TALK - Rozmowy [H]

[Demis]

Cała strona postów została przeniesiona do śmietnika, ponieważ była to do niczego nie prowadząca rozmowa z zerową wartością merytoryczną

[Ptaszyna]

To prawda. Dla mnie nie ma piękniejszego stanu niż trzeźwość. Nie dlatego, że wszystko nagle staje się łatwe, ale dlatego, że pojawia się spokój umysłu – peace of mind. Przestajesz walczyć z rzeczywistością i próbować ją ciągle zmieniać pod siebie. Zaczynasz ją akceptować i płynąć z nią, zamiast nieustannie w niej mieszać. To trochę taoistyczne podejście – zaufać, że życie ma swój rytm i swój plan, a naszym zadaniem nie jest kontrolować wszystko, tylko być obecnym i mądrze odpowiadać na to, co przynosi. Paradoksalnie właśnie wtedy pojawia się wolność i szczęście, których tak desperacko szukało się w substancjach.

I branie substancji prędzej czy później kończy się poczuciem winy i wstydu.

Tak wygląda TWÓJ stan trzeźwości. Stan trzeźwości człowieka z wadą fabryczną wygląda inaczej.

[freezin9moon]

Spokojnie, szanse są że idąc za ciosem wspolczesna nauka i psychiatria prędzej czy później wysmazy jednostkę chorobowa pt "niedoczynność układu endorfinowego" i zaproponuje nowo odkryte (ponownie) rozwiązanie a jakże. Całe zaopatrzenie w jednej aptece!

[serotoninowy]

Stan na trzeźwo to jest najlepsze co może spotkać człowieka, pamiętam jak pracowałem na złomowisku swego czasu, stanąłem na nogi po odtruciu i dojściu do siebie zacząłem szukać pracy, znalazłem na złomowisku, początek był bardzo ciężki nie będę się zagłębiać w szczegóły już co robiłem ale niektóre zadania w tej branży potrafią być bardzo wymagające w szczególności siły fizycznej, a jak wiadomo po przećpaniu i nic nie robieniu oczywiście tego brakuje, jednak zacisnąlem zęby i powiedziałem sobie nie poddam się, wkurwiłem się do tego stopnia że wydobyłem z siebie siły i dalem radę wykonać zadanie choć już po bodajże godzinie miałem myśli rezygnacyjny. Miałem nie wnikać w szczegóły jednak powiem co musiałem robić, mianowicie musiałem odzyskać aluminium i mosiądz z grzejników aluminiowych a to zadanie wiąże się z napierdalaniem z całych sił młotem 10kg bodajze w konkretne miejsca żeberek tak by się rozleciały i można było potem wydobyć stalowe łączenia. Kolejne zadanie równie trudne, bo trzeba włożyć to aluminiowe żeberko i za pomocą róznych narzędzi je w jakiś sposób wydobyć mosiężne części które również są w grzejniku. I tak 5h gdzie ja byłem po prostu ledwo co po wyjściu ze szpitala bez sił totalnie... Ale się zawiąlem po 5h przyszedł szef i dał mi lekkie zadanie mówi że wystarczy bo widzi na kamerach że już długo walę tym młotem i żebym sobie odpoczął, dał mi wiaderko z już nie pamiętam jakim kolorem złomu w którym były stalowe śruby które po prostu trzeba było wykręcić, mówi tam masz stołek i działał z uśmiechem na ustach. Później koledzy jak już się wdrożyłem bo ze 3 dni tak zeszło po kilka godzin na 2 palety tych grzejników się śmiali że to stało ze 3 lata wkręciłem się i dobrze się tam czułem, nauczyłem się o złomie przez pół roku wszystkiego mało tego, na złomie byłem w sumie z połowę czasu bo szef miał kontrakt na inne rzeczy które robiliśmy, pracowałem nie raz po 30h bez przerwy gdzie nam zapewniał w zmiana obiad, czy podwójne stawki jak wypadło święto czy niedziela albo pilna sytuacja, po czym oczywiście dzień wolny następny płatny normalnie jak się taka sytuacja. Zarabiałem dobre pieniądze, dzięki tak ciężkiej pracy czułem się na prawdę fizycznie jak dzik, mimo że po całym dniu zmęczony jak skurwsyn to uważam że nie ma lepszego lekarstwa niż wysiłek fizyczny, po takim dniu spałem jak dziecko bez żadnych leków po prostu padałem i wstawałem dopiero po 8h bez jakichś przebudzeń nocnych, jedynie jak miałem pełny pęcherz to zdarzało się przebudzenie. Siły miałem dużo, energii, byłem zadowolony endorfiny robiły swoje. Dlatego dla mnie nie ma dyskusji, ten temat to popierdólka nas narkomanów którzy sami jesteśmy sobie winni z własnej głupoty doprowadziliśmy się do stanu przez ćpanie że trzeźwość wydaje się chujowa.

Dlatego jak masz pracę siedząca to rusz dupę po pracy na rower, siłownie zacznij uprawiać sport i zobaczysz że będziesz się czuł znakomicie na trzeźwo pod warunkiem że się do tego będziesz potrafil zmusić i nie ćpał, zacząć powoli ale dążyć do jak największego wysilku fizycznego, regularnie to ważne. Akurat wedlug mnie właśnie tacy ludzie mają dużo gorzej, którzy mają pracę lekka, biurowa itd bo jak cpali to osiągnięcie tego graniczy z cudem, trzeba mnóstwo samo zaparcia, akurat to rozumiem.

Sam aktualnie jestem w chujowym stanie i nie potrafię się czasami zmusić by wyjść na ten rower czy pobiegać zrobić cokolwiek.


Niebawem będę mogl wrócić do pracy i będę szukać czegoś co da mi przysłowiowo w kosc, może uda się wrócić na zlom, bardzo chciałbym.

P.s chciałbym w tej chwili wrócić do tamtego stanu psychofizycznego w jakim byłem na prawdę czułem że żyje, dziś przez nałóg znów jestem na dnie z lękami, niepokojem, bezsennością...

Ale nie zamierzam się uzalać nad sobą bo już nie jedno przeżyłem i prawda jest taka że to uzależnienie zadaje za Ciebie pytanie dlaczego stan na trzeźwo jest tak chujowy?

[OjciecPio2]

Widzę, że temat znowu skręcił w stronę „trzeźwość vs ćpanie”, tylko tym razem bardziej w stronę fizjologii i historii życia niż samej ideologii.

I moim zdaniem to, co opisujesz, jest w dużej mierze prawdziwe — tylko wniosek bywa błędnie uogólniany.

Jeżeli ktoś przez długi czas regulował emocje i dopaminę substancjami, to „normalny stan” przestaje być neutralny. On jest odczuwany jako pusty, zbyt cichy, zbyt mało stymulujący. I wtedy praca fizyczna, zmęczenie, dyscyplina – faktycznie potrafią działać jak naturalny „reset”, bo układ nerwowy dostaje bodźce, których mu brakuje.

Ale to nie jest dowód, że trzeźwość jest z definicji gorsza. To raczej pokazuje, że układ nagrody jest rozregulowany i próbuje znaleźć nowe źródła równowagi.

I tu jest paradoks:
to, co na początku wygląda jak „prawdziwe życie”, bo daje intensywność i endorfiny (praca na granicy wytrzymałości, ekstremalne zmęczenie, adrenalina), z czasem też przestaje działać jako stabilny punkt odniesienia. Bo organizm adaptuje się do wszystkiego – i do substancji, i do ekstremów.

Dlatego moim zdaniem nie chodzi o to, żeby „trzeźwość była fajna jak naćpanie”, tylko żeby przestała być stanem, który trzeba czymś przykrywać albo przepalać.

Sport, praca fizyczna, dyscyplina – to są dobre narzędzia. Ale jeśli stają się jedynym sposobem na „poczucie życia”, to wchodzimy w inny rodzaj uzależnienia: od bodźca i przeciążenia.

I jeszcze jedno – to zdanie o „wadzie fabrycznej” jest mocne, ale nie bardzo pomaga. Bo ono zamyka temat, zamiast go wyjaśniać. A tu raczej widać mechanizm adaptacji i rozregulowania, a nie żadną „fabryczną usterkę”.

Trzeźwość nie musi być euforyczna. Wystarczy, że przestaje być wroga.

[serotoninowy]

Oczywiście zgadzam się, narkotyki psują mózg. W tym wszystkim zapomniałem wspomnieć że miałem przecież też wolne sobotę po południe, niedziele bądź cały weekend i czas na relaks... Na który jest mnóstwo lepszych sposobów niż wyjście na miasto się najebać albo naćpać albo jedno i drugie. Ważna jest równowaga również i nie tylko to o czym napisałem w poprzednim poście, bo prędzej czy później nadejdą chwilę gdzie się wypalisz i padniesz na ryj jak po ćpaniu po prostu zajeżdżając organizm...

[freezin9moon]

@serotoninowy tyrka do zajechania na zwale dobra jest, endorfinki wjeżdżają jak złoto. ot cały sekret. mozna jak najbardziej, ale nic na siłę nie trzeba, starczy huknac.

pozdrawiam piszacych że trzeźwość wspaniała xd
no. tak to już bywa z niektórymi odmiennymi stanami świadomości.
tymi dopiero co odkrytymi zwłaszcza.
zwlaszcza jak przy okazji uboki ćpania zejdą.
na dłuższą metę już aż taka fajna nie jest.
chociaż stosowana z umiarem nie szkodzi.

[OjciecPio2]

Widzę, że w końcu pojawia się coś, co w tym wątku jest najważniejsze – dopowiedzenie, że „to nie jest czarno-białe”.

Bo tak naprawdę większość tej dyskusji kręci się między dwoma skrajnościami: albo „trzeźwość to raj i wystarczy się ogarnąć”, albo „trzeźwość to cierpienie i trzeba ją czymś przykrywać”.

A rzeczywistość jest dużo bardziej nudna i przez to mniej atrakcyjna narracyjnie: układ nerwowy działa w cyklach adaptacji, a nie w trybie „dobrze/źle”.

To, co opisujesz jako „endorfiny po tyrce”, jest realne – tylko to jest bardzo konkretny typ regulacji: silny bodziec → zmęczenie → ulga → nagroda. I to faktycznie może stabilizować nastrój, szczególnie po okresie rozregulowania.

Problem zaczyna się nie wtedy, kiedy ktoś tego doświadcza, tylko wtedy, kiedy to staje się jedyną metodą regulacji stanu wewnętrznego.

Bo wtedy człowiek zaczyna potrzebować nie „życia”, tylko określonej amplitudy: albo bardzo nisko (żeby potem poczuć ulgę), albo bardzo wysoko (żeby w ogóle coś czuć). I to jest strukturalnie podobne do mechanizmu uzależnień – niezależnie czy mówimy o substancji, pracy, ryzyku czy przeciążeniu.

Co do tego „na dłuższą metę nie jest już taka fajna” – tu się zgadzam, tylko warto doprecyzować: nie dlatego, że sama aktywność jest zła, tylko dlatego, że organizm przestaje reagować tak samo na ten sam bodziec. Tolerancja nie dotyczy tylko narkotyków.

I wtedy pojawia się klasyczny problem: „co dalej, jak już przestało działać?”

Dlatego zdrowsza wersja tego, co opisujesz, nie polega na wybieraniu między skrajnym wysiłkiem a biernym zjazdem, tylko na mieszaniu źródeł regulacji: trochę ruchu, trochę relacji, trochę odpoczynku, trochę sensu w pracy – bez jednego „głównego silnika”, który wszystko trzyma.

I jeszcze jedna rzecz, która tu często umyka: to, że ktoś dziś jest w gorszym stanie psychicznym, nie unieważnia tego, że wcześniej miał okres dobrej sprawności i energii. To nie jest „albo-albo”, tylko zmienność systemu w czasie.

W skrócie: problemem nie jest ani trzeźwość, ani wysiłek fizyczny, ani nawet sama przyjemność z silnych bodźców. Problemem jest sytuacja, w której układ nerwowy ma tylko jeden sposób, żeby wracać do równowagi.

I wtedy wszystko inne zaczyna się wydawać „dziadowskie”.

[freezin9moon]

IMO kluczowe jest to żeby w i jednym i w drugim nie doszukiwać się panaceum, bo to jest droga donikąd. A właściwie do punktu wyjścia pogorszonego entropia układu.

[serotoninowy]

Jak dla mnie temat w sumie wyczerpany, gdyby to ode mnie zależało to można zamykać. Nad czym tutaj więcej debatować.

Edit: Przepraszam, nie przeczytałem pierwszego postu, teraz to nadrobiłem. Zauważyłem że autor miał na myśli nie stan po ćpaniu jedynie a bardziej filozoficznie do tego podszedł. Także wydaje się sensownym by jednak temat pozostał bo dotyczy ogólnej egzystencji ludzkości.

Osobiście nie zgadzam się z autorem że każdy się czuje chujowo na trzeźwo, są ludzie szczęśliwi na codzień, a to że każdy ma problemy i w każdej chwili to szczęście każdej jednostki w jednej sekundzie można zakończyć jakąś sytuacja np. śmierć osoby bliskiej, wypadek, choroba itd to inna kwestia, poza tym nie da się być 24/7 caly w skowronkach tak już jest skonstruowany świat i przecież każda chwila, sytuacja, rozmowa z kimś itd wpływa na to jak się czujemy. Nie mam czasu w tej chwili bardziej rozwinąć swojej myśli być może dopisze jak będę miał czas o ile nie zapomnę co jeszcze chciałem przekazać...