosi, a czego nie rozstrzyga.
Rozebrali LSD na części. Zostało działanie bez wizji
Zespół z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Davis podszedł do LSD tak, jak inżynier podchodzi do urządzenia, którego nie rozumie: rozłożył je na części i sprawdził, bez których nadal działa. Praca ukazała się we wrześniu 2026 roku w „Proceedings of the National Academy of Sciences”, a jej autorem korespondencyjnym jest David E. Olson, dyrektor Institute for Psychedelics and Neurotherapeutics.