Życie do końca na benzo jest popularne w DPSach. Szczerze to po przejściu terapii zacząłem regularnie brać pregabalinę 300 mg/dzień w dwóch dawkach i 100mg baklofenu dziennie. Nigdy nie czułem się lepiej jak teraz, praktycznie zero sajdów, tylko nie wolno łączyć baklo z alkoholem bo poniewiera masakrycznie, mi upośledza wtedy chodzenie i się kolebię na boki. Miesiąc temu spróbowałem 5 mg diazepamu i już do niego nie wróciłem, bo dobrze dobrane leki GABA dają OGROMNĄ radość z życia!

Jak bierzesz jedną tabletkę dziennie czy tam na noc to możesz tak i ze dwa lata jechać. Później robisz sobie pare miesięcy przerwy i znowu można. Jasne, że można, ja tak jade. Ale jedną, a nie wpadać w zwiększanie dawek.

można, cały czas na jednej dawce którą później nie czuć i trzeba zwiększać dawki bo wzrasta tolerancja, większe dawki = większy kwit, ogarnianie itp. można wszystko ale po co tak? brać żeby brać?

"Moja kochana, clonazepam to narkotyk, uzależnia i nie da się tego odstawić. Mój ojciec bierze to paskuctwo 25 lat ma wachania nastroju, często nas bił w końcu mama się z nim rozstała. Ten lek powoduje straszne wahania nastroju, ojciec był nawet kilka razy w szpitalu psychiatrycznym ale nie dali rady odstawić tego leku. Był nadmiernie cichy, nie odzywał się do nas po kilka tygodni, potem nagle zaczynał być aktywny odzywał się opowiadał, pomagał przy lekcjach zakupach i po kilku godzinach lub dniach następował wybuch bił nas czym popadło ręką lub co chwycił w rękę, pociął nożem mamie nogi, bratu gardło chciał podciąć było coraz gorzej, na każdy problem łykał 5-7 tabletek clonazepamu po 2 mg, nie wiem kto mu to wypisywał w takich ilościach, ale kiedy mama mu leki chowała i wydzielała po 1 tabletce to bił ją, a nawet próbował zabić. W końcu mama nie wytrzymała i za radom psychiatry spakowała nas i siebie i wyprowadziliśmy się daleko od ojca. Lekarz powiedział że tego leku po tylu latach nie da się nigdy odstawić a zapisali go ojcu na banalny problem - tiki nerwowe twarzy bo się ślinił z nerwów. Końcowy efekt był taki że ojciec zaćpał się tym lekiem na śmierć i umarł, w całym domu było pełno tego leku. "

Według mnie życie jest możliwe, ale będzie bardzo krótkie.

Po dłuższym zastanowieniu się nad tym tematem, doszedłem do następującego wniosku:
Jeśli przyjmuje się stałe dawki, nie goni dziewiczego highu, a także nie ma się problemu z wczesnym alzheimerem i niemożnością powspominania swojego życia, totalnym nieogarem, mood swingami, zdarzającymi się efektami paradoksalnymi to pewnie, że możliwe.

Nakurwiam już 7-8 lat i będę nakurwial do końca życia.Nie interesują mnie żadne DTX, terapie. Jestem już i tak mocno zjebany, że dobry boże nie pomoże.

Od 98roku biorę klonazepam. Zapisał mi neurolog. Miałem brać 1mg czyli pół białej tabletki 2mg.raz dziennie. Po trzech tygodniach nie wziąłem zalecanej dawki 1dzień. Jak potem zacząłem źle się czuć to każdy wie co próbował odstawić bez redukcji dawki. Nie wiedziałem co mi jest. Wtedy wziąłem klonazepam. Po krótkim czasie wszystkie dolegliwości minęły. Xanax zostawiłem bez problemu, zomiren też,ale klonazepam to jest dopiero syf. Często ludzie biorą to do końca życia, jak mój wujek, zmarł mając 85lat. Teraz powoli schodzę z klonazepamu, ale dobrze wiem że i znam ludzi w podeszłym wieku i od młodości łykają różne benzodiazepiny i dobrze się mają. Moja babcia to od kąd pamiętam brała relanium, czy lorafen. Teraz ma 91lat i jest zdrowsza niż ja. Mimo to nie chcę brać klonazepamu do końca życia. Co będzie jak się znajdę w sytuacji gdzie nie będę miał dostępu do klonazepamu? To grozi śmiercią

jest możliwe ale co to za życie?

Mając forsę bym brał codziennie.
Co to za życie?
Dla ludzi z różnymi zaburzeniami, fobiami, lękami, itp normalne życie.

Tak samo.