Mity narkotykowe

<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><span style="font-family: Constantia; font-size: small;">Może w miejscu takim, jak Trzebinia, tak i jest, ale myślenie, że nie ma sprawy w dużych miastach to naiwność. Spróbuję nakreślić tego przyczyny . Z czym to jest powiązane? Z niemocą. Kontrole wchodzące do szkół. Temat – rzeka.<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>Zapowiedziane – tracą na wartości i na celu. Dowiedziałam się oto, że w dużym mieście wojewódzkim nauczyciele ze strachu przed oceną ich pracy, potrafią zadać złożony materiał powtórzeniowy żądając i niejako wymuszając jego nauczenie się<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>poprzez złożenie podpisu oświadczającego. Sprawa jest o tyle poważna, że to nie uczniowie mają być poddani weryfikacji, na szczęście nie szkolnej, a odgórnej, ale ci, co wykładają. I na nic tłumaczenie ich, że temat jest dokładnie rozpracowany w (marnych, hm...) książkach. Uczeń przychodzący do domu po, powiedzmy, ośmiu lekcjach, nie jest w stanie równie mocno przygotować się aż z tylu różnych przedmiotów. W czasie zajęć tematu się tylko dotyka. Jeden z delikwentów zatem wchodzi, dla jasności umysłu, w narkotyki (sprawa zaobserwowana), inny pozostaje na swoim „czystym” poziomie. Pierwszy dostaje dobre oceny za chwilową jasność i precyzję, inny – zawsze lub powtarzająco – tę samą, ocenę, ponad którą nie jest w stanie podskoczyć. W nieświadomość dorosłego, bądź co bądź, nauczyciela, czy całej gromady dydaktyków, nie wierzę. Jest im z tym wygodnie. Niepokoi tylko czasem zasłabnięcie. Jeśli sprawa dotyczy nauczyciela, można przypuścić, że biedak się zdenerwował. Należałoby przebadać, dlaczego. Widocznie zdarzyło się w szkole coś, co nie powinno. Jeśli sprawa dotyczy ucznia, niezbędnym jest przebadanie całej szkoły pod względem narkotyków, nawet z włączeniem psów. Okazałoby się, że nie istnieje, mimo kamer, żaden poważny plan naprawczy, a tylko czcze gadanie i to rzadko. W takich<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>klasach, np.&nbsp;integracyjnych, musimy określić cel. Czy szkoła ma je chronić i wdrożyć do społeczeństwa w sposób miękki, jeśli nie - bezbolesny, czy może ma nam scentralizować niedostatek i ułomności w jednym miejscu? Jeśli to drugie, przegrywamy już na początku rozumowania. Grupujemy osobowości wzajemnie się wykluczające, dewastujące wzajemnie umysły. W takiej sytuacji możemy mówić wyłącznie o nagromadzonej agresji, niedrożności lekcyjnej i o klatce z małpami. Piszę dosadnie, bo tylko takie rozumowanie doprowadza do konkretnych i właściwych poczynań w celu zaniechania takich praktyk. Piszę o tym również dlatego, że obserwowałam zamknięcie takiego eksperymentu, bo takim należałoby to nazywać, w szkole podstawowej. Brak sił wśród prowadzących, nieumiejętność i brak wiedzy, wskazywały, aby takiej jednostki nie<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>powtarzano nigdy więcej. Ukształtowały się tam tylko przyuczone do&nbsp; kradzieży, osobowości<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>dewiacyjne. Niezborność myślenia ludzi prowadzących takie zestawy ludzkie, „dokłada” jeszcze tym, którzy oczekują pomocy. W Konstytucji<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>jest dużo o wolności, szczególnie o wolności słowa. W papierach rozprowadzanych tu i ówdzie wiele jest o dostosowywaniu treści, materiału. Cóż z tego, skoro owego zalecenia nikt nie rozumie. Nie bierze jego pod uwagę cała rzesza nauczycieli. Dla nich jest zarządzenie główne i nic poza nim. Ci ludzie uwielbiają przepisy. Muszą się ich trzymać. Nie potrafią, ani nie mają ochoty, na nic ponadto. Wyuczają się swoich lekcyjek, swoich regułek i zwykle, z lenistwa, pozostają przy czymś, co nie zmusza do nowego, innego podejścia do ludzi innej opcji. Prześcigają się w ładowaniu ocen negatywnych, zapędzają się i już nie zliczysz,<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>jak daleko pokazują przez to swoją własną bezsiłę, swoją „małą biedę”, czy konkludując, głupotę. Kuratorium albo o tym wie i nic nie potrafi z tym zrobić, albo przymyka oczy, bo do zawodu nauczycielskiego zwykle (zaznaczam: zwykle) przychodzą ci, którzy nie mieli innych szans: „on biedny, on chory…” –&nbsp;jak w pewnej piosence. Oni biedni nie są tymi, którzy potrafią coś otwartym umysłom wskazywać, rozszerzać, oni rozumują zwyczajnie: rozszerzać - znaczy kazać więcej się nauczyć na pamięć. Dochodzimy do pewnej zagrażającej naszym maluczkim kwestii: nie są kształceni na myślących, młodych geniuszy, nie szuka się w nich pozytywów (wszak przychodzimy na świat zawsze z jakimś ukrytym geniuszem), ale na tych, których miejsce - w szeregu, wśród mas, robotów, niewolników, najbardziej potrzebnej papki, aby móc nią rządzić. Tu zastanawiam się, czy aby ta pozapolska niewiedza, ta nieświadomość odnośnie położenia np. Polski, jej stolicy, nie jest dla innych narodów zdrowsza i bardziej konstruktywna… Ten temat – rzeka powinien natychmiast wywołać<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>burzę wśród nieświadomych rodziców oraz tych, którym zależy na zdrowym i pięknym społeczeństwie. Inni, "na bank", zaczną bronić swoich "ciepłych" krzesełek.</span></p>