14 września 2026Palkrolik pisze:

@tosieniedzieje miesiąc miodowy jak to się mówi na terapi. Później jest faza muru, 3 miesiące. Rok jak dasz radę z czego całego serca Ci życzę możesz powiedzieć trzeźwiejesz. Narazie jesteś na duposciku, ale to też dobre bo nie ćpasz dzień w dzień.

18 lipca 2014anonimus pisze:

w 2007 r założyłem temat, dziś znów pisze w nim post... wtedy się nie udało. Może tym razem sie uda.

wczorajQb pisze:

Siema. Do rzeczy. Mam 28 lat, od 16 roku życia paliłem bucha przez 9 lat codziennie (z jednym wyjątkiem mniej więcej w połowie na pół roku detoksu). Po wielu próbach uwolnienia się przyszedł w końcu moment refleksji na ten temat i poczułem w sobie z tym dniem, że to już koniec, jakby będąc tego pewnym, specyficzne odczucie. Tak też się stało, jestem czysty od ponad 2.5 roku i wiem że nie zapalę. Jednak w tle coś musiało śmigać, gdyż trzeźwość jest wyzwaniem. alkohol zawsze leciał w tle, sporo imprez (zawsze do końca), nie potrafiłem nigdy pić z umiarem. W wieku 16 lat również pierwszy raz spróbowałem amfy i do tej pory trochę na niej przelatałem, był też epizod walenia mefy oraz mety. Zdarzały mi się serie 2/3dniowe, zdarzają nadal, bywały też dłuższe lub krótsze epizody gdzie nic nie waliłem. Ale do rzeczy. Kilka miesięcy temu zacząłem pić alko codziennie, trwało to 3 miesiące. Obecnie pękają 2 miesiące kiedy przestałem (pojawia się czasem chęć, ale nie mam w niczym umiaru więc się trzymam). Problemem jest amfa. Większość mojego latania robię to sam. Czasem w towarzystwie ale odłączam się na resztę w samotność. Mimo wielu doświadczeń z tym związanych ciągle tkwię w tym samym schemacie psychicznym (moralniak, plany, obietnice) i wracam w to samo miejsce. Mam ułożone życie, dobrą pracę, kobietę i ogólnie wszystko gra. Aktywny sportowo. Ciężko mi to jebnąć, ciężko podjąć te trzeźwość. Innych dragów nie tykam i nie zamierzam, tak samo leków. Zioło mam ujebane dożywotnio, to wiem. alko nie chcę ruszać, więc furtka pozostaje jedynie do stymulantów i tutaj wypatruje swoich szans na odskocznię. Chciałbym się uwolnić z tego schematu, wiem że to brzmi i prawdopodobnie jest pierdoleniem, bo wciąż w to wchodzę z własnej woli. Jak zakiełkuje mi we łbie to praktycznie 99 na 100 bitew przegrywam i jadę po temat, jak uległa suka, choć wiem doskonale że trzeba iść do roboty, że będzie zjazd i mielenie tego samego schematu. Zawsze radziłem sobie ze wszystkim sam i wiem że tutaj też potrafię, problem w tym że chyba za bardzo obawiam się trzeźwości i konfrontacji, chemia też na pewno plącze mi psychikę nie ułatwiając tego. Właściwie nie wiem co chcę uzyskać pisząc ten post, ale widzę że jest tu masa ludzi i wiem, że też takich którzy przerabiają to samo co ja. Może przeczyta to ktoś, kto ma to za sobą i zechce się wypowiedzieć co było tym bodźcem do zakończenia tej szybkiej przygody? Czasem próbowałem się mocno upodlić żeby moralniak mnie zjadł, myślałem że to poskutkuje ale do tej pory nic z tego. Zawsze po odespaniu, odparowaniu głowy i regeneracji znów wracam, jak bardzo bym sobie nie postanowił, obiecał wtedy że kończę, to wciąż wracam i wtedy sam przed sobą staję się niesłownym petem. Pozdro