Jak zły dział to przenieście.

Zawsze się zastanawiałem dlaczego do jasnej cholery seriale takie jak M jak M i inne tasiemce, mają taką popularność? Co skłania ludzi do oglądania takich produkcji? Miejsce zamieszkania, iloraz inteligencji, zawód, wychowanie, religia? Ogólnie to się spotkałem z poglądem, że ludzie mniej inteligentni to oglądają, choć ja się z tym do końca nie zgadzam. Czasem chcę obejrzeć jakiś dobry film w telewizji czy program(co się rzadko zdarza) i trafię na jakiegoś rodzimego tasiemca. Coś zaskoczy i siedzę, lampię się jak odmóżdżony zombie i rozkminiam jak ja bym się w tych serialowych sytuacjach zachował i co ja bym w tym serialu pozamieniał, żeby było jeszcze lepiej. I pewnie każdy oglądający ma coś takiego, że zamiast skupić się na sobie i swoim życiu to rozmyśla jak on by ten czy tamten wątek poprowadził. To czasem jest nawet uzależniające, matka kumpla tylko siedzi i ogląda seriale. I teraz taka sprawa: co się dzieje w mózgu widza na poziomie chemicznym. Dopamina, serotonina skacze? Może to doświadczenie psychodeliczne jak się siedzi i nagle podłącza się pod nie swój tylko wyimaginowany strumień świadomości? Może to jest czynność, która pozwala się oderwać na chwilę od rzeczywistości i swoich problemów? Niektórzy walą opio, drudzy śpią po 12-16h na dobę inni oglądają seriale.

Codzienna oglądalność niektórych produkcji jest kolosalna. Jest to tak szerokie zjawisko, że warto by się było nad tym zastanowić. Widzów jest tyle co nałogowych palaczy. Człowiek chyba nie może całe życie być trzeźwy. Szuka czegoś co go oderwie. Jedni znajdują to w dragach, alkoholu(też drag, tylko obudowany kulturowymi cegiełkami) a inni w serialach.

Sądzę, że coś do rzeczy ma fakt, że nasz mózg skonstruowany jest tak, że potwierdzenie odbiera jako nagrodę. Tasiemce skrojone są pod tym względem idealnie na miarę - ograniczona pula w kółko tych samych twarzy, przewidywalność sytuacji, prosty język, sposób filmowania i montażu ułatwiający orientację w sytuacji i wejście w narrację w dowolnym momencie, krótkie sceny z wyrazistą puentą (lub jej pozorem), ich charakterystyczny rytm i tak dalej... to trochę tak jak z muzyką: w ambitniejsze dzieła czasem trzeba wgryzać się kilkakrotnie, w większej mierze opierają się na niespodziance, badaniu jak daleko można odejść od głównego charakterystycznego motywu (np. riffu) i w którym momencie go przypomnieć by domknąć dramaturgię, finezyjnie igrają z naszymi przewidywaniami co do tego jak zostanie rozwiązana dana fraza, podczas gdy np. typowe wixiarskie nibytechno operuje jedynie powtarzanym w kółko potwierdzeniem:
ŁUP! ŁUP! ŁUP! (mózg:ŁUP?) ŁUP! (mózg:ŁUP?) ŁUP! (mózg:ŁUP?) ŁUP! ... i tak dalej.


Socjologicznie natomiast rzecz ujmując: ludzie lubią patrzeć na znajome mordy, które lubią, napawać się widokiem nikczemności (ergo: własnej wyższości)tych, których nie lubią i podglądać całą resztę. Poza tym konwersacja o wydarzeniach w serialu wydaje się nam dalece bardziej kulturalna niż staroświeckie plotkowanie, choć potrzeby realizuje się w ten sposób pewnie w 80% te same.

oglądanie czegoś takiego można potraktować jak drzemke, siada sie przed telewizorem, wyłącza się mózg i po godzince patrzenia się w nic nieznaczące losy bohaterów wstaje się odprężonym i gotowym do dalszego działania.

Te seriale są skonstruowane tak, aby wzbudzać konkretne emocje, dlatego tak wiele kobiet jest w nie ślepo zapatrzone. Większość telenowel jest obrazą dla logicznego umysłu, ale nie przeszkadza to całej rzeszy gospodyń śledzić losów 'Magdy i Tomka'. Te seriale są stworzone dla kobiet, które postrzegają świat przez emocje, które to prowadzą ku większym emocjom. i poznawaniu ich skali w sobie.

Ale te seriale produkcji Okiła Khamidova to robią gorszą pape z mózgu jak 10 lat kirania kleju, uwierzcie mi.

I nie pozwalajcie dzieciom na nadmiar telewizji ani komputera, czy to rodzeństwo potomstwo czy nawet dzieciaki znajomych warto od tego odwodzić. Moja siostra ciągle japi się w ten ekran i tylko opowiada co słychać u Gesslerowej czy na komendzie na ul. Pomorskiej (w11). Wcześniej oglądała te plastikowe pseudoseriale z disneya z podkładanym śmiechem, potem produkcje Khamidova, te z dialogami jak z pornola i Ukrytą Prawdę.

Myślę że to jest sposób na oderwanie się od rzeczywistości, od życia, w którym tacy ludzie nie umieją wprowadzać ciekawych elementów, tak samo jak dla no-life z 1000 "znajomych" na fejsie.
btw chociaż ich odróżnia to od ćpunów, że na lato większość z nich ogranicza swój nałóg, a rozwija go z powrotem zimą, a ćpuny więcej walą latem, bo więcej wolnego czasu i baletów, w przeciwieństwie do zimy :D (no chyba że feciarze albo opiowraki - oni przeważnie ładują cały sezon, jak dzieci, które mają nasrane przez durne gry typu tibia, metin)

Myślę, że niektórzy z Was niesłusznie wywyższają się nad innymi. Każdy dobrze wie, jakich zainteresowań i jakiego nałogu bądź jego braku potrzebuje.

Ja swego czasu bardzo lubiłam telenowele. Szczególnie latynoamerykańskie, ale polskie też oglądałam. Co mi się w nich podobało? W latino przede wszystkim kochałam grę aktorów. Każda scena była pełna patosu. Wszyscy tak machali rękami, płakali, wygłaszali takie wzniosłe przemówienia. Zarażali mnie swoimi emocjami i z podniecenia skakałam po całym pokoju. Brakuje mi tego w produkcjach z innych krajów.
W sumie porównanie telenoweli do narkotyku jest słuszne. Wiem, że czułam się przez nie uwięziona. W sumie to boję się teraz w nie wciągać.
Poza tym przyznam, że lubię patrzeć na ładnych ludzi.
Jeszcze bardziej lubiłam wyobrażać sobie własne telenowele. :) Nawet przez kilka lat pisałam telenowele w odcinkach na pewnym forum.

Polskie seriale znacznie mniej mi się podobają. Myślę, że przeciętni ludzie z ulicy mają ciekawsze charaktery. Coś mi się jednak w nich podobało... W sumie był to fajny sposób na oderwanie się od nauki. Kiedyś nie miałam stałego dostępu do netu. Poza tym początkowe odcinki były ciekawe, dopóki wszyscy bohaterowie nie zaczęli się rozwodzić po milion razy.

Pokolenie Ł.K. - ja akurat uważam, że monotonna muzyka elektroniczna jest bardzo ambitna. ŁUP ŁUP , którego nie rozumiesz, ma na celu wprowadzić słuchaczy w trans.

Zaznaczyłem, zdaje się, że chodzi o a nie powiedzmy Cristiana Vogla?

Seth719 a co skłania ludzi do zakładania takich tematów? Czy zajmowanie się życiem innych ludzi związane jest z miejscem zamieszkania, IQ, zawodem, wychowaniem, religią? Czy poziom serotoniny, dopaminy skacze? Haha :D Sorry, nie chce hejtować nie taki mam cel, ale... Zamiast oglądania seriali można by tu podpiąć dosłownie wszystko... Np. rozmawianie o rzeczach, ludziach, oglądanie TV, słuchanie radia.
Pomogę troszkę w ogarnianiu: człowiek lubi jak się coś dzieje, umysł goni za bodźcami, a to jakie jest źródło owych bodźców to no cóż, każdy wybiera wedle swoich możliwości... Jeden lata po świecie, drugi po kanałach. Ale to dziwne nie? Oczywiście można zrobić statystyki i wyciągać z nich wnioski, można też włączyć M jak Miłość. Ważne byleby coś się działo. :-D

Ten temat można rozszerzyć na uprawianie sportów ekstremalnych, seksu, spierdalania przed policją, życie. O seksoholizmie (o ile istnieje ale raczej tak, czytałem jakieś książki seksuologiczne i naukowcy się tam zastanawiają czy jest czy nie ma ale nie o tym) temat chyba już jest i o sportach także. Jest temat o człowieku jako o zwierzęciu i co nim tam kieruje. A czemu o serialach? No bo to jest masowe zjawisko, w którym tysiące ludzi przylepionych do ekranu śledzi losy innych ludzi zamiast zając się swoim życiem i w ich głowach jest pustka wtedy kiedy to oglądają. Chodzi o takie proste, tępe, bez refleksji produkcje, które rzeczywiście uzależniają. To jest uzależnienie typu hazard, seks, sport bo się "ćpa" z siebie, nie wprowadza się niczego z zewnątrz. Jestem trochę zjebany po dniu całym i nie wiem już co ja kurwa piszę ale chyba łapiecie przekaz.

Taka mi się przypomniała piosneczka a propos tematu:

http://www.youtube.com/watch?v=U-Ngq1mc_eo