Powiedzcie mi czy jest miedzy nami ktos kto pali dla czegos wiecej niz rozrywki? Macie jakies rady jak palic zeby cos z tego wyniesc? Znów nie wiem jak przeniść myśli na tekst, ale mam nadzieje ze wiecie o co mi chodzi. Częścią mojej życiowej filozofii jest to zeby pic piwo na rozluznienie, wodke zeby kogos lepiej poznac, a ziolo zeby spojrzec na świat z innej perspektywy. Uzyskać inną moądrość. No jak bym tego nie nazwał. Zauważyłem na przyklad ze dobry skutek przynosi zwracanie uwagi na piekno życia. Tzn wkręcanie się na zajebistość. Wydaje mi sie że to jakoś zostaje w podświadomości, bo na nastepny dzien potrafie spojrzec na wszystko optymistycznie. Podkreślam że traktuje ziołó z szacunkiem, ale nie jestem jakimś fanatykiem. Bardzo rzadko zdarza mi sie palic np 2 dni po rzad. Ale podsumowując bo to co napisałem chyba nie trzyma sie kupy. Co robić żeby wynieść z palenia cos ponad świadomość miło spędzonego czasu? :-) Pozdrawiam tych którzy mówią moim językiem :-D

Po pierwsze palić rzadko - max 1x na tydzień, najlepiej na dwa - wtedy jest zupełnie inna faza.
Wspomniałeś o innej perspektywie - dystansie - to najważniejsze (wgląd w samego siebie, lepsze poznanie).

Dodam, że na gandzi zajebiście odbiera się sztukę - głównie wizualną i dźwiękową - polecam na zbaku przejść się do muzeum, albo na fajną wystawę... i oczywiście na koncert - dobry jazzowy koncert (choć ja bardzo lubię też symfoniczne)... Niezapomniana będzie też wizyta w teatrze (najlepiej na współczesną komedię) albo na kabarecie.

Palić raz na tydzień chyba wystarczy dla uzyskania optymalnych efektów.Oczywiście nie 5 gramów od razu, bo nie będziesz ogarniał (chyba, że tak lubisz).Według mnie gandha uczynia wszystko bardziej interesującym ze względu na pobudzoną wyobraźnie (znika ona przy wyższej tolerancji).Tak jak w poście wyżej - wszelkiego rodzaju koncerty, galerie sztuki, muzea to świetny pomysł jeśli coś takiego Cię chociaż trochę interesuje, ale chyba wszystko jest lepsze niż leżenie na kanapie przed telewizorem i oglądanie reklam, prawda?

Kiedyś medytowałem i paliłem bardzo rzadko. Lubiłem rozluźnić umysł półgodzinną medytacją a następnie zapalić i dalej medytować, stany jakie wtedy osiągałem były niesamowite. Nigdy w życiu nie byłem tak wyluzowany, oderwany od ciała, spraw codziennych, przez moje ciało przebiegały fale energii dające o wiele mocniejszą euforię niż przy normalnym upaleniu na kanapie przed tv lub kompem lub muzyce.

Świetny wątek!
Pytanie jego autora przypomina o impasie pomiędzy dwiema szkołami użytkowania MJ: jedna to hedoniści (w specyficznym, właściwym tylko dla omawianego zagadnienia rozumieniu hedonizmu, za moment wyjaśnię), druga to ideowcy, poszukiwacze, uważni obserwatorzy - jak zwał, tak zwał.
Niestety, kiedy przy jednym gwizdku spotkają się reprezentanci obu tych szkół - porozumienie jest niemożliwe a rytuał nieprzyjemny (bardziej nieprzyjemny dla poszukiwaczy, hedoniści załatwiają sprawę mówiąc "nie zamulaj / mów coś / śmiej się z nami").
Oczywiście hedoniści mają mnóstwo uzasadnień swojej ignorancji ("nie jestem przecież mnichem, żeby myśleć - ty się zadręczaj, jeśli chcesz, ja w tym czasie pozlewam ze Świata wg Kiepskich / poudaję jaszczurkę / wkręcę sobie coś").
Odpowiadając więc na pytanie Kvjon'a: np. ja palę dla czegoś więcej, niż rozrywki. Palę / wciągam / łykam, żeby być czujnym, żeby mojej uwadze nie uchodziło nic, co ujść nie powinno, żeby "widzieć więcej, wiedzieć więcej - tak to jest mniej-więcej". Celem, który mi przyświeca, jest poznanie.
Banał na banale, trąci Chaotką i jej podobnymi, ale taka-ż jest przypadłość banałów: często, mimo nieciekawego brzmienia, zawierają sedno tego, co chce się zawrzeć w wypowiedzi.

Chciałbym też podjąć nieśmiałą polemikę z opinią, jakoby częste palenie MJ czyniło ją mniej wartościową i w konsekwencji sprowadzało się do tępej zajebki. Na przykładzie własnym i moich znajomych zauważam coś innego: mózg przez długi czas utrzymywany w stanie odurzenia nawyka do działania w sposób typowy dla stanu odurzenia, pewne mechanizmy utrwalają się a potem działają również "na trzeźwo". W notorycznym palaczu sukcesywnie wykształcają się umiejętności, z których ów notoryczny palacz może po czasie korzystać niezależnie od stanu.

Świetna odpowiedź!
Ale po pierwsz nie zgadzam się z tym że trzeba reprezentować koniecznie jedna opcje. Lubie zapalić z przyjaciółmi(prawdziwymi, zaznaczam że nie nadużywam tego słowa) i wtedy nawet rozkminianie absurdow i śmianie do oporu sprawia intelektualna przyjemnosc. Ale nie mniejsza czesc czasu spedzonego pod wplywem traktuje jako stan ktory dostalem w prezencie od stworcy do rak wlasnych, zapakowany w rosline. :-) Ciekawym czy ktorys z was ma taka swiadomosc ze ktos zrobil nam prezent jak planowal swiat? Brzmi to pewnie troche jak z katechizmu. Wiec zaznaczam ze mam raczej luzne podejscie do kosciola, ale z drugiej strony malo rzeczy jest dla mnie tak pewnych jak istnienie Boga jakby go nie nazywać. A co do wpływu na postrzeganie reczywistosci na trzezwo do uwazam ze nie trzeba do tego palic czesto. Dla mnie rowniez raz na tydzien to optymalna czestotliwosc. Tyle ze trzeba staram sie by okolicznosci byly wyjatkowe. A jakie konkretne efekty zauwazacie w zyciu codziennym dzieki cannabis? Ja szeczegolnie zwrocilem uwage na optymizm i wogole kazda chwila jest piekna.

Sory że dopiero odpisuje ale mam kompa niesprawnego wiec moge znow jakis czas byc nieobecny. :-(

Jak rok temu zaczynałam palić zioło do SSRI to były to jedne z najcudowniejszych ućpań w moim życiu. Co chwilę olśnienie, radość, zachwyt wszystkim dookoła. Popalałam w pociągu jadąc na studia i wtedy z reguły rozkładałam swoją psychikę na części, przypominały mi się moje niefajne zachowania z przeszłości, potrafiłam się z tego powodu popłakać, zrobić czerwona albo walnąć facepalma. Było to nieprzyjemne, ale zaraz potem przychodziło uczucie ulgi - "aha, już wiem co robiłam nie tak - więcej tego nie zrobię". Zioło fajnie uwrażliwia i niektóre myśli mogą być nieprzyjemne, ale trzeba przez nie przebrnąć, żeby dojść do pozytywnych wniosków. Takie katharsis.
Oczywiście najlepiej jest robić to w samotności, przy ludziach ciężko jest się tak w siebie zagłębić.

tu masz rację, próba przemyślenia sobie pewnych spraw w towarzystwie z reguły u mnie objawia się zamułą, a co za tym idzie desynchronizacją umysłów i już nie jestem w stanie się dostroić i nadawać na tych samych falach co inni. Co jest w pewien sposób irytujące.

Z drugiej strony czasem fajnie się złoży, że akurat rozmowa z towarzyszem palenia daje te oczyszczające duszę skutki. Można na swoje sprawy spojrzeć z większej ilości punktów widzenia - zarówno z perspektywy własnego jak i czyjegoś spalonego umysłu.

Jak do każdego psychodelika, tak i do mj potzebny jest odpowiedni S&S, ale bardzo ważne jest co się pali.
Mieszkałem, kiedyś z Jamajczykami, rastafarianami i dla nich palenie zioła to był sakrament. Nie tykali żadnych europejskich skunów, tylko kupowali sprasowany stuff, przemycony gdzieś na statkach ze swojej ojczyzny. Mocne, ale nie męczące, bardzo łagodnie wychodzące z organizmu i przede wszystkim nie zamulające mózgu, idealne właśnie do poszukiwań "czegoś więcej".

Dobry temat :)

Ja jakis czas temu paliłem codziennie i to sporo własnie tak bardziej tylko dla "ubakania", co później kończyło się niesamowitą zamułą i złym nastrojem ...
Dziś palę rzadko, raz na 2 tygodnie i tylko wieczorami, ja lubie właśnie palic dla "wglądu w świat", to spojrzenie na siebie i ogólnie wszystkie sprawy z perspektywy "obok" - jest niesamowite !:)
odpowiednia muzyka też niesamowicie jest w stanie zpozytywizowac atmosferę :)
Po tym wszystkim doszedłem do sniosku żę wg mnie nie ma sensu palic codziennie gdyż mj traci swoje magiczne właściwości przy zbyt częstym zażywaniu :)
Pozdrawiam :)