CHEMIA: płytko, ale rozlegle.

HALUCYNOGENY

Grupa tych związków chemicznych jest niekiedy zaliczana do leków psychotropowych.
Próby stosowania ich w lecznictwie są jednak wątpliwe. Wywołują one omamy, zaburzenia odczuwania oraz przeżywania czasu i przestrzeni, a także silne zawroty głowy i kołatanie serca.
Wyłączyliśmy je więc z grupy leków i przenieśliśmy do zbiorowiska związków szkodliwych dla organizmu ludzkiego. Na przestrzeni wielu wieków odegrały one znaczną i do tego niechlubną rolę w historii ludzkości, zwłaszcza w rozgrywkach politycznych.

Mahomet zabronił picia napojów alkoholowych w trosce o zdrową postawę moralną swych wyznawców. Nie przewidział jednak, że wierni wynajdą inne środki zastępcze i będą się pobudzać piciem kawy oraz odurzać paleniem haszyszu. Czym jest haszysz?

Haszysz znano już w czasach starożytnych.
Herodot pisał, że Scytowie mają zwyczaj rzucania łodyg konopi na rozpalone kamienie. W XVI wieku w Małej Azji czynna była sekta Assasinów budząca postrach nawet w Europie. Jej członkowie mieszkali w pilnie strzeżonym zamku w warunkach największego przepychu.

Wielki mistrz sekty uczył, że po śmierci wszyscy wyznawcy natychmiast dostaną się do pozaziemskiego raju. Sekta była wynajmowana do popełniania najtrudniejszych mordów politycznych. Odurzani haszyszem sekciarze docierali do najdalszych zakątków i w przemyślny sposób likwidowali ofiarę. Zofia Kossak opisuje w obrazowy sposób w książce "Bez oręża" zamordowanie króla jerozolimskiego przez wysłannika mistrza sekty.


Palenie haszyszu rozpowszechniło się w Azji i północnej Afryce, zwłaszcza wśród wyznawców islamu. Oblicza się, że około 200 milionów łudzi zatruwa się haszyszem przez palenie go lub picie odurzającego napoju.

Podczas drugiej wojny światowej nałóg palenia papierosów z haszyszem rozpowszechnił się w całej Ameryce. W Meksyku nazwano go marihuaną (od "Maria Johanna"). Władze celne i policja konfiskują co roku szmugiel konopi indyjskich wartości wielu milionów dolarów.

Palenie haszyszu wywołuje omamy, zanika przy tym ocena czasu i przestrzeni.
Palacze marihuany wykazują notoryczne lenistwo i niezdyscyplinowanie. Są obojętni wobec otoczenia i nic ich nie obchodzi przyszłość.

Głównym celem życia staje się nieróbstwo, dobre jedzenie i palenie haszyszu. Chcąc zdobyć środki na narkotyk, żebrzą lub dopuszczają się przestępstw. Szybko też starzeją się, a do niczego niezdolni kończą nędznie żywot pod płotem lub w zakładzie psychiatrycznym.

W północnym Meksyku rośnie niepozorny kaktus o wysokości do 1,5 centymetra i średnicy do 4 centymetrów, o nazwie Peyotl. Od tysięcy lat tubylcy w określonym czasie urządzali wyprawy po tę roślinę, odgrywającą podstawową rolę w obrzędach religijnych, kończących się piciem odwarów lub spożywaniem Peyotlu, co prowadzilo do stanów odurzenia.

Następowały też zaburzenia osobowości oraz oceny czasu i przestrzeni. Przedmioty bliskie wydawały się dalekie, a minuty rozciągały się na godziny. Działanie narkotyku trwa niemal całą dobę.

W wyciągu z kaktusa znaleziono cztery alkaloidy, z których meskalina jest najważniejsza.
W roku 1919 udało się wiedeńskiemu chemikowi Spaethowi udowodnić budowę chemiczną meskaliny poprzez jej syntezę. Jest to substancja ciekła, oleista, o odczynie alkalicznym, rozpuszczalna w wodzie i alkoholu. z kwasami tworzy łatwo krystalizujące sole.

Pierwszy okres po zażyciu meskaliny jest bardzo nieprzyjemny. Pojawiają się gwałtowne bóle, wielkie rozszerzenie źrenic i zmiany ciśnienia krwi. Człowiek zaczyna się pocić. Pojawiają się oznaki kaca alkoholowego. Te dziwne stany może wywołać martwy związek chemiczny składający się z jedenastu atomów węgla, siedemnastu atomów wodoru, jednego atomu azotu i trzech atomów tlenu, rozmieszczonych w przestrzeni w określony sposób dzięki istniejącym siłom przyciągania. Kto by jeszcze dwieście lat temu, kiedy rodziła się chemia, powiedział, że nauka ta odegra tak wielką rolę w postawie, zachowaniu się i przeżyciach człowieka?

Mało ludzi chce się poddać próbom działania meskaliny, gdyż występujący stan kaca jest obrzydliwy. Do tego częste zażywanie narkotyku jest szkodliwe dla organizmu. Narkomani wpadają w stan wiecznego zainteresowania się sobą i swymi halucynacjami, stają się obojętni dla otoczenia i niezdolni do żadnej pracy.

W końcu pojawia się choroba psychiczna kończąca się zwykle samobójstwem.

W roku 1943 szwajcarski chemik D. Hofman odkrył silne właściwości halucynogenne związku o nazwie: dwuetylamid kwasu lizergowego, nazwanego w skrócie LSD-25, delysid Iub lizergid. Już jedna stutysięczna grama, a więc niezauważalny pyłek, potrafi u normalnego człowieka wywołać stan schizofrenii i wyłączyć go czasowo ze zdrowego społeczeństwa. Niecały kilogram tej substancji wystarczyłby do sparaliżowania działalności wszystkich mieszkańców naszego kraju. Nic więc dziwnego, że zakres niszczycielski tego związku chemicznego porównuje się z działaniem bomby wodorowej.

LSD-25, preparat stosunkowo łatwy do wyprodukowania w laboratorium chemicznym, zaczął się rozpowszechniać, zwłaszcza w USA i RFN. Rozpowszechnianiu się "epidemii LSD-25" sprzeciwiły się stanowczo te władze państwowe, którym zależy na wychowaniu psychicznie zdrowego społeczeństwa, a nie karmieniu i leczeniu gromady obłąkańców z pozoru tylko podobnych do gatunku nazwanego dumnie Homo sapiens.