TALK - Rozmowy [H]

[london5]

Jedynie możesz ją wspierać.
Reszta zależy od tej osoby.

[180]

Dziękuję wszystkim za odpowiedz. W poniedziałek dam znać co wyszło

[Jamedris]

[mention]kuls[/mention], sama Twoja obecność jako kogoś "wtajemniczonego" w tej osoby problemy bardzo, BARDZO pomaga. Reszta leży w zasadzie w blisko stu procentach w rękach tej osoby.

Okej, here we go.
Dziś piąty dzień bez morfiny ani żadnego z typowych agonistów opio/mi... Schodziłam z dawek 600-800/d morfiny w podzielonych, ale pod koniec żeby odczuć cokolwiek przy wjeździe poza lekką histaminą, nie wystarczał materiał z jednego MST200, czyli ~300+... A i tak po godzinie, dwóch, miało się wrażenie, że nic nie działa - nawet w tle.

Dawno już wyszłam z domu, w drugi dzień skręta zaliczałam egzamin na uczelni (katastrofa, ale zdolności umysłowe pozostały niezmącone i jest 4,5), natomiast wtedy zalewałam się potem przy najlżejszym wysiłku (typu kilka schodków do dziekanatu), obecne były znane chyba wszystkim próbującym się detoksować od opio dolegliwości, czyli wiertła udarowe w nogach i plecach, rozciąganie kończyn niczym rozrywanie końmi na placu, pełzanie czegoś pod skórą, gorączkowe malaria-like sny, o ile snami nazwiemy takie trwanie w zawieszeniu w okolicach godzin czwarta, piąta. Po wstaniu i podczas nocy - wielokrotne zmiany ubrania. Zaczęło robić się zdecydowanie lepiej w okolicach czwartego dnia.

Dziś wybrałam się nawet na basen, popływać z półtorej godziny na olimpijczyku, a nie opierdalać się w jacuzzi. Choć to ostatnie - zwłaszcza modele z hydromasażem pleców - BARDZO, bardzo pomogło po wyjściu z basenu, gdy po przepłynięciu w różnym tempie (raz rekreacyjne, raz sprawdzając jak szybko jestem teraz w stanie pokonać 25, a potem 50m z 2.5m dna) nogi się pode mną uginały i pojawiły się silne skurcze, pewnie też przez różnice temperatur - woda w olimpijskim jest zdecydowanie chłodniejsza na tamtej pływalni. Tak poza tym, to świetny obiekt, wszystkim polecam ten politechniczny nowowybudowany pomarańczowy kloc przy kampusie PŁ.

Wracając do chemii, to schodziłam na buprenorfinie. Zastanawiałam się nad testowaniem tzw. "metody berneńskiej" (duckduckgo tego nie indeksuje, ale "Bernese method" już tak) polegającej na rozpoczęciu brania progowych dawek buprenorfiny jeszcze będąc w ciągu i stopniowym zwiększaniu jej dawki aż do rozpoczęcia procesu wypierania z receptorów czystych agonistów. Zdecydowałam się na klasykę, czyli poczekać do zgięcia rozpoczynającego się delikatnymi symptomami typu kapanie z nosa, kichanie, łzawienie - wtedy akurat musiałam wyjść, też na egzamin swoją drogą w tym pierwszym dniu - i wychodząc wzięłam ok. 10mg kawałek Transteca pod język, żując umiejętnie i mając ponad godzinę, półtorej dojazdu aż będę musiała się odzywać, przełykać ślinę częściej itepe. Gdyby nie to, że MUSIAŁAM wyjść z domu bladym świtem, gdy czułam jeszcze w tle działanie wysokich dawek morfiny z poprzedniego dnia, to poczekałabym zapewne na konkretniejsze zgięcie i zapodała buprenorfinę i.v. All or nothing, no nie? ;-)

Na początku miałam wrażenie, że buprenorfina redukuje mi dolegliwości skrętowe o jakieś... 25%? Zawsze coś. Ale nie wiem, jak było bez niej. I tak było okropnie, więc chyba nawet nie chcę wiedzieć. Nastawienie psychiczne do wychodzenia mam, IMHO, odpowiednie, mimo mało sprzyjających okoliczności rodzinnych (chyba mało osób na hajpie ma taką sytuację...), ale jako że prowadzę już mniej-więcej oddzielone od niej życie, to nie wpłynęło to bardzo negatywnie na cały ten proces... Poza, oczywiście, uporczywymi myślami powracającymi w nieodpowiednich momentach.

W kolejnych dniach buprenorfinę administrowałam zarówno podpoliczkowo, nadziąsłowo, podjęzykowo, jak i dożylnie. Zawsze łączyłam ze sobą te sposoby podania, tzn. na początku część plastra do ust, część do przerobienia. Potem po prostu brałam do ust pozostałe po przerobieniu matryce, wiedząc, że żadna domowa metoda ekstrakcji nie jest skuteczna przecież w stu procentach...

Zrobiłam jeden plaster, ten największy (40mg) i dalej już bez. Gdy byłam na buprze, przyjmowałam ją 2-3x dziennie dożylnie, najczęściej rano, południe i wieczór, robiąc z plastrami pozostałymi po tym wspomnianą wyżej rzecz. Myślę, że niepełny tydzień (pięć dni) bycia na buprenorfinie jest optymalny w moim przypadku, bo i wczoraj, i dziś, zaczęłam czuć zdecydowanie bardziej opio-like (choć nie grzanie, na mnie tak buprenorfina nie działa w tym momencie, po prostu zaczęła w ogóle obkurczać nieco źrenice i ogólnie oko akomoduje się sprawniej, nie ma już spodków - ale ciężko powiedzieć ile w tym chemii, a ile po prostu czasu od ostatniej dawki morfiny) wrażenia podczas podawania jej dożylnie; zawsze wchodzi mi na oddech, a minutę, dwie po podaniu zaczynam mieć coś w rodzaju "hot flashes", ale nie w taki nieprzyjemny, skrętowy sposób. Z reguły wtedy też zbieram dupę i biorę się za jakieś zadanie, które odkładałam. Ale pierwsze trzy dni to musiałam funkcjonować na robo-mode, nie myśląc o tym że wchodzę pod prysznic (gęsia skórka i dreszcze na samą myśl), myję włosy, ubieram się (dotyk tkaniny - boli, do tego dziwne zapachy zewsząd, nadwrażliwość sensoryczna aż ciężka do opisania), wychodzę z domu (bardzo nasilone lęki) i, w końcu, przebywam wśród ludzi i z nimi rozmawiam itepe.

No nic. Trzymam za siebie zaciśnięte mocno kciuki i skrzyżowane palce u nóg, bo wiem, że nie mogę sobie ufać nawet mimo podjęcia aktywności fizycznej i generalnie pozytywnych symptomów. Chociaż, oczywiście, nie zachowuję się jak zwierzę i mając na wyciągnięcie ręki DHC, nie podjebałam - pomijam kurewskie aspekty moralne takiego zachowania, jednak w pewnym momencie głodu aspekty moralne w ogóle nie istnieją - i uważam to nie tyle za sukces, co za normalny stan rzeczy.

Następny przystanek - ponowne zerowanie klonazepamu. I bez znaczenia, czy i ile razy trzasnę o podłogę, muszę to zrobić. Wiem, że na pewno redukcja dawek o 25% (aka cięcie po liniach jednej tabletki) to zbyt gwałtownie.

[haze_warrior]

[mention]Jamedris[/mention]
Z tym 25% dokładnie, w szczególności przy uzależnieniu od większych ilości tej długodziałającej benzodiazepiny.

Moja serdeczna rada: zejdź z tego pod czujnym okiem lekarza (szpital), nie na własną rękę.
Szkoda, żeby (odpukać) fatalny w skutkach grand ma tylko pogorszył Twoją sytuację.

Gratuluję postępów odnośnie opiatów, zastrzegając tym samym, że z benzo może być trudniej, stąd konieczna kontrola specjalistów.
Korzystaj póki jesteś młoda, masz silny organizm, który na pewno- przy dużej motywacji- sobie poradzi.

Trzymam kciuki

[pomasujplecki]

[mention]Jamedris[/mention] Teraz widzę ironie swoich postów, gdy niegdyś pełniłem na tym forum posługe moderatorską i klepałem mase postów. Zamieszczałem nie rzadko wypowiedzi ze swoich detoksowych dokonań w nadziei, że to do czegoś doprowadzi, a tak naprawdę było świetną zabawą.
U mnie silna decyzja odrzucenia pojawiła się raz. Ale nawroty na sportowo chyba były do przewidzenia.
Nie babraj się w takie gówno jak chcesz rzucać to działaj raz, a konkretnie bez zbędnego pieprzenia i dokumentowania dokonań,zapominając o temacie inaczej to i tak wróci, prędzej czy później. Po za tym mocne opiaty to chyba niezłe gówno żeby sobie pozwalać na tą toksyczną przyjaźń :cheesy:
Wszystkiego dobrego życzę.

[Jamedris]

[mention]pomasujplecki[/mention], [mention]haze_warrior[/mention] - dziękuję Wam serdecznie, chłopaki. Muszę przyznać, że dziś - mimo wrażenia wszechobecnego zimna rano, to po rozruszaniu się (wczoraj tak dałam sobie w dupę na basenie, że wstałam ze sztywnymi od kraula barkami) jest bardzo znośnie. Siedzę i słucham Republiki. ;-) Zawsze na skręcie mam o wiele bardziej wrażliwą percepcję odnośnie muzyki, Wy też? Myślę, że to po prostu kolejny przejaw sensorycznych zmagań mózgu z regulowaniem bodźców; odzwyczaiłam go od tego, że musi to robić, jak w zdrowym ciele... Każdą emocję regulowałam narkotykiem.

Co do klonazepamu, to jest to najbardziej kurewska benzodiazepina do zejścia. Gdy zejdę do 0.5 mg lub okolic, dokupię diazepam piątki i będę liczyć na jego długi T1/2 i komponent przeciwdrgawkowy. Grand MAL niestety już mam - nie epilepsja z drganiem, pianą z pyska, upadkiem, tylko upadek, utrata przytomności, WYPRĘŻENIE całego ciała i zatrzymanie pracy większości mięśni/napięcie wielu z nich, stałe (nie oddycham, nie ma ze mną kontaktu, serce prawie się wypłaszcza), przez brak oddechu momentalnie sinieją mi usta, do tej pory dwa razy miałam takie poważne epizody, gdzie udzielono mi na ulicy pierwszej pomocy, a w karetce postawiono bardziej na nogi. Kiedyś na forum opisywałam to i jebnęłam się z dawkami klona; przepraszam, byłam wtedy w ostrym majko-klono ciągu. Ratownicy dają w mięsień pośladkowy 1mg, pytając wcześniej, czy chcę. Ale to już po wywiadzie... Pamiętam, że przy ostatnim grand MAL już stosunkowo szybko doszłam do siebie, bo w karetce kontaktowość oceniono na 4/5, wahano się czy nie 3/5, ale zebrałam siły i poprowadziłam rozmowę w stylu "imię, gdzie jestem, dlaczego tu jestem, co się stało, z kim jestem" - taki test świadomości pacjenta. I reakcja oczu nie była już tak przerażająca, jak za pierwszym grand malem; wtedy miałam źrenice jak 5zł pod opuszczonymi powiekami, kompletnie niereaktywne, a po zebraniu mnie z podłogi sklepu RTV Euro AGD (...) dłuuuuuugo minęło, aż wiedziałam, który jest dzień i kim jestem.

Szpital/detoks zamknięty niestety nie wchodzi w grę. Mam duże doświadczenie w schodzeniu i cięciu dawek benzo, w końcu zeszłam do 2mg/dziennie z dwucyfrowych w ciągach i skutecznie na niej jestem, ale mam świadomość, że dalej jestem na haczyku. I bardzo boję się benzoskręta... Jest okropny. Wolałabym kilka nałożonych heroinowych, niż jeden benzodiazepinowy. Dość osób go opisywało; jak ktoś jest zainteresowany, to niech poszuka.

Będę cięła po prostu dawki klonazepamu rozsądnie, trzymając się reguły "nie za szybko", bo uderzę przysłowiową głową w mur, a realnie w podłogę. Dyskomfort na pewno będzie odczuwalny, ale jeśli pojawią się mimowolne drgania mięśni na większą skalę, to zatrzymuję schodzenie z dawek. I tu nakładam na siebie ważną zasadę - zatrzymanie na dawce x, byle nie dłużej niż to konieczne, ale w ŻADNYM wypadku NIE powrót do wyższej dawki! Myślę, by na jednym szczebelku - dawce- być tydzień, dwa... Raczej tydzień. Spróbuję załatwić to w miarę sprawnie. Jeśli dojdzie do tego, o czym pisałam parę zdań wcześniej, to daję ciału czas do zaadaptowania się do nowego stanu i przymusu regulacji progu drgawkowego. Będę dawała znać jak mi idzie, jeśli uznam, że wywiera to korzystny wpływ na przebieg tego procesu; ale myślę, że będę, bo znam już benzodiazepinowe schodzenie (a będę to robić, mając jeszcze w świadomości zamglony obraz opioschodzenia) i opis dziejącego się koszmaru na jawie, ciągniącego się tak z miesiąc, wrażenia zawężenia własnych możliwości intelektualnych i horyzontów staje się nieco lżejszy, jeśli z kimś się nim podzielę.

Heh, to ja naprawiam w pewnym sensie forum, a teraz ono ma pełnić funkcję terapeutyczną. Dokumentując to, mam też nadzieję, że pomoże mi to... Czasem czytam swoje posty. I nie tylko mi, ale też osobom chcącym rozpocząć taki proces, ale niewiedzącym jak i popełniającym np. błąd nagłego odstawienia benzo czy zbyt szybkiego wejścia na buprę z agonisty (to tak indywidualna sprawa...); co do tych postów, to chyba częściej, niż powinnam; zwłaszcza z początków, aka miłe złego początki, bo zaczęłam z grubej rury (H i durogesici, z benzo - od razu klonazepam, zabiłabym gołymi rękami tego konowała który mi go przepisywał jak cukierki, nie miałam wtedy wiedzy o mechanizmach działania i uzależnienia tego leku, właśnie, "LEKU", ten gnój już nie żyje; autentycznie czuję się wpierdolona przez lekarza nfzowskiego, oczywiście wpierdoliłam się też sama, ale jego zachowanie kłóciło się z Hipokratesem; żadnego "primum non nocere" tam nie było... Ale to był już wtedy starszy człowiek, teraz nie żyje.), to forum to książka mojego życia i teraz chcę pisać zgrabny epilog, nie epitafium na nagrobku... I myślę, że dział detoksowy jest okej. Działy "tematyczne" mnie nie triggerują, o tyle szczęście... Na tyle nie triggerują, na ile zdaję sobie z tego sprawę. Utrzymam to w ryzach, docelowo przecież to ja mam naprawiać ludzi i może kilka osób z tego forum trafi do mnie w przyszłości jako pacjenci... ;-)

[NegatywneWibracje]

Jamedris, tak z ciekawości zapytam- robiłaś końcówki odstawek benzo klorazepatem? Przejście z rolek na tranxene umożliwia lądowanie na tyle miekkie, że przy późniejszym zejściu z niego i zablokowaniu NMDA np lamotryginą i dołączeniu pregabaliny (+czegoś na sen) umożliwia w zasadzie bezbolesne zejście bez zawalania obowiązków i utrzymanie wysokich obrotów. Da się to rozegrać nawet niewidocznie dla bliskiego otoczenia, byle zapewnić sobie odpowiednią obstawę i trzymać rozpiski. Ps. PM. ;)

[Martyna2212]

Przede wszystkim witam wszystkich, bo jestem tu nowa. Wiem, że wątków o Tramalu jest w pip, ale nie mogę dopasować żadnego do mojej sytuacji. Mianowicie. W tramal wpierdolili mnie lekarze, mam krzywy kręgosłup, w międzyczasie operacja kolana itp. A jak już dostałam zaświadczenie od neurochirurga, że to biorę, to bez spiny mogę iść i piguła przepisuję mi to bez problemu. Zaczęłam od Poltramu, potem już Tramal, Tramal retard aż krople. Dwa pierdolone lata!!!! Butla wystarczała na tydzień czasem nie ( chłopa też wciagnelam, tosz to takie fajne). Już nie pamiętam, ile razy wychodziłam i ile wchodziłam. Już nie będę zanudzać... Teraz postanowiłam, że koniec, ale tak na serio ( mam taką kurwa nadzieję). Dziś 7 dzień bez. To co się działo to horror na żywo. I teraz tak skrętu jako takiego już brak, takie gilgotki ale deprecha jak chuj. Jest ktoś, kto doszedł dalej i napisze jak to długo potrwa. Wiem, że serotoniny nie mam, więc wspieram się prozakiem.

Przeniosłem do właściwego tematu. DexPL

[haze_warrior]

Szpital/detoks zamknięty niestety nie wchodzi w grę. Mam duże doświadczenie w schodzeniu i cięciu dawek benzo, w końcu zeszłam do 2mg/dziennie z dwucyfrowych w ciągach i skutecznie na niej jestem, ale mam świadomość, że dalej jestem na haczyku.

Niestety, zejść z 2-cyfrówek do 2 mg to nie jest żaden wyczyn w stosunku do zejścia z dawki 2 mg do 0 mg.
Nie wiem skąd to wynika, ale tak jest, kolega na detoxie od klonów wspominał, na forum też pisali (nie pamiętam kto, stąd linka nie znajdę, ale być może Jezus Chytrus), stąd hospitalizacja wydaje się być mocno konieczna.

Bez szpitala jesteś w dupie, za bardzo szarżowałaś i jestem prawie pewien, że sobie nie poradzisz.
Także szpital, dziewczyno, bo w końcu będzie za późno.

Nie pozwól mechanizmowi iluzji sobie wmówić, że nie masz opcji na szpital, bo to jedyna szansa.
W przeciwnym razie wrócisz szybciutko do punktu wyjścia, bądź też ozdobisz swoją postacią wątek: zgony.

[52eu126Iz60j]

Potwierdzam że bupra jest świetna do schodzenia z opio, ja teraz pauzuję parę dni (w ogóle sporo opio wraków których znam obecnie się odtruwa, w kupie siła? ;-)) właśnie na buprze, ostatnio leciałem bardzo grubo jak na mnie - i skręta nie ma nic, a nawet czuję taki delikatny spokój gdzieś w środku. Pewnie, do dobrego upierdolenia jest jak stąd do księżyca, ale flaków mi nie wykręca, fizycznie ok, jedynie psychika się domaga dobrego peak'u. No ale jeszcze parę dni. Każdemu wypada trochę spauzować :-)

[mention]Jamedris[/mention]ka ja wierzę że wyjdziesz z benzo CAŁKOWICIE i na zawsze, opio pomińmy, ale za odstawienie krzyżyków trzymam kciuki. I mogłabyś odpisać na pw ;-)

[mention]haze_warrior[/mention], Jamedris to nie jest gówniara która nie wie co z czym się je, ona wie że to śliski grunt i na pewno ma dobrą obstawę lekową. To jest self made woman, rozumiem to więc jak napisała że nie idzie do szpitala to po ch.. drążyć temat i pisać jej, że to jedyne wyjście. Ale schodzić pod okiem magika to nie głupia opcja. DOBREGO magika.

[mention]Negatywnewibracje[/mention], ja mam taką teorię (potwierdzoną empirycznie) że klorazepat jako anksjolityk lepiej się nada do odstawy np. alpry, do klonów raczej właśnie rolki. Pregabalina obowiązkowo, a resztę mieszanki to nasza J. już wie jak dobrać ;-)