Podejrzewam iż także efektem mogły było by generować niechęć do działania ale z czasem receptory spowtotem wróciły by do gęstości zakodowanej w dna odpowiedniej dla każdego człowieka, tylko zanim by się to stało to trzeba przejść długą często bolesną drogę pełną lęku i zwątpienia czy kiedyś człowiek odzyska spokój. A dla organizmu jest to jak najbardziej na plus ponieważ nie musi już poświęcać tak dużej energii w pracę układu całego układu dopaminergicznego. Zamiast tego ma czas na zajmowanie się trawieniem, sprzątaniem, naprawą zniszczonych organów. Bo dla organizmu to czy będziesz miał dopaminę czy nie nie robi różnicy. On ma mieć wszystko do zachowania homeostazy wtedy sam będziesz czuł się dobrze bez rozdrabniania się na receptory. Bo jak kiedyś wspomniał ktoś mądrzejszy ode mnie człowiekiem żądza hormony nie neuroprzekaźniki, co nie sprawia, że nie są ważne bo są ale to tylko część większej układanki nie prawdziwa istota problemu.