Cpacie. Cpamy.
Dobra, ale ilu z Was ceni zycie ?
Ilu z Was mysli o majblizszych których macie ?
Ilu z Was ma dzieci, żony ?
Ilu z Was było inteligentnymi ludzmi którzy mieli pomysł na życie a dziś zyje od kreski do kreski ?

Czesto czytam o fobiach spolecznych. Sorry ale tu juz gra zakompleksienie i brak pomocy od innych.
przy odrobinie pomocy i postawienia sie nie dalibyscie rady ? Dalibyscie.
Sam bylem w depresji. na cale szczescie nie mialem narko jako ucieczki. udalo sie.
Znalazłem swój sposób na to wszystko. I nie przejmuje sie swiatem.
Licze sie ja i niektórzy najbliżsi.

niedawno moja obecna partnerka wziela mnie na spotkanie z kolezankami których nie znalem. Cale spotkanie bylem cicho. Ona w szoku. Ja i cicho ?
To jeden ze sposobów na to wszystko. Mianowicie zamkniecie na nowych ludzi, jednak 2-3-4 spotkanie i poszlo. Wczoraj bedąc na spotkaniu z dwiema z nich, dzieciaki krzyczały po imieniu.

Każdy z nas musi znalesc sposób na ten bajzel.
Teraz pytanie za 1500 punktów.
JAK CENISZ SWOJE ŻYCIE ?
Jesli cenisz je bardzo, cenisz najblizszych zrób cos z soba.

Od razu uwaga do tego co pisze. nie wszyscy jestesmy zniszczeni zyciem. Nie wszystkich dragi sponiewierały, jednak juz cpajac w miare co jakis czas mozemy w to wdepnac (oczywiscie nie musimy), jednak ilu bylo takich ze strata pracy czy odejscie dziewczyny pchnęło człowieka w paszcze nałogu.
nikt tu nikogo nie umoralnia i nie namawia na siłe na cokolwiek, zadajcie sobie to pytanie i odpowidzcie...

Cenię sobie ludzi, którzy umiejętnie posługują się pismem.

Lekkie przyjemne pióro, dające do myślenia.
Mysle, ze na pewno ta czesc forum, ktora ma wiecej niz przeciętny rozum (a jest tu takich pełno !) chwile zastanowi sie nad tymi słowami. Każdy kto jest w jakimś stopniu 'wjebany' musi sobie na takie pytanie odpowiedzieć, bo czasem zostaje bilet w jedna drogę. Ekspresowy. Zbyt szybko. ...

Czy to dałoby się napisać na trzeźwo?

Nie dalo sie pisac na trzezwo

Pierdolisz takie truizmy, że aż głowa boli, ale spróbuję dać Ci szansę. Zastanawiałeś się dlaczego najczęściej Ci, którzy mają najwięcej, a najmniej problemów, cenią swoje życie najbardziej? Człowiek jest chomikiem. Zbierasz w życiu wszystko - nie tylko przedmioty, ale i uczucia, wspomnienia, wzloty, upadki. Każdy kalkuluje co ma i co stracił. Niewielu jest w stanie odnaleźć w źyciu sens, bo go kurwa zwyczajnie nie ma. Koegzystujesz z bliźnimi, rodziną tylko po to, by być przy nich przez jakiś czas - dopóki nie umrzesz (w większości przypadków). Dla niektórych jednak tym etapem nie jest śmierć fizyczna, tylko taka, którą przeżywa się w sobie. Mamy różny próg wytrzymałości i znosimy problemy tak indywidualnie, jak tylko jesteś w stanie to sobie wyobrazić. Byłeś w depresji, dałeś radę - ok. Możesz nie znać uczucia, które pogrąża Cię w taki sposób, że już nawet wdepnąć w ćpanie nie na sportowo to nic i ja również nic do Ciebie nie mam. Fajnie, że chcesz zadziałać na percepcję tu obecnych i fajnie, że może czujesz jakąś misję, by służyć jako przykład. Ale nie znasz ludzi i nie pomożesz im. Jesteśmy zajebiście przewidywalni, infantylni, ale w skrajnych sytuacjach nie potrafimy samych siebie kontrolować, więc po co pytać o cenę życia? Niektórzy nawet nie próbują go wycenić, bo nic nie ma dla nich wartości. Jeśli jednak uważasz, że ich znasz, to powinieneś wiedzieć, że niemożliwym jest zadziałać w taki sposób, jaki próbujesz w tym momencie uskuteczniać. Każdego można wpędzić jeśli nie w depresję, to w zakłopotanie prezentując mu w wybitnie banalny sposób linię, po jakiej życie biegnie i moment, w którym się urywa. Nie stoi za tym zupełnie nic i to, drogi autorze, często okazuje się dla potencjalnego słuchacza bolesnym doświadczeniem, bo on jest tego świadom, jednak wypiera z siebie tę myśl, kiedy owe życie ma nieco słodszy smak i daje ponieść się fantazjom, nie agonalnym wizjom. Każdy z nas jest hedonistą - nieistotne jak mocno będziesz chciał to ukryć. Ten hedonizm, postęp technologiczny/cywilizacyjny i pęd, w jaki świat wprowadza młodych ludzi, nie pozwala przystanąć na chwilę i się zastanowić. O to tu właśnie chodzi. Niektórzy mimowolnie wypadają z tego pędu - przez ćpanie, ludzi, natłoki myślowe, nadmierną wrażliwość. Nie wypada mówić, że są wyjątkowi z takiego, czy innego powodu. Każdy jest, tylko niektórzy próbują się wpasować, obawiając się konsekwencji. I już dochodzę do meritum, bo wyszedł mi kurewsko długi monolog - niektórzy wypadając z tego obiegu przestają zastanawiać się nad dobrem swoim i swoich najbliższych. To jest kurwa stagnacja najgorsza z możliwych i nikomu jej nie życzę, a do tych, którym udało się "podnieść" - mam niewyczerpane pokłady szacunku.
Piszesz, że "nikt nikogo nie umoralnia" tylko po to, by pisać, bo retoryka w tym kierunku aż bije z Twojego postu (ja wiem, że może nieumyślnie).
W stu procentach zgodzę się tylko z jednym zdaniem w Twojej wypowiedzi: "Każdy z nas musi znalesc sposób na ten bajzel.".
Koniec wywodu :).

Ciekawe przemyslenia po narkotykach. Coz, mnie wlasnie strata (w pewnym sensie) partnera popchnela w paszcze trzezwosci. ;-) Nie zapeszajac, bo wielkich wynikow na tym polu jeszcze nie mam. O ile terapie farmakologiczna mozna nazwac trzezwoscia, coz, trzezwy nikt chyba nie jest do konca, wiec mowmy o rozstaniu sie z pozamedycznym uzyciem.

ale czy życie cenisz???

Na swoj sposob pewnie tak, ale dziwnie to okazuje czasami.

Za ostatni grosz, kupie dzis chociaz cien tamtych dni
tyle wiem

Ostatnio wygrałaś życie, chociaż czy wygrać takie życie to jak przegrać? Nie wiem.