TALK - Rozmowy [H]

[bittersweet]

Oj tam. Z takim podejściem daleko nie zajedziesz.

[duldidaj]

To nie jest moje podejście, za to nie dopuszczam do sytuacji, w których mogę wybuchnąć. I z takim podejściem daleko zajechałem ;-)

[bittersweet]

No i dobrze:)

[ohYeah]

Sry że się powtórze, ale macie jakieś sposoby na radzenie sobie z objawami ? Poza ćpaniem oc ;p

ćpanie to objaw, a nie sposób radzenia sobie z objawami. Nie możesz ogArnąć swoich emocji w zdrowy sposób i to jest przyczyna np. wybuchów złości, agresji, przyjmowania dragów czy co tam jeszcze robisz :). A wymienione zachowania to objawy bordera. ;)

jesli chodzi o mnie, to pomogło mi uświadomienie sobie, że negatywne emocje można przeżyć, nic z nimi nie robić, wytrzymać normalnie popołudnie w stanie przygnębienia i nie eskalować tegoŻ do rangi depresji. Nie trzeba zagłuszać ich objawami... no przecież nie tylko ludzie z borderem są smutni ) Impulsywne i automatyczne odreagowywanie trudnych uczuć jest/było u mnie spowodowane lękiem przed koniecznością zmierzenia się z nimi - widziałam w tym coś, co przekracza moje możliwości. A jednak się myliłam. :cheesy:

a Duldidaj ma rację co do braku możliwości kontroli swojego zachowania w sytuacji doprowadzonej do ekstremum. Osobiście:P, po paru ostatnich akcjach:/, po których czułam się ...noooo, delikatnie mówiąc, jak śmieć:/, zauważyłam naprawdę sporo błędów (typu niemówienie czegoś wprost), ktore ogarniete w porę nie zmieniłyby sytuacji przeżywanej jako trudna, w sytuację ekstremalną.

Lepiej zapobiegać niż leczyć :-D

[panna_eM]

hej. znalazłam w końcu wątek dla mnie! jestem borderką (jednocześnie mam afektywną dwubiegunową) i właśnie po 7 miesiącach czystości wróciłam do mefedronu. przez rok nie brałam antydepresantów i ogólnie radziłam sobie jako tako. i sama nie wiem z jakiego powodu wróciłam do ćpania. terapeutka twierdzi, że to z powodu potrzeby przeżywania silnych emocji. czasem wydaje mi się, że umiem opanować swoje zaburzenia, staję się bardziej niezależna od ludzi i tak dalej. jednak jest coś, co sprawia, że muszę się niszczyć. jak nad tym panować? na terapię chodzę z 6 lat, pod opieką psychiatry jestem od jakichś 3. próbowałam brać ssri, potem snri. i to nie jest tak, że na lekach czuję się jakoś źle. może ma ktoś z was podobny problem, takie poczucie, że biorę leki=jestem psychiczna=jestem gorsza. próbuję sobie wmówić, że to chwilowy dołek, że jestem wartościowa, jednak żyjąc w 'nudny' sposób czuję się jakbym oszukiwała samą siebie.

[nutella-cole]

@up Spoko, ja nie mam borderline, ChAD chyba też nie, ale jak brałem SSRi w szczególności paroksetynę to też miałem uczucie, że nie jestem sobą, ze taki nienaturalnie nakręcony itp. ;-)
Rzuć stymulanty, one nigdy nikomu z zaburzeniami psychiki nie pomogły :old:

[bittersweet]

Siema. Silnych emocji możesz dostarczyć sobie na tysiąc innych sposobów niż ćpanie. To może być sport, sztuka, dyskusje w Tasiemcu. Z autopsji wiem, że stymulanty to najlepszy sposób na długą, bolesną depresję z elementami stanu mieszanego więc sobie odpuść, bo będziesz płakać.

Poczucie bycia gorszą. Wklep sobie w duckduckgo "znani ChADowcy", zaraz Ci się lepiej zrobi:)

[panna_eM]

Poczucie bycia gorszą. Wklep sobie w duckduckgo "znani ChADowcy", zaraz Ci się lepiej zrobi:)

w sumie jedynym człowiekiem chorym na dwubiegunowa, którego znam to bohater tego filmu. http://www.filmweb.pl/film/Ch%C5%82opie ... 008-496165

a co do innych sposobów - poszłam na wymarzone studia, które wypełniają mój czas, jednak od kilku tygodni zaczynam się bać ludzi z uczelni, wydaje mi się, że tam nie pasuje, że moje zaburzenia są okropne, że wszystkich oszukuję. i to nie jest tak, że ja wiem, że jestem gorsza. widzę w sobie wiele dobrego, widzę, jak wiele w sobie naprawiłam... tylko czasem się boję, że to, że się zmieniłam to jedno wielkie kłamstwo, że i tak nadaję się tylko do ćpania. :<

[bittersweet]

Masz świadomość zaburzenia, więc powinnaś wiedzieć, że Ci się jedynie "wydaje". Z tego co piszesz, wynika, że jesteś w dole, a depresja to jedynnie ciemna klisza, przez którą oglądasz chwilowo świat. Natychmiastowe odcięcie od tych myśli nie jest możliwe, ale warto im się przyjrzeć na spokojnie, zamiast nakręcać się w rozpaczy.

Że oszukujesz ludzi wokół. Że studiujesz i względnie sobie radzisz? To są fakty. Wydaje mi się, że masz pretensję o to do siebie, odzywa się pęd do autodestrukcji (stąd może powrót do stymulantów). Tylko spokojnie:)

[panna_eM]

staram się być spokojna. wyjechałam teraz na weekend do berlina, by się cieszyć życiem. chodzę, zwiedzam, obserwuję ludzi. nie wiem sama, po co wróciłam do ćpania. nie lubię siebie za to.