Zatrucia opioidami. Dorośli. Zwykle jednorazowo 0,4–2 mg i.v., w razie konieczności powtarzać co 2–3 min. Jeśli po podaniu 10 mg nie nastąpi choćby chwilowa poprawa czynności oddechowej i powrót świadomości, przyczyną wystąpienia tych objawów prawdopodobnie nie jest przedawkowanie opioidów. Dzieci. Zwykle jednorazowo 10 μg/kg mc. i.v., w razie konieczności można podać dodatkową dawkę 100 μg/kg mc. Jeżeli podanie leku i.v. jest niemożliwe, lek podać i.m. lub s.c. w daw. podz. W różnicowaniu zatrucia opioidami podanie małej dawki 0,5 mg/kg mc. pozwala stwierdzić, czy depresja oddychania lub skurcz dróg moczowych nie są spowodowane przez opioid. Następnie dawkę naloksonu stopniowo się zwiększa, unikając dawek nadmiernych. Dawki nadmierne usuwają wszelkie działanie opioidu, włącznie z działaniem przeciwbólowym, równocześnie dochodzi do pobudzenia układu współczulnego i układu krążenia. Wyprowadzanie ze znieczulenia wywołanego opioidami. Dorośli. Zwykle 0,1–0,2 mg (1,5–3 μg/kg mc.) i.v.; niekiedy konieczne może być zastosowanie dodatkowej dawki i.m. w ciągu 1–2 h; lek można również podać we wlewie i.v. Dzieci. Zwykle 10 μg/kg mc. i.v., w razie konieczności można zastosować dodatkową dawkę 100 μg/kg mc. Jeżeli podanie leku i.v. jest niemożliwe, lek można podać i.m. lub s.c. w daw. podz. Lek można również podać we wlewie i.v. Znoszenie depresji ośrodka oddechowego noworodków spowodowanej podaniem rodzącej leków opioidowych. W przypadku bezdechu sprawdzić drożność dróg oddechowych. I.v., i.m., lub s.c. 10 μg/kg mc., w razie potrzeby powtórzyć po 2–3 min; możliwe jest również podanie jednorazowej dawki 200 μg i.m.