hm zastanawiam się czy jak jestem na terapii to czy mogę mówić o wszystkim, czy lepiej pewne rzeczy ukrywać?
wydawało mi się że lepiej mówić wszystko ,ale czy potem to może nie być problemem np w sądzie?
no niby tylko gdybym mówił że chce popełnić samobójstwo to terapeuta powiedział że by zawiadomił pomoc, w przeciwnym wypadku nie.

np takie sprawy że gdzieś tam kupiłem czy inne... no wiadomo że nie mówię od kogo no ale śledztwo policyjne w sumie mogło by ustalić poszlaki... wiem, paranoja...
w sumie złapałem się na tym że nie chcę mówić o czymś chujowym co zrobiłem bo bałbym się konsekwencji niedyskrecji, ale z drugiej strony, jak się leczyć nie mówiąc prawdy?
proszę o opinie i doświadczenia... są jakieś tajemnice zawodowe czy coś podobnego? i jak one działają?

rodzaj terapii - indywidualna, godzina w tygodniu lub rzadziej.

Terapeutę obowiązuje tajemnica lekarska. Masz paranoje.

Terapeuta nie takich zawodników jak Ty wysłuchiwał i gdyby wszystkich miał wsypywać na psy to zakończyłby karierę bardzo szybko. To tak jak byś pytał czy mówić swojemu prawnikowi szczegóły przestępstwa bo moze kiedyś na Ciebie zeznać w sądzie. Paranoja, mów wszystko swobodnie, tajemnica zawodowa obowiązuje i policja niczego się od terapeuty nie dowie. Jeżeli cokolwiek ukrywać to tylko na prawdę ciężkie rzeczy nie związane z narkotykami jak np. morderstwo.

w moim przypadku zarówno psychiatra jak i psycholog wiedzieli że brałem różne substancje bo pomagały mi funkcjonować. nikogo o tym nie poinformowali, a wydaje mi sie, ze taka otwartosc moze pomoc w diagnozie.

Obowiązuje tajemnica lekarska, mów o swoich uzależnieniach, problemach, narkotykach, życiu jak na spowiedzi, na pewno Ci pomoże i wysłucha.

to przecież kluczowa kwestia jeśli chodzi o diagnozę, terapię i ewentualną farmakologię. to czy objawy są skkutkiem zażywania czy odwrotnie determinuje przebieg leczenia, dlatego żeby ta zabawa miała sens trzeba mówić o wszystkim. (ja mam nawet zeszyt, noszę przy sobie i na bieżąco piszę wszystkie spostrzeżenia, nastroje, ich zmiany bo jak siadam przed lekarzem, to zapominam, że coś mi dolegało ;] z nerwów i paranoi), a nigdy nie wiesz, co może okazać się ważne. cokolwiek by się nie rzekło- zostaje w gabinecie.

warto przekopać internet, zebrać opinie i wybrać najlepszego specjaliste; jak trafisz na znudzonego buraka to nawet o pogodzie nie chce sie gadać. polecam forum dla osób z nerwicą i lękami, są bardzo wybredni i byle kogo nie polecą.

Ostatni raz przestrzegam: zdania zaczynaj wielką literą bo inaczej śmietnik... pill@

Mają też kompletnie nierealne oczekiwania wobec innych i rzeczywistości ogólnie oraz tendencję do obarczania winą za swoje błedy wszystkich innych możliwych ludzi poza sobą samymi. Także radzę podchodzić z dystansem do tego co tam piszą.

Ja mojemu mówię wszystko bo wiem że to dla dobra terapii. A on trzyma język za zębami. Nawet powiedziałem że żarłem LSD, że się lepiej po tym czuje. Wyciągnęliśmy razem z tego wnioski, pozytywne efekty, co mi to daje, jak to wykorzystać w dłuższej perspektywie czasowej.

Bez szczerości z terapeutą nie ma szansy na skuteczne leczenie, przynajmniej jeśli chodzi o psychikę. Po to jest do cholery ten terapeuta żeby Cię słuchać i analizować twoją psychikę, emocje, sposób bycia, mowę ciała, intonację głosu i wszystko co składa się na Twoje "JA". Bez tego ani rusz. Po co okłamywać terapeutę bądź psychiatrę? Co to da? Z takimi ludźmi rozmawiać powinno się bez wstydu, z całkowitą otwartością, a jeśli to trudne, to starać się otwierać na nowe tematy choćby po to żeby się wygadać i dać upust emocjom. Taka konwersacja może dać Ci wiele do myślenia, razem z drugą osobą powinieneś analizować swoje postępowanie, żebyście mogli dojść do wspólnych wniosków i podjąć odpowiednie działanie.

Dokładnie, idziesz do terapeuty sobie pomóc czy zgrywać aktora?