@CandyNeko
Zależy co i jakie ilości haha

Moim zdaniem dużo ludzi myli chwilowe pobudzenie albo „fazę” z realną produktywnością i rozwojem. Jasne, można znaleźć pojedyncze przykłady ludzi, którzy ćpali i osiągnęli sukces, tylko pytanie ile osób przez to rozwaliło sobie psychikę, relacje albo karierę i nikt o nich nie mówi. Survivorship bias pełną gębą.

Pracowałem z ludźmi po różnych rzeczach i na krótką metę komuś może się wydawać, że jest bardziej kreatywny, pewny siebie czy wygadany, ale z boku często wygląda to dużo gorzej niż mu się wydaje. Chaos, słomiany zapał, problemy z koncentracją, odklejone pomysły, rozjazd emocjonalny. Szczególnie przy regularnym używaniu.

Największy problem zaczyna się wtedy, gdy używki przestają być dodatkiem do życia, a stają się sposobem na funkcjonowanie. Najpierw „tylko weekend”, potem „na odstresowanie po robocie”, potem bez tego człowiek już nie umie odpocząć ani działać normalnie. I wtedy kariera zaczyna się sypać powoli, nie od razu.

Da się pewnie okazjonalnie imprezować i normalnie żyć, ale jeśli ktoś chce coś zbudować od zera, rozwijać firmę, robić karierę albo uczyć się trudnych rzeczy, to jednak regularne ćpanie wcześniej czy później odbije się na psychice i dyscyplinie. Sukces zawodowy bardziej budują nawyki, konsekwencja i stabilna głowa niż „chemiczne boosty”.

@OjciecPio2
Tutaj chodzi o dyscyplinę, używki to jest iluzja w karierze zawodowej że dają ci produktywność a potem zabierają 2 razy więcej. Trzeźwy umysł, pokora i tak jak powiedziałem dyscyplina klucz do sukcesu.

Narkotyki a sukces zawodowy . Hmm moim zdaniem można nieźle się podbić dzięki dragom ale trzeba też wiedzieć kiedy ze sceny zejść .

Kiedyś był na ten temat fajny artykuł w Business Insider, ale go zdjęli. Tutaj inne, niektóre równie poczytne portale.

Generalnie w zawodach hi-tech czołowe brandy/designerzy topowych technologicznych rozwiązań jadą na psychodelikach. Okazjonalnie (terapeutycznie), nie non stop rzecz jasna. Ale wciąż. Ot narzędzie jak każde inne tak naprawdę.

Dość wspomnieć, że Kary Mullis - twórca metody/technologii PCR używanej w diagnostyce, za którą dostał nobla dość otwarcie mówił o stosowaniu LSD. Oczywiście nigdy nie przyznał, że był w pracy na haju lub że zainspirował go trip.

https://www.forbes.com/sites/jackkelly/ ... lic-drugs/


https://underscoresf.com/why-silicon-va ... chedelics/

https://fortune.com/well/2023/06/27/sil ... -on-brain/

https://www.vox.com/2024/2/14/24067911/ ... with-drugs

Kary Mullis to niezły typ był bo z jednej strony rozkminił PCR a z drugiej upierał się, że HIV nie powoduje AIDS. Dużo szczęścia miał z tym okryciem.

Dyscyplina przy używkach. Nie ma czegoś takiego. Jak bierzesz, to bierzesz do końca worka etc. Problem jest wtedy, gdy bierzesz bo nie wiesz czego chcesz. Jak liczysz się z kosztami tj rozjebanie emocjonalne / rytm dobowy, to owszem, każdy decyduje o sobie, natomiast do osiągnięcia sukcesu zawodowego należy wykalkulować, czy podkręcenie mózgu stimami (bo to wliczam do "tu i teraz" OP) jest opłacalne. I szczerze - tak - dla części ludzi, którzy mimo kosztów overclockingu jakoś stosują i to działa. Pytanie tylko. Kiedy przestać? Bo jak stawiasz sobie cel i go realizujesz, to już w trakcie pojawia się kolejny i kolejny. Sky is the limit. Chcesz być najlepszy to overclockujesz. I będziesz najlepszy, tylko jak rakieta ruszy, to utrzymanie kursu jest ciężkie, ale najgorsze jest wyhamowanie tak by nie przegapić, że cel osiągnięty, a dalsza droga to oddalanie się od niego. Ja chyba jeszcze nie jestem gotów wyhamować. MPH pełną parą, ale przy ADHD i latach przeprogramowania mózgu ultradawkami sajko, to wychodzi na to, że w sumie na hyperfocusie mogę jechać praktycznie przez cały roboczy dzień - przy czym im mniej śpię, tym więcej miniblackoutów - logiczne, i pojawiają się, gdy hyperfocus nie ma co robić, typu siedzę i patrzę się w ekran. Ale w sumie, co z tego? Jak się teraz nie wyśpię, to wyśpię się kiedy indziej. Ważne, żeby robić redukcję szkód dobrą suplementacją, witaminy, minerały, adaptogeny, najlepiej neuroprotekcyjne jak i regulujące metabolizm w kierunku AMPK.

A psychodeliki, to wbrew pozorom, większość osób gówno wie, co to są hiperdawki psychodelików. I do czego prowadzi wieloletnie przyjmowanie w ramach ćwiczenia na sobie symulowanych innych rzeczywistości, w których zadaniem jest przetrwać i się odnaleźć znajdując rozwiązanie. Tylko wtedy zostawia to ślad, który ja do dziś mam. Albo wywalą ci madness, albo zrobią świetnego zarządzającego sztabem kryzysowym, gdzie zwykli śmiertelnicy srają po gaciach, jak widzą jak sypie sie grunt. Reszta opinii to zaczerpnięta ze ścieku internetowego legenda o dolinie krzemowej. Nie twierdzę, że nie brali, bo zapewne brali i brali nie po to by stać się lepszymi wersjami siebie, tylko najzwyczajniej w świecie porobić się, żeby było kolorowo i miło i rozpływająco. Skutek uboczny kreatywnosc lvl up. Ale tylko u wybrańców z potencjałem i bazą naukową. A reszta to zwykłe hipisostwo i modła o wielkim przebudzeniu duszy. Co innego gdy celowo się wprowadza w stan psychodeliczny nie po to by było miło ale żeby zbadać/przetrwać/przetestować wolę i konstrukt własnej świadomości. Wtedy mowa o realnym wpływie na życie samych substancji.

Powiedz to Witkacemu ;) gdzie co komiczne, nie ma absolutnie ani jednego dowodu historycznego przemawiającego za tym, że cokolwiek przyjmował w sposób ciągły i/lub niekontrolowany.

Osobiście uważam, że to bardzo ciekawa postać.

Z jednym się zgodzę - tak to mogą tylko wybrane jednostki, bo większość skończy raczej fatalnie.

Aktualizacja.

W 2026 jestem na dużo gorszej pozycji jeśli chodzi o zyski. Wprawdzie z 12 ostatnich miesięcy wychodzi mi 325 k.
Jednak procent składany inflacji z ostatnich 3 lat to 18,9%. To strata około -15%, po uwzględnieniu inflacji.


A co do aktualnej dyskusji - też nigdy nie jadłem żadnej substancji kompulsywnie, ani nie uzależniłem się od niczego chociaż już bardzo długo jestem w tej grze.
Mam też trochę takich osób w otoczeniu. Hajp zakłamuje rzeczywistość, bo tutaj jest nadreprezentacja osób, które nadużywają a nie tylko używają.
Prawdo jest jednak, że ambicja to czasem wróg człowieka. Taki kot sobie żyje z dnia na dzień, nic specjalnie nie robi i ma dobrze. A ludzie to sobie wymyślili jakieś wyjebane cele i się spinają, żeby je osiągnąć.
A nawet jak się jest już w dobrym miejscu na życiowej drodze to jest presja, żeby kiedyś nie było gorzej.