Siema, zastanawiam się czy dxm ma jakiś wpływ na twórczość czegokolwiek. Może dzięki niemu zaczęliście rysować, malować czy pisać, chyba, że już wcześniej to robiliście a dxm dał wam nowe pomysły.. Ja jeszcze przed braniem dexa pisałem książke, głównie po thc, ale ostatnio nie chciało mi się nic nowego pisać a w sumie napisałem już kilka rozdziałów. Teraz planuje ją dokończyć, dxm dał mi w sumie nowy pomysł, planuje fantastykę urozmaicić trochę science fiction . Nawet chce zmienić kompletnie bohatera powieści tzn. staje się zupełnie innym człowiekiem z paranormalnymi zdolnościami, które choć miał już wcześniej, teraz odkrywa na nowo i wykorzystuje je w innym celu a ich charakter też jest inny.. W pewien sposób opuszcza też świat w którym jest obecnie i poznaje nowy w który musi się odnaleźć. Jak tam wygląda wasza twórczość po dxm?

Rysowałem i pisałem zanim zacząłem przygodę z dexem.
Sam dex nie dodał mi zbytnio kreatywności, jednak za każdym razem, gdy brałem się za te rzeczy po deksie, dało się to poznać po tematyce prac. Podchodziły nieco bardziej pod fantasy, dominowały wątki mistyczne, ot, nic szczególnego. Przypuszczam, że spora część osób ma podobnie. Chociaż znam wyjątki - ludzi, którzy po deksie stali się bardziej twórczy, którzy odkrywali swoje artystyczne zdolności, pociąg do sztuki.

A u mnie deks rozwinął kreatywność i wyobraźnię. Dzięki temu zaczęłam dużo więcej rysować i ogólnie mieć bardziej twórcze myśli. Moje rysunki nabrały specyficznego psychodelicznego stylu.

może nie tyle rozwinął, co "odblokował"?

Już wcześniej byłam kretywna. Pod wpływem DXM to przybrało na intensywności i nieco zmieniło formę.

Mi DXM zazwyczaj bardzo pozytywnie wpływa na kreatywność. Dawnymi czasy lubiłam rysować, pisałam opowiadania, wiersze, potem jakoś nie było czasu, wyszłam z wprawy itd. DXM przypomniał mi ile przyjemności daje tworzenie. Czasem na fazie napiszę jakiś zakręcony wiersz, ale najbardziej lubię rysować. Wtedy właściwie rysuje mi się samo, linie, obrazy i opowiadane nimi historie jakby same wypływały mi z głowy. Tylko, że tu pojawia się jeden mały problem: po deksie zazwyczaj trudno jest mi utrzymać ołówek w ręce, a właściwie nie za bardzo wtedy czuję czy trzymam go w ręce czy w stopie czy może w nosie :-D. Dlatego opracowałam sobie strategię: po deksie robię szkice, utrwalam pomysły, a technicznie dopracowuję kiedy indziej po mj, bo wtedy jestem bardziej ogarnięta ruchowo i mam cierpliwość w dopieszczaniu szczegółów.

U mnie pisanie wierszy zaczęło się na fazach po DXM, więc jeśli mnie pytacie to zdecydowanie wpływa pozytywnie na wyobraźnie.
Nigdy nie byłam też tak zadowolona z efektów malarskich prac jak wtedy gdy zaczęłam przenosić na płótno swoje fazowe wizje :D

Ja piszę wiersze, spiewam, maluje i żyje tylko na DXM ja nie wiem jak można bez tego nie żyć...

co to znaczy "jak można bez tego nie żyć" ?
zagubiłem się w niezbadanych poziomach abstrakcji chyba

Generalnie to takie przeświadczenie jest najgorsze i świadczy ewidentnie o chorobie zwanej uzależnienie. Ja choć lubię deksa i biorę tylko wtedy gdy nadarzy się okazja to jednak jestem świadom tego, że życie jest właśnie bez deksa, a nie z nim. Przed tym jak poznałem dziewczynę to waliłem oporowo i tego generalnie życiem nazwać bym nie mógł. Teraz walę tylko gdy jest taka sposobność. Chce żyć normalnie więc nie biorę wtedy kiedy chcę tylko wtedy kiedy mogę. Zastanawiam się też jak długo go już bierzesz bo w momencie zaniku magii to nie jest już tak kolorowo...

BTW, ja po deksie również mogłem wszystko,otwierałem firmy, robiłem rewolucje w pracy, zmieniałem życie... szkoda tylko, że działo się to tylko w mojej głowie. Po deksie wydaje się tylko, że człowiek naglezjadł wszystkie mądrości siata ale gdyby na fazie opowiedzieć to komuś trzeźwemu to wziąłby Cię za wariata.

Teraz jak już magii nie ma to co najwyżej można się tylko najebać... Ostatnio po 450mg uciąłem się dość boleśnie przy wkraiwaniu cytryny do herbaty :motz: