Jeśli chodzi o moje preferencje to zwykłe psychodeliki są lepsze.

Ubóstwiam DXM, a jednym z powodów mojego uwielbienia jest to że po tej substancji rzeczywistość staje się mniej somatyczna.

Doceniam inne psychodeliki, ale to czego nie dały/nie są w stanie dać(?) mi one to np. efekt : piskliwy głosik postaci z kreskówki jest TYM SAMYM co kamienica w środku miasta, i luksus cielesny.

Tryptaminy/fenyloetyloaminy to nauka przypominania sobie za pomocą podkreślenia z podbiciem, a dysocjanty to nauka postrzegania niezmąconego emocjami. Kanna łączą cechy jednych z drugimi.

DXM umożliwia eskapizm do wnętrza mrocznej cieplarni obudowanej wygodnym, szczelnym, nieczułym kokonem. Osłona z izolacji chroni przed atakiem nachalnych zapachów, obrazów, dźwięków, i dotknięć które próbują włamać się-przedrzeć bandycko przez nadczułą (w stanie nie-dysocjacji) barierę. Po DXM mięsa już nic nie chłoszcze, ani nie pieści więc można spoglądać na świat trzeźwiejszym okiem.
Żadna myśl ani położenie/wyobrażenie położenia nie boli, bo stajesz się bezcielesnym bytem uwolnionym spod jarzma mięsa, i dyktatury pulsującej krwi. To była zawsze dla mnie - osoby ociemniałej, i pomieszanej od natłoku bodźców/emocji egzotyka, i ważna lekcja.

Na koniec dodam, że żaden z wypróbowanych narkołyków nie dał mi takiego komfortu fizycznego (rozkosz bycia jedwabno-wodnym tworem) jak DXM. Fene./trypt. potrafią być pod tym względem w najlepszym wypadku neutralne, zazwyczaj jednak kończy się na odczuwaniu siebie jako źle zszytego, i poparzonego.

Ja nie zapomnę moich podróży zarówno po 2CP jak i DXM. Więc jedno i drugie ma coś do zaoferowania