Ponad 30 ton — tyle ketaminy przyjęli brytyjscy narkomani w ciągu zaledwie roku. Po substancję, która pierwotnie służyła wyłącznie jako lek znieczulający i przeciwbólowy, coraz częściej sięgają też dzieci i nastolatkowie. Nieletni trafiają do szpitali z tzw. pęcherzem ketaminowym, a dane z oddziałów są alarmujące.

Marihuana od dekad wrzucana jest do jednego worka z „substancjami halucynogennymi”, ale z punktu widzenia botaniki, neurobiologii i farmakologii sprawa wygląda znacznie bardziej skomplikowanie. Dla jednych cannabis jest środkiem relaksującym podobnym do alkoholu, dla innych narzędziem introspekcji, a jeszcze inni po mocnej dawce THC potrafią doświadczyć stanów przypominających klasyczne psychodeliki. Problem polega na tym, że marihuana nie mieści się idealnie w żadnej z prostych kategorii.

Dyskusja o marihuanie bardzo często grzęźnie już na poziomie samych pojęć. Jedni mówią o legalizacji, inni o dekryminalizacji, jeszcze inni o depenalizacji, a potem wszyscy kłócą się, jakby te słowa oznaczały dokładnie to samo. Otóż nie oznaczają. I właśnie od wyprostowania tych definicji trzeba zacząć.