14 czerwca 2000 roku. Najważniejsza z inicjatyw MAPS w dziedzinie marihuany medycznej to praca pod kierownictwem Dr. Donalda Abramsa - badania nad użyciem marihuany u pacjentów - nosicieli HIV. Częściowe wyniki jego badań zostały właśnie opublikowane i są dyskutowane na pierwszej stronie San Francisco Chronicle. Maj 2000 roku. Ostatni pacjent w tym historycznym badaniu został poddany leczeniu i analiza danych jest w toku. Historia tego badania W 1992 roku, MAPS wraz z dr Donaldem Abramsem z Uniwersytetu Kalifornijskiego rozpoczęli starania celem uzyskania pozwolenia na badanie wpływu palenia marihuany na zespół wyniszczenia przez HIV (HIV Wasting Syndrome). Wstępny projekt dr Abramsa został zatwierdzony przez FDA (Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków) latem 1994. Podanie o marihuanę potrzebną do badania zostało przekazane do Państwowego Instytutu ds. Nadużywania Narkotyków (NIDA), mającego wyłączność na dostarczanie marihuany dla świata nauki w Stanach Zjednoczonych NIDA odrzuciło badania, tłumacząc swoją postawę w liście do dr Abramsa w kwietniu 1995, dziewięć miesięcy po jego prośbie. Dr Abrams odpowiedział NIDA dziewięć dni później. Rick Doblin poparł go rzeczową krytyką argumentów Agencji. Był to pierwszy przypadek odmowy dostarczenia marihuany przez NIDA do zaakceptowanych przez FDA badań. Faktycznie, w sierpniu 1994, NIDA dostarczyło marihuanę do badań nad inhalacją, współfinansowanych prez MAPS i CA-NORML celem zbadania efektywności filtrowania dymu przez urządzenia używane do palenia. Badania te były pierwszym krokiem do zmniejszenia szkodliwości marihuany, umotywowanym przez koncerny faktem, że tak jak tytoń, marihuana stwarza zagrożenie dla układu oddechowego, w szczególności dla pacjentów z upośledzonym działaniem układu immunologicznego W odpowiedzi na protest, NIDA ogłosiła na pierwszej krajowej konferencji na temat wykorzystania marihuany nową politykę, stanowiącą, że każde podanie o medyczną marihuanę musi zostać wysłane do Krajowego Instytutu Zdrowia (NIH), celem recenzji pod kątem przyznania grantu. Z pomocą MAPS, dr Abrams przesłał poprawione podanie do NIH 1 maja 1996. W sierpniu 1996, NIH formalnie odrzuciło wniosek. Rok później, doktor Donald Abrams przygotował inny wniosek do wysłania do NIH . Była to już trzecia próba wystąpienia MAPS i dr Abramsa o pozwolenie na prowadzenie badań. W lutym 1997, NIH zwołało warsztaty na temat medycznego wykorzystania marihuany. Warsztaty miały formę dwudniowego naukowego sympozjum z serią prezentacji przygotowanych przez wybranych przez NIDA ekspertów do prowadzonych dyskusji. MAPS uczestniczył w finansowaniu przygotowania dodatkowych podań do NIH. Spotkanie było szeroko nagłośnione przez media. Dominującym tonem spotkania była konieczność prowadzenia organizowania badań nad marihuaną. Powinno być jasne, że administracja Clintona, która kontynuowała zakaz prowadzenia badań będzie w opozycji do stanowiska opinii publicznej, jak również będzie źródłem reform lokalnych. Nie znaczy to jednak, że badania nad leczniczym wykorzystaniem marihuany będą mogły rozkwitnąć, lecz raczej, że niektóre z nich zostaną dopuszczone. Zespół ekspertów zajmujący się recenzowaniem projektów został obciążony stworzeniem raportów w ciągu jednego do dwóch miesięcy. Został on rekomendowany przez MAPS. Sześć miesięcy później, raport został ukończony. 18 września 1997, NIDA przyznało dr Abramsowi grant wysokości 978 tysięcy dolarów na badania nad paleniem marihuany, ustnym przyjmowaniem THC oraz efektem placebo u pacjentów z HIV, którym aplikowano inhibitor, Indinavir. Dwuletnie badania były pierwszym projektem zatwierdzonym przez FDA nad paleniem marihuany przez pacjentów w ciągu 15 lat. MAPS zainwestowało dodatkowe 10 tysięcy dolarów oraz znaczny personel w ciągu pięciu lat - by pomóc dr Abramsowi w uzyskaniu pozwolenia na badania. 10 tysięcy rozrosło się więc w blisko milion dolarów. W badaniu weźmie udział 63 pacjentów z AIDS, którzy palili marihuanę w przeszłości, biorących aktualnie inhibitory proteaz. Każdy z nich dostanie 1000 dolarów, pozostanie w szpitalu przez 25 dni paląc marihuanę i przyjmując syntetyczną wersję jej głównego aktywnego składnika (THC) w postaci tabletek, bądź przyjmując placebo. Trzy grupy 21 badanych zostaną porównane pod względem poziomu HIV, poziomu hormonów oraz innych pomiarów immunologicznych. Zostanie również zbadany wpływ marihuany i THC na inhibitory metabolizmu proteaz. Zostaną również zebrane pewne przygotowawcze dane na temat przyjmowanych kalori, lecz nie będą wystarczająco dokładne by definitywnie odpowiedzieć na pytanie na temat skuteczności marihuany u pacjentów z AIDS. Ze względu na ograniczoną przestrzeń w szpitalu, tylko trzech pacjentów w tym samym czasie będzie badanych. Tak więc, badania zabiorą około półtorej roku. Wyniki badań Badania wykazały, że pacjenci zarażeni HIV, przyjmujący inhibitory proteazy nie doświadczyli krótkoterminowych rezultatów wirusologicznych używania cannabinoidów. Wśród 62 badanych, u 36 z niewykrywalnym poziomem RNA HIV, pozostał on na tym samym poziomie. Wszyscy 26 pacjenci z wykrywalnym poziomem RNA HIV stwierdzono spadek tego poziomu. Wśród tych, którzy palili marihuanę lub przyjmowali doustnie dronabinol, stwierdzono nieznacznie większą poprawę, niż wśród przyjmujących placebo Według dr Donalda Abramsa, "Nieznacznie lepszy spadek stwierdzony u używających marihuanę lub dronabinol jest intrygujący, lecz statystycznie nieistotny. Dobrą wiadomości ą jest to, że nie było statystycznej różnicy wśród trzech badanych grup." Jedyną różnicą dostrzeżoną przez Abramsa wśród badanych był przypływ kalorii oraz nabieranie wagi. "Wszystkie trzy badane grupy przybrały na wadze. Częściowo jest to rezultat regularnie przyjmowanych posiłków i chętnej konsumpcji przekąsek. Jednakże, grupa przyjmująca placebo nabrała średnio 1.3 kilograma, przyjmujący dronabinol - 3.18. Palący marihuanę przybrali średnio 3.51 kilograma. Ilość przyjmowanych kalorii kształtuje się analogicznie. Dr Abrams dodaje: "Badania nad wpływem marihuany i dronabinolu na poziom inhibitorów proteazowych oraz układ immunologiczny są nadal w toku." Źródło:
http://www.maps.org/mmj/mjabrams.html. Tłumoczenie: Lenwe Tasartir, kochany Czytelnik. Redakcja: agquarx.
Komentarze