Chyba jeszcze nie było tematu poświęconego osobie doktora Tima Learego?

Czy gdyby nie szum jakiego narobił wokół psychodelików byłyby one nadal legalne?

Czy powinniśmy mu być wdzięczni czy mieć do niego pretensje?

geniuszem to on był, chociaż na swojej drodze tak bardzo oddalił się od uczęszczanych szlaków i człowieczeństwa, że dla większości jawi się jako chory psychicznie prorok psychodelicznej autodestrukcji. jestem mu wdzięczny za psychedelic experience, psychedelic prayers, 7 języków boga, współudział w psychodelicznej rewolucji, bycie największym tricksterem swoich czasów i kilka innych drobiazgów ;-)

Przeciw.

Zaoferował masom poszerzenie świadomości, zniszczenie schematów i ego, a nie zaoferował niczego w zamian. Taka totalnie nieprzemyślana rewolucja psychodeliczna musiała ponieść klęskę.

A co miał zaoferować "w zamian"? Perkal i paciorki? Fajerwerki? Białe myszki i folię aluminiową?

Rewolucja psychodeliczna sama w sobie jest nagrodą za trudy, gdy trwa nieprzerwanie i z pełną siłą. Najbardziej niewdzięczni są ci którzy nigdy nie mieli z nią nic wspólnego.

oferowanie czegokolwiek w zamian byłoby zamianą jednego systemu na inny. brak jakichkolwiek punktów zaczepienia jest efektem wielu ścieżek rozwoju duchowego. inna sprawa, że nie wiedząc o tym wiele osób, nie widząc efektów zrezygnowało, kończąc z gorzkimi przemyśleniami w stylu Huntera S. Thompsona, mówiącego o 'mistycznej ułudzie kultury kwasu'. a przecież nie o tworzenie kolejnej kultury chodziło

Leary zrobił kawał dobrej roboty.

Dokładnie.

Powiedz to psychicznym wrakom będącym efektami tej rewolucji. LSD nie sprawiało magicznie, że nagle kazdy dążył do rozwoju duchowego itp. Część ludzi wyrwała się z systemu, w którym zyła, ale nie miała co ze sobą później zrobić. Wraki z poszerzoną świadomością.

Dla mnie Leary był zwykłym świrem, który podjarał się tym, czego doznał po psychodelikach i uznał, że wszyscy będą doznawać tego samego. Podstawowy błąd.

Oczywiście rewolucja ta miała tez wiele pozytywnych aspektów, i tego w żadnym razie nie umniejszam. Po prostu uważam, że łatwy dostęp do silnych psychodelików nie jest czymś dobrym.

Co do Learego, to są chyba trzy główne zarzuty:

1) współpracował z rządem. Najprawdopodobniej tak. Oceniając trzeba pamiętać, że na tej skali działalności mniej lub bardziej kompromisowe otarcie się o wywiad, FBI itd. jest niemal nieuniknione (chyba że ktoś jest gotów poświęcić życie czy zgnić w więzieniu).

2) był bezkrytycznym apologetą LSD i generalnie psychodelii. I bardzo dobrze! Taka była jego rola. Przeciwników narkotyki miały pod dostatkiem.

3) nie był prawdziwym nauczycielem duchowym. Podkreśla to ciągle Richard Alpert (Ram Dass). To prawda, ale nie wada. Mimo uduchowionej stylizacji Leary był przede wszystkim działaczem (kontr-)kulturowym. I mimo pewnych propozycji interpretacji doświadczenia duchowego nie propagował oświecenia, lecz samą substancję.

I chwała mu za to. Rozprowadził po kraju mnóstwo kwasu i przez całe życie robił mu świetną reklamę. Piszesz chsn, że wielu ludzi kwas unieszczęśliwił, zwichnął. A co powiedzieć o porządku, który na co dzień unieszczęśliwia o wiele większe miliony. Poza tym nie można obarczać ani Learego, ani nikogo skutkami LSD w każdym poszczególnym przypadku. Uważam, że bilans strat i zysków jest zdecydowanie na plus. Nasze spektrum wyboru poszerzyło się o coś bardzo ważnego.

Poza tym zgadzam się z kierunkiem, który obrał Leary: narkotyki powinny być zasymilowane przez kulturę, musimy nauczyć się z nimi obchodzić w skali społecznej, nie tylko wśród hipisów z High Ashbury.

Co nie zmienia faktu, że dla bardzo wielu ludzi aktywnie udzielających się w kontr-kulturze był swego rodzaju guru. Może to wina ludzi, że w potrzebie lidera obwołują nim każdego, kto zbiera zbiorowy (jakkolwiek hermetyczny, ale zbiorowy) autorytet.

Projekty Leary'ego miały bardziej na celu metaprogramowanie, czyli zmianę człowieka dokonującą się w polu świadomości, nie zaś wyjście "poza" co jest równoznaczne z Oświeceniem.