TALK - Rozmowy [H]

[CrystalDaddy]

najprostsze podstawione na pierscieniu pochodne metkatynonu, czyli wszystkie X-XMC (mmc'ki,cmc'ki,fmc'ki etc.) analogicznie do amfetamin są substratami dla białek transporterów monoamin i dla VMAT2 co czyni je klasycznymi releaserami, jednak w przeciwieństwie do amfetamin sa słabymi agonistami TAAR1.
Nad konsekwencjami tego w kontekscie ich działania psychoaktywnego chciał bym się skupic w tym wątku. Wnioskując na dostepnych w sieci informacjach można wyrożnic trzy głowne skutki aktywacji TAAR1 ( na potrzeby tej dyskusji przyjmijmy że wewnątrz neuronu dopaminergicznego, choc ekstrapoluje to wszystko rowniez na sero i noradrenaline):

• Internalizacja DAT - w konsekwencji zmniejszenie wychwytu zwrotnego
• Jego fosforylacja - kluczowa dla odwrócenia kierunku wychwytu zrotnego
• obniżenie pobudliwości neuronu/spadek częstotliwości wyładowań

Uwolniona z pecherzyków dopamina jest wydajnie wypompowywana z cytozolu do szczeliny synaptycznej dzieki odwroceniu kierynku wychwytu zwrotnego zarówno poprzez zfosforylowane DAT i dzieki gradientowi osmotycznemu. Tak to mniej wiecej wyglada w przypadku amfetamin.

W przypadku krychola, ktory wydaje sie uwalniac dopamine z pecherzyków nawet mocniej niż amfetaminy, odwrócenie kierunku wychwytu zwrotnego jest mniej efektywne, z powodu braku agonizmu TAAR1 i w konsekwencji fosforylacji DAT. Dopamina wiec zalega w cytozolu gdzie jest utleniana przez MAO, jej zapasy szybciej sie wyczerpuja.

Taka teza wyjasniająca dlaczego na amfetaminie można spokojnie kilka dób na stabilnym poziomie poleciec, a w przypadku katynonow po max kilku godzinach nastepuje zmeczenie materiału

Warto jeszcze wyjaśnić, na czym polega odwrócenie transportu wynikające ze zmiany gradientu osmotycznego.

W normalnych warunkach na zewnątrz neuronu znajduje się znacznie wyższe stężenie jonów sodu (Na+) niż wewnątrz komórki. Ten gradient elektrochemiczny napędza działanie transporterów odpowiedzialnych za wychwyt zwrotny neuroprzekaźników, takich jak dopamina.
Podczas standardowego wychwytu zwrotnego transporter przenosi cząsteczkę neuroprzekaźnika do wnętrza neuronu razem z jonami Na+, które „chcą” przemieścić się do środka zgodnie ze swoim gradientem stężeń.

Substancje takie jak amfetamina czy 3-CMC są substratami dla tych transporterów, więc również są przez nie transportowane do wnętrza neuronu razem z jonami sodu. Gdy do synapsy trafia bardzo dużo takiej substancji, do komórki napływa także duża ilość Na+, przez co wzrasta jego stężenie wewnątrz neuronu.

W efekcie gradient sodowy ulega osłabieniu lub częściowemu odwróceniu. W pewnym momencie transporter może zacząć działać w przeciwnym kierunku i zamiast wychwytywać neuroprzekaźnik z przestrzeni synaptycznej, zaczyna wypompowywać go na zewnątrz. To właśnie nazywa się odwróceniem transportu lub odwróceniem wychwytu zwrotnego.
Ponadto w przypadku amfetamin duża częsci białek transportera uległa fosforylacji własnie poprzez aktywacje TAAR1, te zmodyfikowane transportery sa duzo efektywniejsze w wypompowywaniu dopaminy z neuronu do synapsy wiec nie marnuje sie ona w takim stopniu jak w przypadku katynonów gdzie proces fosforylacji zachodzi w mniejszym stopniu

scalono ~ kwik

[Teabadger]

Bardzo ciekawe spojrzenie ze strony fizykochemicznej na działanie pochodnych beta-ketonów oraz amfetamin. Sam (zapewne nie tylko ja) zauważyłem, że autentyczną krajówę można dociągać przez dłuższy czas, utrzymując mniej więcej stały poziom fazy. Stąd amfetamina była (być może nadal jest) popularna w środowisku naukowym, jak i jest oficjalną częścią wyposażenia amerykańskich, wojskowych pilotów, zwłaszcza latających nocą by utrzymać skupienie, zręczność oraz zniwelować zmęczenie. W Ameryce zresztą amfetamina ma status leku i jest używana w różnych przypadłościach, jak np. narkolepsja, cykl dnia, który przekracza 24 godziny, ADHD (bardziej skuteczne od metylofenidatu, który jest obarczony bardziej dokuczliwymi skutkami ubocznymi) oraz jak wspomniałem, jest wykorzystywana w warunkach wojskowych. Dostępna jest również metamfetamina o zmodyfikowanym uwalnianiu, najczęściej w formie prodrugu.
W Polsce niestety nadal istnieje idiotyczny strach "moralny" przed zalegalizowaniem amfetaminy jako leku, zdecydowanie mającego szersze zastosowanie i mniejsze efekty uboczne niż metylofenidat. To właśnie powoduje istnienie czarnego rynku coraz bardziej szkodliwych wariantów beta-ketonów, które bardzo szybko "wypłukują". Jak się swego czasu bawiłem w chałupniczą syntezę metkatynonu, to nie miałem ochoty na dorzutkę, nigdy tego nie zrobiłem. Zawsze piłem gotowy, oczyszczony (w miarę możliwości) produkt, który po 15 minutach wypierdalał mnie w kosmos tak mocno, że chciało się płakać ze szczęścia. Trzymało prawie równe 6 godzin (przypominam, że miałem zerową tolerkę na jakiekolwiek stimy oprócz kawy). Myślę, że metkatynon w swojej prawidłowo przeprowadzonej syntezie i czystości farmakologicznej przebijałby te wszystkie ketonowe wynalazki. Ale w odróżnieniu od amfetaminy, to jest zabawka na parę godzin i tyle. Faza niesamowita, ale na zjazd trzeba mieć 4-6 piw albo benzo.
Tak czy inaczej, autor świetnie przedstawił działanie amfetaminy vs beta-ketonów oraz wyjaśnił skąd ta różnica się bierze, chociaż podejrzewam, że nie kończy się ona na TAAR1.
Mam dokładnie te same doświadczenia.