Siema wszystkim, którzy jeszcze korzystają z tego umierającego serwisu. W listopadzie się dostałem na program, więc może coś tam Wam opowiem. Kto wie, może się to komuś okaże przydatne. W wielkim skrócie, jestem z Krakowa, mieszkam pod Krakowem, mam w tej chwili 21 lat i jestem na programie w Chorzowie. Na program w Krakowie próbowałem się dostać z 4 razy przez ostatnie 2,5-3 lata. Ale kierownik programu, szanowny doktur Anżej Grymek, nie chciał mnie przyjąć. Ogółem rzecz biorąc, każdy z jego pacjentów, kiedy pytałem ich o ich zdanie o Grymku, nazywał go "skurwysynem" (tak, każdy z nich go tak nazywał) i rozumiem ich. Chłop zapisuje 20 osób na godzinę 8 rano. Zaczynają przychodzić o 7, bo kto pierwszy ten lepszy. A on przychodzi o 9, o 9:30, o 10. Nawet wtedy, kiedy sie umówiłem na 14 to schemat był taki sam. A sam Grymek mówił mi, że po co mi metadon (chociaż pytałem go o buprę), że ja za młody jestem i tak dalej. Ostatnim razem przychodziłem go niego po 4-5 miesięcznym ciągu na oksy, przez ostatni miesiąc żyłem na 480 mg oksy + paczka Acodinu dla wzmocnienia rano, a po południu kolejne 400 oksy kiedy poranna dawka schodziła. I dla niego nie nadawałem się do programu. Uderzyłem wówczas do Chorzowa, przyjaciółka tam się dostała na program i go ogólnie chwaliła. No i umówiłem się na kwalifikację na za 5 dni, przyjechałem, wypełniłem papierologię, porozmawiałem z psychiatrą, potem porozmawiałem z kierownikiem programu, dr Beniowskim. I przyjęli mnie na buprenorfinę. Ogółem rzecz biorąc to złego słowa o chorzowskiej poradni powiedzieć nie jestem w stanie. Nie robili mi problemów o nic, personel jest profesjonalny, da się z nimi rozmawiać jak z ludźmi. Dzięki buprze zakończył się dla mnie trzy-/czteroletni okres apatii, depresji, rozpaczy i ciągłych myśli samobójczych. Poczułem się normalnie, powróciła mi siła i chęć do życia, i nawet też do robienia rzeczy w tym życiu. Jestem tam pod opieką terapeutki, bardzo sympatycznej i miłej pani, i w końcu mogłem zacząć żyć "normalnie", chociaż moim rodzicom się to nie podoba i chcą mnie przymusem wysłać do kolejnego ośrodka (nawet twierdzą, że "jakiś czas temu złożyli w sądzie wniosek o nakaz leczenia", co równie dobrze może być prawdą albo kolejnym ich kłamstwem, którym mają nadzieję "przekonać mnie" do pójścia do ośrodka). Mamy styczeń, we wrześniu byłem w monarze na detoks i 2 dni na ośrodku, ale z powodu lęków, paniki, mnóstwa niepowodzeń, odstawienia, które zaczęło mi się dopiero po przejściu na ośrodek oraz zespołu terapeutów, którzy to wszystko mieli głęboko w dupach, zdecydowałem się na wypis. No i no cusz, chyba tyle. Na jakiekolwiek pytania, czy to tutaj, czy przez wiadomości prywatne, odpowiem tak, jak tylko będę mógł. Trzymajcie się tam ćpuniątka kochane i postarajcie się nie zasilić armii piekielnych zbyt szybko.

Od 2 miesięcy jestem na buprenorfinie, prowadzę substytucję we własnym zakresie korzystając z plastrów, a przy okazji czerpię korzyści z działania analgetycznego. Biorę najczęściej 4mg dziennie rozłożone na 2 dawki po 2mg i to w zupełności wystarcza żeby zabić głód i wprowadzić w stan lekkiego, przyjemnego odurzenia które po czasie przechodzi do tła. Przeciwbólowo też daje radę, nie mam się generalnie do czego przyczepić - wreszcie odbiłem się finansowo od dna a to był główny powód dla którego zdecydowałem się przejść na buprę. Opakowanie plastrów 20mg kosztuje 9zł na ryczałt więc tyle co i nic a starcza na długo.

Ale nie nazwałbym tego wychodzeniem z nałogu, to dalej ćpanie tylko stabilniejsze. Mimo, że subiektywnie przestaje się z czasem czuć tę buprę to ona nadal działa i wpływa na nastrój. Próbowałem redukować dawki żeby to finalnie odstawić, ale kiedy wracał do mnie lęk i depresyjne myśli które bupra skutecznie tłumi to szybko wracałem do poprzedniej dawki. Więc generalnie te same mechanizmy co przy pełnych agonistach, różnica jedynie jest taka że zamieniłem euforię na spokój i stabilność. Ale z drugiej strony i tak nie wierzę że kiedykolwiek uda mi się wyjść z tego nałogu, więc z dwojga złego lepsza buprenorfina niż oksykodon.