|
35
_____
Wenlafaksyna
|
||
|
tłum. J. Rybakowski
|
||
|
Wenlafaksyna (Effexor)
[rejestracja leku w Polsce nastąpi prawdopodobnie w roku
1998 przyp, tłum.] jest nowo zsyntetyzowaną pochodną
fenyloetyloaminy, różniącą się swą strukturą od
istniejących leków przeciwdepresyjnych i mającą nieco
inny mechanizm działania (ryc. 35-1). U niektórych
chorych na depresję (np. u chorych na depresję z cechami
melancholicznymi) wenlafaksyna ma szybszy początek
działania i odznacza się skutecznością terapeutyczną
większą niż inne leki przeciwdepresyjne, szczególnie gdy
od początku leczenia stosuje się większe dawki.
DZIAŁANIA
FARMAKOLOGICZNE
Farmakokinetyka
Wenlafaksyna jest wchłaniana z
przewodu pokarmowego, a jej okres półtrwania wynosi około
5 h, co powoduje, że konieczne jest podawanie jej 2 lub 3
x dz. Jest metabolizowana w wątrobie i ma co najmniej
jeden czynny metabolit.
Farmakodynamika
Wenlafaksyna oraz
O-desmetylowenlafaksyna mają najsilniejsze działanie jako
inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny.
Wenlafaksyna nie działa na receptory muskarynowe,
histaminowe oraz adrenergiczne, a także nie jest
inhibitorem monoaminooksydazy.
WSKAZANIA
Wenlafaksyna jest stosowana w
leczeniu depresji w przebiegu choroby afektywnej. Wstępne
doniesienia wskazują, że może być również skuteczna w
leczeniu zespołu zaburzeń uwagi z nadaktywnością oraz
zespołów bólowych.
WSKAZÓWKI
KLINICZNE
Wenlafaksyna jest dostępna w
tabletkach po 25, 37,5, 50, 75 oraz 100 mg. W leczeniu
chorych na depresję w warunkach ambulatoryjnych używa się
dawki 75 mg na dobę, podawanej w dwu lub trzech dawkach
podzielonych, u chorych zaś, u których występują
działania niepożądane leku już
|
||
|
||
|
Ryc. 35-1. Budowa cząsteczkowa
wenlafaksyny
|
||
|
200 Farmakoterapia w zaburzeniach
psychicznych
na początku leczenia, może być
konieczne podawanie dawek mniejszych. Dawkę można
zwiększyć do – mg na dobę, podawanych w 2-3 dawkach
podzielonych, po odpowiednim okresie oceny klinicznej
przy podawaniu niższej dawki (zwykle trwającym 2-3 tyg.)-
U większości chorych dobry wynik leczenia uzyskuje się
przy dawce 75 mg na dobę, badania zaś przy zastosowaniu
różnych dawek leku wykazały, że skuteczność leczenia
wzrasta w miarę wzrostu dawki. Zjawiska takiego nie udało
się jednoznacznie wykazać w leczeniu za pomocą
selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny. Z
tego względu u niektórych chorych korzystny wynik
leczenia wenlafaksyna uzyskuje się przy dawkach większych
niż 75 mg na dobę. Jeśli jest to konieczne, dawka może
być zwiększana o 75 mg na dobę co 4 dni. Dawki
wenlafaksyny powyżej 300 mg dziennie powinny być podawane
w trzech dawkach podzielonych. Maksymalna dawka
wenlafaksyny wynosi 375 mg na dobę. Dawka wenlafaksyny
powinna zostać zmniejszona
0 połowę w razie leczenia
chorych ze znacznie upośledzoną czynnością wątroby lub
nerek, a lek można wtedy podawać 1 x dz.
DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE
Dotychczasowe doniesienia
wykazują, że wenlafaksyna jest ogólnie dobrze tolerowana
przez chorych. Poniżej przedstawiono najczęściej
występujące objawy uboczne, które odnotowano w badaniach
kontrolowanych z użyciem placebo: nudności (37%
wszystkich chorych), bóle głowy (25%), senność (23%),
suchość w jamie ustnej (22%), zawroty głowy (19%),
nerwowość (13%), zaparcia (15%), poczucie słabości (12%),
lęk (6%), jadłowstręt (11%), zamazane widzenie (6%),
zaburzenia wytrysku i orgazmu (12%) oraz impotencja (6%).
Najczęściej występującymi objawami zespołu odstawienia
były nudności, senność oraz bezsenność.
U chorych używających dużych
dawek lek należy odstawiać w celu zapobieżenia objawom
odstawienia wenlafaksyny - - stopniowo. Przy dużych
dawkach (powyżej 300 mg na dobę) u niektórych chorych
występuje podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi. Obecnie
nie ma jeszcze informacji dotyczących używania
wenlafaksyny przez kobiety w ciąży oraz karmiące
piersią.
INTERAKCJE
Wenlafaksyna jest słabym
inhibitorem cytochromu P450 II D6,
nie ma jednak danych wskazujących, że stanowi to istotny
problem kliniczny u większości chorych. Jednakże u
chorych w starszym wieku, u których upośledzona jest
czynność wątroby, należy zachować ostrożność przy
przepisywaniu wenlafaksyny wraz z innymi lekami
metabolizowanymi przez układ P450 II D6,
takimi jak np. cymetydyna. Nie ma dowodów wskazujących na
interakcje między wenlafaksyna
1 litem, wenlafaksyna i
diazepamem oraz wenlafaksyna i etanolem.
Ponieważ wenlafaksyna jest
inhibitorem wychwytu zarówno noradrenaliny, jak i
serotoniny, nie należy jej używać łącznie z inhibitorami
monoaminooksydazy (IMAO) ani przed upływem 14 dni od
zaprzestania leczenia IMAO. Ze względu na okres
półtrwania wenlafaksyny leczenie inhibitorami MAO można
rozpoczynać dopiero 7 dni po zaprzestaniu leczenia
wenlafaksyna. [Zalecenia te dotyczą inhibitorów MAO
nieselektywnych i nieodwracalnych (fenelzyny,
tranylcyprominy), które w Polsce nie są używane przyp.
tłum.].
Więcej na ten temat zob. w: JA.
Grebb: Venlafaxine, CTP/YI, rozdz. 32.26, s.
2120-2121.
|
||
Komentarze
s