TALK - Rozmowy [H]

[gab136]

Uwielbiam pisać na haju. Cokolwiek, poezja, eseje, luźne przemyślenia, cokolwiek dzieje się w mojej głowie, zamiana obrazu w słowa. Nie raz pisałem pod wpływem różne prace na zajęcia, głównie na angielski.
Gra na gitarze to bajka, coś pięknego - jestem na fali, wszystko mnie wewnętrznie miażdży, sam sie ruszam w rytm tego co gram! Uwielbiam zabawę looperem, choć niekiedy ciężko jest mi to ogarnąć.
Niekiedy maluję, ale strasznie bazgrolę i nie przynosi mi to satysfakcji.
Oto kilka moich wierzy, pierwszy z wieczoru na MXE, drugi będąc pod wpływem metocyny, a trzeci DOC.

Droga poznania wiary
Masz w sobie moc tysięcy przodków,
A nie potrafisz iść przed siebie sam.
Szukasz kogoś kto wskaże ci drogę,
Prawd odrzucanych przez innych.
Fakty których nikt jeszcze nie poznał,
Ty chcesz je odkryć, zostać ich wladcą.
Lecz nikt ich nigdy nie znajdzie,
I to cie przeraża, odbiera silę do zmagań.
Klękasz i czekasz aż zamki opadną z bram,
Czekasz na lepszy moment, na lepszy czas,
Aż ktoś przepuści cię dalej, na drugiej strony skraj.
Czy ktoś tam czeka, czy będziesz sam -
Twoją wolą jest by wstać.

Jest coś w co wierysz, czego nie widzi nikt.
Śnisz o życiu bez ograniczeń.
Teraz wyobraź sobie tę krainę,
Bez żadnych trosk, bez zmagań.
Wyobraź sobie topnący lód swych obaw,
Trzymając w ręku ogień.

Klucz jest schowany w głębi oceanu,
Prowadzić może do niego tylko jedna droga,
Droga poznania wiary.
Połącz się z oceanem, a fale ustaną.
Szukałeś wyspy, a stałeś się wodą.

Wiatr obmywa cię z ran,
Ten sam, który sprowadził cię na dół,
Teraz zaprowadzi cię do gwiazd.
Lecz nigdy nie będziesz ptakiem wznoszącym się ku górze,
Póki nie pewnie czujesz twardy grunt.

Większość przeciw mniejszości
Uśpienie czujności,
Stanu bycia w gotowości,
W drodze po więcej,
W drodze po lepsze,
To stan lepszej świadomości
Śniony w potrzebie radości.

W falowanym lustrze odbić twarzy nieskończoność,
W świecie istnień czas przyspiesza,
Ciało zcala się z jednością.
Myśli jak fale oceanu przybierają na sile,
Pędzą ku klifom by zatrzymać się i opaść w gracji,
By spotkać swój los poza obłokami marzeć.

Nie czekając na świt, aż opadnie napięcie,
Kolorowe twarze pędzą ku czarnemu slońcu.
Ze zniszczeniem w ręku maszerują - by stworzyć nowy dzień.

Mroczny człowiek
Nie słuchajcie jego słów,
Nie bierzcie jego rad,
On ma wzrok wpatrzony w ciemność...

Wraz ze słońcem biegł ku zmierzchu,
By schować się dla gwiazd.
Ciągle na uboczu drogi,
Wykrzykuje swój nieupojony głos,
Nieposkromiony namiętnością gwiazd,
Gdy nikt nie patrzy w niebo:
"Rzuć wszystko co trzymasz,
Biegnij, byle nie zapaść w sen,
Aż nie zostanie sił,
Tylko tyle by powitać przepaść...
Biegnij ze mną!"

Najczystsze marzenie najmroczniejszego umysłu,
Niekontrolowana pogoń niedotykalnego królestwa
Każdy śmiech w jego strone blokuje mu drogę.
Lecz wciąż słychać echo jego słów w oddali,
"Biegnij ze mną, biegnij ze mną..."