Marihuana a AIDS - opinia pacjenta Rona Masona

Ron Mason, 33-letni gej z Chicago, u którego w 1983r stwierdzono żółtaczkę typu B.

Teraz wiem, dlaczego cierpiałem na nudności, wymiotowałem i łatwo się męczyłem. Choć nie miałem apetytu, lekarz kazał mi jeść. Od kiedy cierpię na schorzenie wątroby, przestałem pić (i tak piłem niewiele) i zacząłem palić marihuanę. Zauważyłem że mój apetyt dramatycznie wzrasta po paleniu. Zacząłem więc palić codziennie i szybko przytyłem. Dwa lata później mój organizm nadal nie wytworzył przeciwciał, a ja zostałem oficjalnie uznany nosicielem żółtaczki.

23 grudnia 1986r. to dzień, który zapamiętam do końca życia. Przeprowadziłem wtedy test na HIV i dowiedziałem się, że mam wirusa. Wielkie, purpurowo-czerwone plamy na moich nogach były wynikiem wewnętrznego krwotoku spowodowanego infekcją HIV. Wirus był też przyczyną mojej łuszczycy.

W kwietniu 1984 r. zostałem skierowany do kliniki chorób wenerycznych dla gejów w Chicago, która potem znana była jako klinika AIDS. Chodząc tam przez siedem lat, przytyłem 40 funtów i osiągnąłem normalną wagę. Lekarze wiedzieli, że palę marihuanę i nie zabraniali mi, choć zalecali ograniczanie się. Nie mogłem przyjmować AZT z powodu anemii, a inne lekarstwa antywirusowe były zabójcze dla mojej zarażonej żółtaczką wątroby.

Trzy lata temu jeden z moich lekarzy powiedział, że jestem jednym z niewielu szczęściarzy, którzy przychodzą do tej kilniki i nie są jeszcze martwi lub śmiertelnie chorzy. Lekarze nie wiedzieli dlaczego tak się dzieje. Część sukcesu przypisuję marihuanie. To ona sprawia, że czuję, że żyję z moim AIDS a nie tylko egzystuję. Mój apetyt wrócił i nie czułem się niedobrze po jedzeniu. Marihuana poprawia stan mojego umysłu i sprawia, że czuję się lepiej.

Dwukrotnie mało nie przypłaciłem życiem reakcji alergicznej na ekstrakt z korzenia dzikiego chińskiego ogórka, który zabija zainfekowane komórki immunologiczne. Ekstrakt ten jest nielegalny, ale rząd przymyka na to oko. Dlaczego nie mógłby robić tego samego z marihuaną? Obydwa lekarstwa są nielegalne i oba są używane do leczenia chorych na AIDS. Jeden wywołuje problemy, a drugi nie. Co za bzdura!

Wiosną 1990r. zostałem zaresztowany na przedmieściach Chicago za posiadanie marihuany. Mój samochód został skonfiskowany. Nie tylko straciłem lekarstwo, ale też miałem problem z wizytami w klinice AIDS. Mój apetyt nie był już taki jak dawniej - straciłem 14 funtów, szybciej się męczyłem i czasami byłem całkowicie wyczerpany. Biorę Prozac przepisany mi przez lekarza, który nic nie wie o AIDS i żółtaczce B. Jestem pogrążony w depresji i kilka razy myślałem o samobójstwie.

Musiałem zapożyczyć się na 300 dolarów by opłacić postępowanie sądowe. Uniknąłem kary, ale nadal staram się odzyskać samochód by móc odwiedzać klinikę AIDS. Prawnicy mówią, że mam szanse. Nawet jeśli mi się uda, to jak mam zlikwidować nudności i poprawić apetyt by poczuć się lepiej? Próbowałem Marinolu, ale bez efektów. Co mam robić? Nic? Jeśli jedynym sposobem bym pozostał przy zdrowiu i dobrym samopoczuciu, jest marihuana, dlaczego nie mogę jej palić? Chciałbym, żeby rząd skończył z hipokryzją i pozwolił mi przeżyć resztę moich dni w spokoju, robiąc to co chcę.