Od paru dni wróciły bóle somatyczne typu nudności, ból brzucha, ciężkość w klatce, wymioty na siłę itd
Kiedyś miałem i samoistnie przeszły, teraz biorę fluwoksaminę 100 mg narazie i jestem na zejściu z klomipraminy 4 dobę. Leczę się na ocd i napady paniki.
Stosowanie pregabaliny nie pomaga. Czuje się fatalnie, ani coś porobić i się skupić bo się nasilają ani położyć się bo nici ze spania, a mam poza tym dzienne obowiązki jak każdy...
Byłbym wdzięczny za podpowiedzi co robić w takiej sytuacji, kiedyś bym poleciał robić dziesiątki tysięcy badań lecz wiem ,że to przez psychikę której nie umiem okiełznać

Czy opisywane przez Ciebie objawy powróciły właśnie po odstawieniu klomipraminy?

Pisałeś w innym wątku, że Twoje problemy biorą się z PANDAS.
W jakim wieku zacząłeś chorować?
Pamiętasz, co Ci wychodziło w EEG, zdarzały Ci się może migreny?

Czy kiedykolwiek próbowano u Ciebie łączyć klomipraminę z karbamazepiną?
Fakt, karbamazepina to hardkor, ścisły nadzór, dyscyplina, kontrolowanie stężenia we krwi, używki najlepiej darować sobie w ogóle, ale takiemu kurestwu może warto wypowiedzieć wojnę totalną...

Współpracujące się ze sobą neurolog i psychiatra, które bardzo szanuję, stosowały z powodzeniem takie połączenie w leczeniu OCD - zwłaszcza w nie do końca typowych przypadkach z nagłym początkiem - osiągając szczególnie dobre efekty.
Znacznie łatwiej było o trwałe wyleczenie, dopóki układ nerwowy dojrzewał, ale to na dobrą sprawę może oznaczać wiek do 25 lat (jeśli Twoje objawy neurologiczne nakładają się w dużym stopniu z kryteriami diagnostycznymi ADHD, może i dłużej).
Skoro udawało się u Ciebie kontrolować sytuację za pomocą farmakoterapii, warto zawalczyć.
Dodam, że obie panie stosowały taką stategię na długo zanim świat medyczny usłyszał o PANDAS. I przed erą SSRI.

Przykład: 3 lata karmabazepiny, 4 lata klomipraminy (oba w maksymalnych dawkach), odstawianie leków na podstwie odpowiednio: obserwowanej poprawy EEG, samopoczucia wraz ze stabilnością emocjonalną.
Efekt: brak objawów od połowy lat '90 do dnia dzisiejszego (najprawdopodobniej) , przy czym radykalna poprawa, którą udało się utrwalić, nastąpiła w ciągu kilku tygodni (pacjent nie zauważył, kiedy dokładnie uwolnił się od objawów, bo po ich ustąpieniu chyba na tyle mocno wciągnęło go życie).

Zapytam jeszcze o jedno - w jakiej dawce przyjmujesz pregabalinę?

Jeśli chodzi o dolegliwości psychosomatyczne, pewną ulgę przynoszą benzodiazepiny (wydaje się, że szczególnie diazepam i lorazepam).
Z tym trzeba jednak cholernie ostrożnie ze względu na ryzyko uzależnienia, z którego wyjście według niektórych lekarzy bywa trudniejsze od skończenia z heroiną - zwłaszcza że w wszelkie demony, z powodu których się je bierze, powracają.
Lepiej traktować benzo jako środek ratunkowy i ostateczność, kiedy bezsenność uniemożliwia Ci funkcjonowanie, dostajesz ataku paniki, itd., i pamiętać, że nie rozwiązują Twoich problemów.

Rozpisuję się o tym dlatego, że choć jestem w stanie jedynie próbować sobie wyobrazić, co musisz czuć, i jak wiele kosztuje Cię każdy dzień, rozumiem pokusę natychmiastowej ulgi.
Parę lat temu dorobiłam się przepukliny krążka międzykręgowego, o której nie wiedziałam - do czasu wylądowania na SOR-ze z częściowym paraliżem.
Chyba wyłącznie dlatego, że powtarzałam sobie, że mam po co żyć, i warto przynajmniej doczekać rehabilitacji, zanim popłynę, udało mi się uniknąć totalnego wkopania w fentanyl (wraz z jego krewnymi i znajomymi ;)).