TALK - Rozmowy [H]

[feydewey]

Chrześcijaństwo ludowe nie może być w pełni brane pod uwagę w dyskusji o chrześcijaństwie, jako że zawiera sporo naleciałości pogańskich, co do któregoś z postów Feya.

Chrześcijaństwo u samych początków zawiera naleciałości pogańskie. Pawłowa filozofia czerpie garściami od filozofów starożytnych, że nie wspomnę o mitach z Izydą i Horusem, etc etc. To jest już wielokrotnie przetworzone i zaimplementowane i nie ma w tym nic złego do czasu, gdy pojawia się idolatria.

Tylko co jeśli na stanowiskach zarówno neolitycznych jak i poneolitycznych odnajduje się groby jednostek "wybitnych", a jednocześnie w pewien sposób "zdeformowanych", a więc tego czegoś co wyznaczało szamana spośród reszty społeczności?

Szamana można wpisać w szerszy kontekst ekspertów religijnych, czy religijnych geniuszy. To byli (i są) ludzie natchnieni, wzniesieni, którzy działali w dużej mierze intuicyjnie i wynajdywali w ten sposób własne metody, aby zbliżyć się do Absolutu czy Świata Zewnętrznego, pośredniczyć między tymi sferami a sferą plemienną i pomagać ludziom z plemienia. Najpewniejszym (i najtrudniejszym do ustalenia) wyznacznikiem jest więc to doświadczenie "natchnienia". Jeżeli wywodzimy nazwe Szamana z sanskrytu (a nie od języka tunguzów), mamy, przekładając "śramana" na polski trzy znaczne i dopełniające się terminy: osoba wzniesiona, pobudzona, poruszona. Wybitne jednostki zawsze były, ale nie byli nimi tylko szamani. Szamana można wpisać (dyskusyjne) także w kontekst mistyki. Rozbijamy się o definicję, ale tutaj namysł nad definicjami jest IMO istotny.