TALK - Rozmowy [H]

[deadmau5]

To twoje rysunki? Teoretycznie rysujemy to co w głowie nam siedzi i zobaczymy. Siostra malowała co innego, bo co innego miała w głowie i inne zainteresowania. Nie można tego nazwać dysfunkcją lub jakimkolwiek stanem odchodzącym od norm społecznych. Dla mnie to zwykłe rysunki. Gorzej jakbyś rysował kwiatki.

[ledzeppelin2]

Może i racja.
Człowiek oglądał różne bajki typu himen, żółwie ninja czy moto uszy z Marsa.
Czytalo się komixy Marvela.
Grało się w gry gdzie już brutalność była przemycana
Vide Doom, quake, Wolfe Stein
Zabawki typu action man i doctor x
Zły i dobry bohater, a ten zły też przyciągał.
To i tak dosyć łagodne wzorce w porównaniu z rozrywką jaką mają dzisiaj dzieci.
Szukam może dziury w całym.
Dzieki za odzew.
Malowanie martwej natury mnie nie interesowało jakoś.
Pamiętam ze próbowałem łapać proporcje np twarzy, ale zawsze mi takie krogukce wychodozly zdeformowane

Tak rysowała 4 lata młodsza siostra
https://files.fm/u/3f5tubtfp

Kolory zywe, pozytywny przekaz.
Może nie była tak zniszczona życiem jak ja wtedy w wieku 8 lat...

[deadmau5]

Pozytywny przekaz? Wykreowany przez ludzi, którzy chcą, żeby taki był. Czym się różni narysowany lew od twoich postaci? Niczym, bo wszystko było rysowane przez pryzmat tego, czego dziecko oglądało. Normalna kolej rzeczy.

Jakbyś oglądał pociągi, to byś pociągi rysował.

[Verbalhologram]

Ja jak miałem w podstawówce wojnę z wychowawczynią, to kiedyś zrobiłem wyciętą kukiełkę, tzn miała to być postać chyba tej wychowawczyni, i narysowałem na niej pentagram i 666 i wbijałem w nią szpilki, a awantury rodziców tak mnie dobijały, bez rękoczynów, ale armageddon psychiczny pozostawił blizny nerwicowe na osobowości i już we wczesnej młodości krzyczałem żeby się rozwiedli i stany depresyjne uważam za głębokie melancholijne rozmyślanie, i już to jest komfort że nie jest aż tak zle, przyzwyczaiłem się do depresji, a wręcz polubiłem, bo w depresji, przynajmniej w moim rozumieniu widzę stabilny nastrój i coś namacalnego, w przeciwieństwie do kurwic nerwicowych podczas awantur i flashbacków tych nerwic, nawet w przypadku braków bodzców zewnętrznych..............btw. poza tym bawi mnie jak ktoś przypisuje mi jakieś DDA czy jakieś inne potrzeby ukierunkowanej terapii.

[deadmau5]

Kwestia dyskusyjno-sporna. Rozumiem, że stany depresyjne i wkurwienie mogło temu towarzyszyć, ale wpisujesz się właśnie w inne kanony rysunków/robienia rzeczy. Kukiełka potraktowana przez nią została w sposób wyżej wymieniony, jako ona.

Miała do tego pełne prawo. Ale prócz tego, z dzieckiem/ludźmi jeszcze na te tematy się rozmawia, dlaczego tak się stało, co do tego prowadzi i jaki był tego zamysł/cel. A nie zostawia i nie dyskutuje, wymierza kary i bezdusznie wpędza w problemy psychiczne.

[Error111]

Jak widzę co piszecie to współczuję, że nie mieliście spokoju na chacie. Wiem jak takie akcje potrafią zostać na bani.
Na pozór w mojej rodzinie było super. Mrok nadchodził dopiero jak zamknęły się drzwi i zamek od wewnątrz też. Było "niestabilnie" do tego stopnia, że skończyło się śmiercią jednego z członków rodziny i nie był to żaden z rodziców. Najlepsze że później było tylko gorzej.
Od tego czasu aż po dziś dzień, mam flashbacki z tych chorych lat. Jakby mi ktoś nagle włączał zdjęcia w głowie. Wiadomo że kiedyś to były wspomnienia ale teraz to już jest chore. Ktoś jeszcze tak ma?
Mega mnie to dojeżdża. Już zwiedziłem jeden zamknięty ale wmawiam sobie, że w końcu znajdę lepsze rozwiązanie niż życiowy "exit".
Rozpisałem się, sorry. Bądźcie zdrowi (psychicznie)! Big love!

[london5]

Ja już od ponad roku czuje się jakbym miał żałobę.
Załamanie psychiczne czy coś. Przywykłem już do tego.
Nie wiem skąd to się wzięło, nic dramatycznego się nie wydarzyło.
Widocznie nadmiar stresu etc.
Można z tym żyć, tj. czuć się podle...
Dragi pomagają.
Nie żalę się czy chwalę, tylko piszę jak jest.
Dla mnie to już tylko szpital.

[rufusaxxx]

Witam.

Depresje i bezsseność (nerwicą natręctw myślowych spowodowany) posiadam. Z tych i owych powodów do psychiatry ja pójść nie mogę, w grę to nie wchodzi. Po przeczytaniu, dużej ilości tematów, ulotek, opinii na escitalopram się zdecydowałem. Dawkę wezmę małą, uboki przetrzymam, brać będę sumiennie, po kilku miesiącach redukować zacznę. Wszelkiej porady z chęcią wysłucham.

Czy ktoś tak praktykował? Czy bez magika się nie da i odpuścić leczenie trzeba?

[ListyDoMDMA]

To jest raczej nie dobry pomysł, jak chcesz się leczyć to idź do lekarza , branie SSRI samemu jest niebezpieczne . Lekarz by Ci powiedział ile brać , od jakich dawek zaczynać i w jakich okresach je zmieniać. Z resztą pamiętaj że SSRI w pierwszym miesiącu stosowania zwiększają o 80% ryzyko samobójstwa .....

[deadmau5]

@rufusaxxx idź do lekarza, ak kolega wyżej radzi, a nie piszesz głupoty. Branie na własną rękę to jak proszenie się o guza. Widocznie chcesz do problemów, które aktualnie masz dorzucić kolejne.