Sprawa pijanego chirurga na dyżurze w goleniowskim szpitalu bulwersuje opinię publiczną. Z psychiatrą prof. Jerzym Samochowcem rozmawiamy m.in. o problemie lekarzy nadużywających alkoholu.
Sprawa pijanego chirurga na dyżurze w goleniowskim szpitalu bulwersuje opinię publiczną. Z psychiatrą prof. Jerzym Samochowcem rozmawiamy m.in. o problemie lekarzy nadużywających alkoholu.
Prof. Jerzy Samochowiec, kierownik Kliniki Psychiatrii PUM, jest Pełnomocnikiem do spraw zdrowia lekarzy i lekarzy dentystów, przy Okręgowej Izbie Lekarskiej w Szczecinie.
Czy skomentuje Pan przypadek lekarza z Goleniowa, który był nietrzeźwy na dyżurze?
Pijany lekarz na dyżurze zasługuje na surową karę dyscyplinarną. Tak samo pilot, sędzia, robotnik czy kierowca. Należy wyjaśnić wszystkie okoliczności zdarzenia. Zresztą postępowanie wyjaśniające w zakresie odpowiedzialności zawodowej w stosunku do tego lekarza już zostało wszczęte przez Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej przy OIL w Szczecinie.
Takie sprawy szczególnie bulwersują opinię publiczną…
Specyfika pracy lekarza powoduje, że spowodowane szkody dotyczą nie tylko ich samych i ich otoczenia, ale mogą stanowić poważne zagrożenie dla pacjentów. Zarówno w pracy, jak i poza pracą, lekarz powinien przestrzegać prozdrowotnego trybu życia i nie stanowić negatywnego wzorca dla otoczenia. Wpisując w wyszukiwarkę Google hasło ”lekarz pijany na dyżurze” uzyskałem dziś przeszło 100 linków do podobnych spraw i historii. Ale to nie są twarde dane „mówiące” o statystyce uzależnień w tej grupie zawodowej.
A mamy takie statystyki? Czy w ogóle można oszacować skalę problemu?
W Polsce nie publikowano badań na temat rozpowszechnienia problemów alkoholowych w środowisku medycznym pomimo tego, że problemy te istnieją. Z kolei a amerykańskich badań wynika, że w USA 8-12 proc. lekarzy cierpi na uzależnienie od alkoholu lub od innej substancji psychoaktywnej, a u 20-25 proc. lekarzy mężczyzn występują poważne problemy alkoholowe, a uzależnienie od alkoholu dotyczy 8-10 proc. Wskaźniki dotyczące kobiet lekarzy są odpowiednio o połowę niższe. Odsetki lekarzy z problemami używania substancji psychoaktywnych są podobne jak w populacji ogólnej lub nieco wyższe.
Dlaczego lekarze nadużywają alkoholu?
Powiem o tym, co ułatwia rozwój problemów alkoholowych wśród lekarzy. To brak podstawowej wiedzy na temat uzależnienia od alkoholu i innych uzależnień, stres związany z pracą, nieregularny czas pracy, przeciążenie i przemęczenie pracą, praca w specjalnościach zabiegowych. Na przykład z badań przeprowadzonych w szpitalach uniwersyteckich w Danii i w Niemczech na grupie kobiet-lekarek wynika, że kobiety uprawiające specjalizacje zdominowane przez mężczyzn, takie jak chirurgia, piją więcej alkoholu niż lekarki innych specjalizacji.
Chirurdzy piją najwięcej? To prawda czy krzywdzący stereotyp?
Krzywdzący stereotyp. Chirurdzy muszą mieć naprawdę świetną kondycję, aby podołać fizycznie zabiegom, mieć skupioną uwagę obsługując bardzo skomplikowane aparatury, no i wykazywać się odpornością psychiczną na nagłe zmiany i kryzysy. Bierność wobec przypadków picia w czasie obowiązków lekarskich, akceptująco-dowcipkujący stosunek do „zabiegowców, którzy muszą wypić, żeby ręce nie drżały w czasie operacji”, traktowanie uzależnień jako sprawy osobistej bez wpływu na jakość usług medycznych, to przeszła epoka.
Jak wygląda praca z lekarzami, którzy są uzależnieni? Z materiałów, które czytałam, wyłania się taki obraz, że lekarzom ciężko się przyznać do problemu i podjąć leczenie.
Wygląda to różnie w poszczególnych krajach. Na przykład w Niemczech są ośrodki wyspecjalizowane w programach dla lekarzy. I nie ma dylematów podwójnej roli terapeutów. Samorząd lekarski podejmuje natychmiast działania, jeśli ma sygnał w tego typu sprawie, ale sam ośrodek zawsze skupia się na leczeniu uzależnionego lekarza i nie kontaktuje się bezpośrednio z samorządem. W USA trzeba zwrócić uwagę na wysoką pozycję administracyjną i wizerunkową samorządu lekarskiego. Kary administracyjne są czasem bardziej dotkliwe, niż sądów powszechnych. Mamy tam też ogromną roszczeniowość społeczeństwa, ogromne odszkodowania, co wymusza dbałość właścicieli szpitali o przestrzeganie procedur i jakość usług. Ale zwrócę też uwagę, że na większości amerykańskich uniwersytetów medycznych kilka godzin poświęca się na mówienie o uzależnieniach wśród lekarzy. Wreszcie są liczne prace badawcze na ten temat i systemy monitorujące zjawisko. Zwraca się też uwagę na specyfikę zawodów medycznych, dlatego lekarze uczestniczą w specjalnych programach terapeutyczno-rehabilitacyjnych.
Domyślam się, że w Polsce system nie jest tak rozbudowany…
Regulacje prawne są ogólnikowe, zostawiające duży margines swobody interpretacji. Naczelna Izba Lekarska sama podjęły ten ważny temat i powołała pełnomocników do spraw zdrowia lekarzy i lekarzy dentystów na poziomie Okręgowych Izb Lekarskich. To fachowcy z dużym entuzjazmem, ale poruszający się w pewnej próżni prawnej i braku systemu.
Co to oznacza?
Brakuje standardów postępowania, szczególnie wobec zróżnicowanych problemów. Zachodzi też konflikt między zachowaniem tajemnicy lekarskiej, zaufania między lekarzem a lekarzem-pacjentem a koniecznością powiadomienia odpowiednich instytucji o złym rokowaniu, a co za tym idzie, niezdolnością do wykonywania zawodu. Jeśli zachodzi konflikt dwóch wartości, to należy poświęcić wartość mniejszą – to tajemnica lekarska, wobec wartości większej – to bezpieczeństwo pacjentów. Kodeks Etyki Lekarskiej nakazuje powiadamiać OIL o podejrzeniach niezdolności wykonywania zawodu lekarza. Zadaniem pełnomocnika jest odsunięcie zagrożenia od pacjentów jeśli mówimy o aktywnie uzależnionych lekarzach.
Pozbawienie ich prawa wykonywania zawodu?
Jeśli jest taka konieczność, to tak. Głównym zadaniem pełnomocnika jest pomoc lekarzom, którzy ze względu na stan zdrowia mają trudności z wykonywaniem zawodu, przede wszystkim dotyczy to osób mających problemy z uzależnieniem od alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych lub ich nadużywaniem. Pełnomocnik wspiera lekarza w znalezieniu placówki medycznej zajmującej się leczeniem uzależnień, jak również monitoruje proces podjętego przez niego leczenia. Jednakże w przypadku braku chęci lekarza do podjęcia stosownego leczenia, a przede wszystkim powzięcia podejrzenia wystąpienia niezdolności do wykonywania zawodu, pełnomocnik ma prawo skierowania wniosku do Okręgowej Rady Lekarskiej o powołanie komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności do wykonywania zawodu ze względu na stan zdrowia.
Co się robi, aby uzależnionemu lekarzowi pomóc? Czy w ogóle do pana, jako takiego pełnomocnika, zgłaszają się sami lekarze?
Pełnomocnik jest wciąż traktowany z dużą nieufnością. Ma być pomocą, ale jest też postrzegany trochę jak prokurator. Priorytetem dla mnie jest zawsze szybka interwencja i konsekwentne informowanie przy przyjęciu i w czasie leczenia, że uzależnienie skutkuje długą czasową niezdolnością do podjęcia pracy i może skutkować pozbawieniem prawa wykonywania zawodu. Niestety wiedza o uzależnieniach i postawy środowiska lekarskiego wobec uzależnionych kolegów są niewystarczające i konieczna jest kampania informacyjna, która pomoże zmienić ten stan rzeczy.
Co pana zdaniem należałoby zrobić?
Lista jest bardzo długa. Już w programach studiów przed- i podyplomowych należałoby wprowadzić więcej zajęć poświęconych uzależnieniom, zmieniać mentalność środowiska lekarskiego i przeszkolić kadrę kierowniczą w zakresie postępowania z osobami uzależnionymi. Jeśli chodzi o samo leczenie, powinno się ono odbywać poza miejscem praktyki lekarskiej, z zapewnieniem poufności. Opornym na leczenie dawać wybór - leczenie albo zawieszenie prawa wykonywania zawodu. Warto też wspierać tworzenie grup samopomocowych dla lekarzy. Jednak ostatecznie to lekarz zawsze musi sam podjąć decyzję o tym, że chce coś zmienić w swoim życiu, aby móc funkcjonować zarówno bez alkoholu jak i bez innych substancji psychoaktywnych.
Nie mogę się doczekać, było już parę prób palenia (dopiero po pewnym czasie nauczyłem się jak się zaciągać), nastawienia pozytywne, chętnie zdobycia nowego doświadczenia. Palenie na łonie natury, zimny marzec, ja oraz grupa 3 kolegów mających już doświadczenie w jaraniu
Od kiedy kolega wspomniał że posiada dojście do MJ to nie wahałem się i chciałem spróbować. Aura czegoś zabronionego i trudno dostępnego dodatkowo mnie przyciągała. Pierwsza próba była wraz z nim niestety nieudana miał tylko jedną lufkę zioła i postanowił zrobić wodospad, on jako pierwszy wciągał i niefortunnie prawie wszystko wciągnął (niewiele dla mnie zostało), nie umiałem też wtedy się zaciągać wiec efekty były bardzo słabe na pograniczu placebo.
Oczekiwanie na dobrą zabawę, lekki strach, że umrę,
Dzień tripa - 27/10/2017 ( Piątek )
Waga: około 50kg
Tego dnia byłem z paroma ziomkami, nazwijmy ich X , D i F ( z nas wszystkich DXM braliśmy tylko ja i X)
Przed wzięciem byłam raczej przybita, zdołowana, zmęczona. To był męczący tydzień i uciążliwy dzień. Nie miałam siły, byłam rozdrażniona. Tego dnia nie planowałam brać, miałam za sobą tydzień intensywnego grzania i serce powoli zaczynało odmawiać posłuszeństwa. Bolała mnie głowa, serce kołatało przy każdym pokonywaniu schodów, do tego nasilające się uderzenia w skroń i znacznie osłabiona wydajność płuc...
Swoje przeżycia z DXM zaczęłam około pół roku temu. Większość moich tripów zawsze wahała się pomiędzy drugim i trzecim plateau, jedynie raz doszłam do czwartego. Dawkowanie ograniczam zawsze do 150mg, ze względu na to, że mam 1,68m i ważę 42kg. Przez ostatni rok brałam ketoprofen, tramadol w silnym dawkowaniu. Do tego morfina i dwukrotna długa narkoza.
Wstęp
Przyjmowane na pusty żołądek (ostatnia "potrawa" - kanapki zjadłem koło północy dnia aktualnego, zaczynam o 12:15), tolerancja zerowa, 2 tyg temu zrobiłem gram 3cmc, co nie powinno mieć żadnego wpływy na ten lot, w tym roku przystopowałem z używkami, ledwie dwadzieścia-parę razy jadłem RC. [++ dodane +4 h jak się okazało po 4 godzinach, było to postępowanie bardzo słuszne i wynikają z niego warte wyczekiwania - profity++]. Rok studencki zaliczony, brak poważniejszych obowiązków, chęć poznania nowej substancji, lekkie podjaranie zakupem pakietu RC pierwszy raz od dawna, oczekiwania średnie-duże, na hajpie kilka osób wielbiło ten środek, kilka minus dwie twierdziło, że to chujnia (raczej doświadczeni fani alfy PVP), zdecydowałem się po to sięgnąć ze względu na rzekomą dużą aktywność w niskich dawkach. Mieszkanie prywatne w bloku z wielkiej płyty, praktycznie pozbawione dźwięków z zewnątrz, brak powodów do niepokoju. Temperatura - 26 stopni Celsjusza, niebo przejrzyste, pogoda sprzyjająca udać się na jakiś zbiornik wodny, do biegania na stymulantach nadająca się raczej średnio, do testowania w mieszkaniu nowego stymulanta, przy akompaniamencie wentylatora- idealnie
MDPHP BARDZO DOBRE JEST!
Podciągam ten TR pod "substancję wiodącą" - MDPV, ze względu na podobny profil działania, jeśli moderator, który to czyta znajdzie odpowiedniejszą grupę, to proszę o przeniesienie, lub po prostu stworzenie nowego odnośnika do MDPHP.
