zerwać ze wszystkim, i wrócić do normalnego życia (ja mam nadzieję że jestem na dobrej drodze do pełnej normalności [stanu pełnego wytrzeźwienia], zrobiłem taki rachunek sumienia i stwierdzam że hmm może nie zawsze byłem bardzo OK bo nie byłem !!! czasami też jestem kutas bo to co ja robię to nie są jakieś tam drobne przykrości tylko są to pełne krwi odwety (i specjalnie jeszcze nie pozwalam potem "nic z tych rzeczy" odbudować [inni też nie byli zawsze OK - pamiętam wiele głupich komentarzy takich czasami nawet bezpodstawnych, owszem nie zawsze miałem siano, ale nigdy nie byłem taki nachalny na hajs kurwa jak miałem to też się dzieliłem, a jak nie miałem i ktoś częstował to bez oporów korzystałem] czasami też mi się włączał drobny pseudo cwaniak [co zresztą uważam wyjątkowo do mnie nie pasuje hmmm więcej pamiętam tych dobrych chwil [pamiętam fajki w średniej szkole - rzuciłem dlatego że nie miałem siana, a nie chciałem sępić (zresztą potem się okazało że lepiej jest palić zioło niż szlugi), pamiętam plenery, pamiętam rycia pamiętam pierwsze szpryce i naukę na fecie, pamiętam DKF, pamiętam jak jeszcze Bozik miał renomę, pamiętam treningi u sense ja Niezgodę pamiętam hmm wódkę i upadek tego wszystkiego może się wiele rzeczy nie udało może przez to wiele rzeczy nie było takimi jak być powinno ale ogólnie w 30%-50% było warto) ale czy komuś z was udało się raz na zawsze przestać i nigdy już nie mieć ochoty nawet na lekkie uczucie lekkości na benzodiazepinach ? nigdy już później do tego nie wrócić ten stan to wszystko, co się z tym wiąże.

stronię teraz od ludzi to prawda, mi jest całkiem dobrze samemu

czy można mieć normalne życie SAMEMU ??? chyba nie ??? człowiek jednak szuka i chce nawiązywać kontakty

Można. Jak się przyjrzeć życiu "w gromadzie", prawie zawsze jest ono siedliskiem patologii. I odwrotnie, życie samotników wydaje się zdrowsze i spokojniejsze. Ale nie bardzo rozumiem związek pytania z resztą postu.

ja również. A co do elementarnego pytania w tym poście to odpowiadam, że nie udało się mimo wielu prób. Jedyne co zdołałem uzyskać to totalne przestawienie się z jednych środków na drugie. To jest ze spidów i mj na depresanty wszelakiej maści.

niby można, ale instynkt stadny jest w nas tak głęboko zakorzeniony, że trzeba dużej przemiany by być szczęśliwym samemu. mi się kiedyś wydawało, że umiem, a teraz jestem pewien, że nie umiem, i bez towarzystwa stopniowo trace dobry nastrój.

uważam że wysiłek fizyczny jest najlepszym sposobem aby się z tego wyrwać

Uważam, że nie masz racji, UPR'owcu ] W końcu sprzedałem mieszkanie. Niebawem zamieszkam niedaleko, ale w miejscu zupełnie nowym (jak wiele poprzednich), może tym razem wszystkiego nie spierdolę. Założenie jest takie: z poznanych tutaj ludzi dwoje (w tym Ona) zasługuje na utrzymanie kontaktu.

Bez wątpienia. Ci wszyscy neofici, którzy robią pogadanki dla monaru - skończyli raz na zawsze.
Nie ogarnąłem tego strumienia świadomości.

Jasne, że można. Zgadzam się z leiche.

Nie do końca jest dla mnie jasne, co rozumiesz przez "normalne". Można przecież normalnie żyć nie porzuciwszy wszystkich używek i rozkoszy, w tym tych zapewnianych chemicznie. Zjedzenie sobie raz do roku kwasa, okazjonalna autoregresja wywołana DXM, czy blancik i butelka wina w jesienny wieczór nie są przecież nienormalne. Kluczem jest umiar, nie trzeba być ascetą.

coś w tym jest. po wyjeździe mojej kochanej do belgii na dwa tygodnie regularnie się przepracowuje by skrócić oczekiwanie na jej powrót. ciężka praca fizyczna pozwala zapomnieć o wielu rzeczach.

też uważam że kwasy są tak jakby poza tym wszystkim (już dawno nie jadłem choć miałem okazję) ja nawet uważam że LSD mi bardzo w życiu pomogło się odnaleźć i niektórzy z tego drwią ale ZNORMALNIEĆ

Jeżeli chodzi o osobę którą lubimy ponad miarę to nie ma takiej, ale hmm warto się tym chyba zająć, tylko że ja też nie chciał bym się w życiu wpakować i potem przeklinać do końca życia (Anka to nie o tobie) całe szczęście mam jeszcze taką resztkę czasu (tak uważam że np. nawet jak ożenię się w wieku 24 lat to też będzie dobrze)

Ja nie mam zamiaru zrywać z ćpaniem, chciałabym tylko ćpać mniej, bo mam wrażenie, że trochę przesadzam.

Heh chyba jakoś można spróbować żyć, w końcu niektórym się udało... Ale to jest ciężkie, gdy człowiek pozna radość związaną z ćpaniem, to potem mu jej brakuje...