Podzielę się swoim doświadczeniem, stanowczo odradzam chociaż spróbowania mefedronu.
Wcześniej mj, która działa na mnie praktycznie niezauważalnie, sporadycznie MDMA w bardzo małych dawkach, kilka razy keta.
Brakowało mi odwagi żeby spróbować czegoś nieznanego, po długim czasie (ok. 5 lat) uległem.
Pierwsza kreska była na zjeździe MDMA, to nie było to. Każda kolejna w małych dawkach daje mi dokładnie taki efekt, jakiego szukałem w innych substancjach.
Biorę regularnie raz w tygodniu, max 2g, zawsze z kimś, jednak gdy tylko chcę brać gdy jestem sam, czego nie miałem wcześniej z czymkolwiek innym wiem że muszę odstawić.
Mam naprawdę mocną psychę i jestem w stanie się powstrzymać, zostawiam to jako przestrogę dla innych

Te kryształy właśnie wracają do mnie jak robię przerwę co jakiś czas przeważnie na 2 miesiące, potem znowu do tego wracam i zaczyna się od nowa na jakiś czas. Moim zdaniem to nie jest takie proste jak poprzednik napisał żeby to rzucić to tak mocno siedzi w psychice że nawet po pół rocznej przerwie może być taka chwila która znowu do tego doprowadzi , więc silna wola przede wszystkim. Ja niestety jestem wjebany w głównej mierze w opio apteczne i to jest dopiero ciężki nałóg, apteka na każdym rogu , nawet nie czuje już z tego brania przyjemności , przestroga dla innych !

Hej wszystkim. Mam wielki problem. Mój chłopak jest uzależniony.. on nie widzi problemu. Zanim się poznaliśmy chyba leciał na tym dzień w dzień, bo był strasznie szczupły. Na początku nic nie podejrzewałam, nie wiedziałam co bierze.. Teraz wiem już o mefie wszystko. Gdy wraca od progu widzę czy coś brał czy nie, jestem tak wyczulona.. Gdy zaczęliśmy ze sobą związek i widział że tego nie akceptuje trochę ograniczył. Niestety pochodzi ze środowiska gdzie mef to coś normalnego, przyjaciele wciągają nie widząc problemu. Stracił pracę i ogarnął się na 3 msc. Jednak gdy znalazł drugą i wszystko zaczęło się układać, to pojawili się koledzy.. jeden szczególnie, który chyba nie ma z kim brać i wmawia mu że go ograniczam i myślę tylko o sobie.. myślę że ten kolega jest tak w to już wciągnięty że nie ma większej nadziei że z tego wyjdzie. Mój chłopak znów zaczął wracać co tydzień naćpany, za każdym razem kłamał że nic nie brał, ale ja widzę nawet jak weźmie małą ilość. Te kłamstwa ostatnio i mnie przerosły bo zrobiłam wszystko żeby stanął na nogi a on tego nie widzi. Ostatnio spakowałam jego rzeczy, ale wrócił do mnie i powiedział że nie będzie brał.. ale ja wiem że go kusi i jak wypije i wcale nie zerwał kontaktu z tym kolegą.. co mam zrobić? Wspierałam, nie chce ze mną rozmawiać izoluje się od otoczenia które nie bierze.. nie widzi tego że przez to nigdy nie mógł utrzymać pracy i boję się że znów straci wszystko co ma.. czy mam mu pozwolić sięgnąć dna, żeby zrozumiał? Chciala bym go wesprzeć w uzależnieniu, ale on nie widzi problemu i nie chce żebym go umoralniała, nie chce slyszeć o leczeniu.. Moi rodzice nic nie wiedzą, ale jak tak dalej pójdzie to wyjdzie na jaw I będą kazali się mi od niego odciąć a ja chce mu pomóc.

Uciekaj od niego jak najdalej

a on chce cpac, wiec przeszkadzasz.

a, pardon, grasz w "ja go zmienie"
ziew... klisza az boli.

powiem ci co bedzie.
ewentualnosc pierwsza - albo zrobisz co przedpisca radzi teraz, albo zrobisz to pozniej.

przynajmniej chlop se w spokoju pocpa. kazdy ma prawo spierdolic sobie zycie po swojemu.

druga ewentualnosc, koles rzuci dla ciebie, no ale wtedy to nie bedzie koles tylko pizda, bo go baba zmienila.
wiec go olejesz, skadinad slusznie.
koles wroci do cpania,

kurtyna,

Bo jak rzuci mefa dla mnie to pizda bo go zmieniłam i go rzuce? Sory ale widać mamy trochę inne postrzegania na wartości człowieka ;) Nie patrze w taki sposób na mężczyzn. Porostu zależy mi, żeby nie spieprzył sobie życia, bo to dobry chlopak tylko niestety wpadł w to główno..

Nie słowa, tylko czyny. Niech przestanie gadać, tylko zacznie działać.

Zastanów się nad tym, jaka jest ostateczna granica, po przekroczeniu której sama uznasz, że mu nie pomożesz/pomóc jemu będzie sprawiać więcej szkody, niż przynosić korzyści. Raz na miesiąc to akceptowalne? Najpeirw raz na tydzień i po czterech tygodniach raz na miesiąc? Sama musisz sobie odpowiedzieć na pytanie, co zamierzasz akceptować. O siebie również musisz zadbać. RÓWNIEŻ - nie tak jak niektórzy socjopatycznie sugerują, żeby patrzeć tylko na siebie. To normalne, żeby się wspierać. Ale swoje granice musisz wyznaczyć sobie sama - i nikt inny.

Ustal je teraz, poświęcając temu dużo czasu. Czy są to granice, które jesteś w stanie zaakceptować? Jeśli naprawdę chcesz mu pomóc - czy są to granice, które z jednej strony są dla niego pewnym wyzwaniem, ale z drugiej są do zrobienia? Jeśli masz zaufaną osobę - porozmawiaj z nią o tym i niech pomoże ci z tym. Randomy z ćpuńskiego forum to nie najlepsze miejsce na porady :D

Jak już przemyślisz sprawę, porozmawiaj z nim. Ustalcie. Nie musi to być niewiadomo-jaki-plan, wystarczy na najbliższy miesiąc/dwa/pół roku. Jak już ustalicie, to jest to świętość.

Misia, siła rzeczy mamy inne postrzeganie.
Doświadczenie również. To nie przytyk, godne pochwały jest np że nie masz doświadczenia w ćpaniu.
Rzecz w tym że nikt chyba uzależniony (może jakiś promil, ale z krótkim stażem), nie rzuca bo mu partner "kazał". Rzuca się bo doszło się do momentu gdy:
- jest to już zwyczajnie nudne.
- przestało być potrzebne. (a dlaczego jest?)
- jest to awykonalne (brak fizycznie towaru, nie ma się już gdzie wkłuć itp) - ale w takim przypadku to tylko chwilowa, przymusowa abstynencja.

Tak to wygląda w praktyce. Jak znasz odpowiedź na pytanie w nawiasie to próbuj, powodzenia. A jak nie znasz to spróbuj się dowiedzieć najpierw.

Ja nigdy nie widziałam żeby ktoś rzucił na stałe ćpanie dla drugiej osoby. To jest tylko chwilowe- zawsze. Rzuca się tylko i wyłącznie dla siebie, wtedy ma to jakikolwiek sens. Jak już komuś na chwilę udało się przestać ćpać dla kogoś to zaraz po rozstaniu to będzie pierwsza rzecz jaką zrobi- pójdzie się naćpać xd
Ani nie zmienisz ani nie uratujesz swojego faceta na siłę. On najwidoczniej tak chcę żyć i nie widzi w tym problemu. Nie pomożesz komuś kto tej pomocy nie chce- proste ;)

Chyba jednak macie rację.. nie chcę żeby rzucał, czy ograniczał dla mnie bo wiem że to nie podziała. Chcę żeby to zrobił dla siebie. Niestety, pozostaje mi tylko mieć nadzieję, że w końcu zauważy jaki to ma wpływ na jego życie i mimo upadków wspierać.. Już raz przedawkował jeszcze zanim się poznaliśmy, twierdzi że wtedy to były ogromne ilości nie to co teraz. Dlatego mnie to tak przeraża.. że kiedyś znów będzie miał zapaść a ja będę żyć ze świadomością, że tego nie powstrzymałam. Ale dzięki za odpowiedzi, bo nie sugeruje się tylko moimi znajomymi którzy znają tylko jedno rozwiązanie, żeby go zostawić. A wy trochę siedzicie w temacie i wiecie jak to jest i macie doświadczenie.