DATURY DRZEWIASTE to kilka gatunków rodzimych dla Ameryki Południowej gdzie występują pod takimi rodzimymi nazwami jak: borrachero, campanilla, maicoa, floripondia, huanto, toé, i tanga.
Wszystkie są roślinami uprawianymi, nieznane w typowo dzikim stanie i złączone z człowiekiem od najwcześniejszych czasów.
Datura suaveolens jest typowa dla ciepłych nizin.
Uznana jako trująca i narkotyk, jest używana jako halucynogen sama lub w formie domieszki.
Północny Andy, od Kolumbii do Peru, są charakterystyczne dla gatunków: D. arborea, D. aurea, D. candida, D. dolichocarpa, D. sanguinea, i niedawno odkryta D. vulcanicola.
Rdzenni mieszkańcy od Kolumbii do Chile szanują te drzewa jako źródło halucynogenów i leków.
W Chile , indianie Mapuche używają D. candida i D. sanguinea do karcenia niesfornych dzieci.
Jivarowie twierdzą, że duchy ich przodków upominają oporne dzieci w trakcie halucynacji.
Starożytni Chibchas z Bogota używali nasion D. aurea aby skłonić do otępienia swoje żony i niewolnice, w sytuacji gdy mąż, wódz lub właściciel zmarł. Żony lub niewolnice były chowane razem z nimi żywcem pod ziemią, by towarzyszyć im w ostatniej drodze.
W Sogomoza, w Kolumbii, trzymali D. sanguinea ceremonialnie w Świątyni Słońca. Narkotyk przygotowywany z tych czerwono-kwiatowych gatunków, jest znany lokalnie jako tonga. Wielu Peruwiańskich miejscowych nadal uważa że tonga pozwala im komunikować się z duszami zmarłych przodków.
W plemieniu Matucanas, Peru, wierzy się, że roślina wskazuje miejsce ukrytych skarbów w podziemnym grobie, lub huacas, rodzima nazwa tej rośliny to huacacachu ("roślina nagrobna").
Datury drzewiaste często bywają zaklasyfikowane do odrębnej rodziny: Brugmansia.