TALK - Rozmowy [H]

[Blue_Berry]

Samo zerwanie z nałogiem, to już jest dostojne osiągnięcie. Zwrot o 180 stopni i pojawienie się szansy na pełne wyzdrowienie, w szczególności psychiczne. Pojawia się świadomość, że bez względu na przeciwności zrobiło się już ten pierwszy krok, który wymagał cholernego poświęcenia. Czegoś, co nazwać można psychofizycznym katharsis. Pierwszy akt zmycia z siebie bólu udręki i braku autonomii w podejmowaniu decyzji. Próba pozbycia się wizerunku osoby oglądanej codziennie w lustrze, która przez nasze działanie stała się czymś zupełnie obcym, amorficznym i zdezelowanym. Bezradną, półżywą, zagubioną, samotną jednostką goniącą za szczęściem, które podobno jej się należy. Zdanie sobie sprawy z tego, że udało się przezwyciężyć tę pierwszą przeszkodę, daje motywację do dalszego brnięcia w samodoskonalenie i reorganizację pod wieloma względami - fizycznymi, mentalnymi, interspołecznymi. Pełnowartościowy triumf pojawia się jednak dopiero wtedy, gdy osobnik zaczyna znacznie oddalać się od nałogu. Trwa to bardzo długo i nie każdego stać na taką cierpliwość i stoickość. Dlatego tyle osób odpada przed półmetkiem. Z czasem pojawia się maleńka poprawa i zdolność odczuwania przyjemności płynącej z wykonywania prostych czynności. Nie podejrzewamy się o to, że to właśnie abstynencja doprowadziła do takiego obrotu sprawy, jednak w pewnym momencie staje się to jasne. Przychodzi zdziwienie, bo po długim okresie życia, stymulowanym przez chemię, pojawiają się uczucia niczym nie inicjowane, jak gdyby mózg rodził się na nowo i łaknął poznawania świata.

Narkoman zawsze będzie narkomanem, bo, w przeciwieństwie do innych ludzi, poznał ten "smak", który zachowa w pamięci do grobowej deski i nikt mu go nie odbierze w żaden sposób. Będzie to jego najpiękniejsze wspomnienie i największa zmora, z którą walka będzie trudniejsza od sporów w rodzinie czy niepowodzeń w pracy. Będzie to trudniejsze od wszelkich komplikacji, jakie spotkają go w życiu, więc jeśli uda mu się pokonać swojego największego i najbrutalniejszego wroga, będzie mógł żyć ze świadomością, że każda inna, przyziemna sprawa jest błahostką niewartą większego wysiłku. To właśnie uzależnienie będzie największym upiorem, jaki będzie chodzil za nim niczym cień i dawał o sobie znać w każdym klimatycznym miejscu, w każdej piosence, nawet w ubiorze czy zapachu ulubionych perfum. Nic, tylko uzależnienie, którego przezwyciężenie może być motywacją do osiągania priorytetów, bądź też chęć osiągania ich może być motywacją do zerwania z nałogiem.

[DorianGray]

W przypadku wspomnianego pacjenta rzeczywiście dieta znajduje się na końcu listy rzeczy do zrobienia, jednak już na swoim przykładzie przekonałem się, jak istotny jest to aspekt dla prawidłowego funkcjonowania.

Długo w to nie wierzyłem, ale żeby coś zacząć osiągać po odstawieniu ćpania, trzeba naprawdę wiele podstawowych rzeczy zmienić w codziennym funkcjonowaniu. W tym dietę. Gdybym miał ocenić, od czego zależy ogólna poprawa jakości mojego życia, zadbaniu o prawidłowe odżywanie dałbym co najmniej 30% udziałów. Co więcej, wystarczy dzień przerwy/olania tematu, abym poczuł skutki w postaci gorszego nastroju, uczucia ciągłego zmęczenia czy rozdrażnienia.

[JestemPsychiczny]

Ja kiedyś przestałem ćpać i osiągnąłem coś, a potem zacząłem znów ćpać i to straciłem. Pewnie przejąbym się tym, gdyby nie to, że jestem psychiczny.

[moment]

Co to znaczy że jesteś psychiczny? W ogóle, zawsze będziesz, jeśli nicka nie zmienisz.
Afirmacje działają.

[kiper]

Polecam zapuścić wąsy.

[redmag]

...tego już nie ma na tym forum

[TheLight]

Czyli czego?

[iksizet]

Osiągnąłem wkurwienie @up chodzi mu o osobę. Ruszajcie kurwa głowami, nie nie w sensie fizycznym.

[redmag]

Czyli czego?

Kogo. Przeczytaj temat (nagłówek) posta i potem posta, to ogarniesz o co chodzi.

[MiłośniczkaSpokoju]

Ja mam w końcu prace. I staram sie rozwijac i odkrywac pasje ale mimo wszystko... Nie chce mi sie. Najwazniejsze ze benzo za mna. Co prawda wciaz bimbam sie u psychiatry zeby przestac miec doły bez powodu. Psychoterapia srednio pomaga ale to pewnie przez leniwosc i zlanie nieco tematu. Te ich wszystkie strategie dzialaja naprawde tylko trzeba sie przylozyc a po dwoch latach z benzo ciezko o motywacje...
Anyway zgodze sie z Blue_Berry ze swiadomosc bycie narkomanem nawet nie cpajacym to taka mala wredna zmora ktora czai sie gdzies z tylu i czeka by o sobie przypomniec w momencie gdy jestes najslabszy. Ale trzeba jakos zaakceptowac ze sie tym narkomanem bedzie zawsze i zyc dalej. Jak sie naprawi to co nas w dragi wpedzilo to moze do nich nie wrocimy...