Czy po pewnym czasie używania DXM (regularnego) zauważacie jak prymitywny jest świat? Mam na myśli to, że muzyka na trzeźwo nie brzmi "tak samo", ludzkie zachowania wydają wam się sztuczne i bezcelowe. Nie wiem jak to dokładnie ująć, ale już przez długi czas zauważam tą potworną plastikowość świata.

Zastanawia mnie, czy to już wina mojego uszkodzonego mózgu, czy zwyczajnie efekty długiego stosowania DXM. Cholernie ciężko jest mi to ubrać w słowa, jednak najlepiej to ujmę, jak podam przykład - oglądacie polski serial. Widzicie sztuczność gry aktorskiej, błahe problemy, wszystko jest bardzo sztuczne, plastikowe i dziwne. Dokładnie tak się czuję.

Wtedy jest jedno wyjście - zresetować się. Odstawienie na ponad 3 miesiące również nie pomaga, nadal czuje się tą sztuczność.

Z drugiej jednak strony zauważam, jak ciekawe było moje życie kilka lat temu. Czuję się jakbym oglądał film z mojego życia. Aż łzy płyną po policzkach gdy przypominam sobie siebie sprzed lat. Zapadam powoli z racji jesieni w depresję, więc spoko, takie moje rozkminy będą tu teraz często spotykane :-|

Eee nie jest źle. Byle do przodu.

Masz dziołchę? Wypłukałeś kawałek mózgu, ot co. Prozac/dziewczyna i do przodu.

nie wiem, gdzie mieszkasz, ale ja zyje w duzym miescie w naszym kraju, nie biore DXM juz od dluzszego czasu, ale ludzie w wiekszosci nadal sa prymitywni i schematyczni.
Muzyka brzmi dla mnie zawsze przepieknie, byc moze dlatego ze nigdy na DXM nie sluchalem muzy od skoku z 450 na 900

Little Jack pierdolisz bo nie o to tu sie rozchodzi

A jak jogurt, po co tracić czas na zbędne rozkminy o życiu, jakie jest każdy widzi, do dupy, więc korzystajmy z niego

Świat nie jest prymitywny, a żeby poczuć jego piękno i złożoność, zwłaszcza jak się ma skrzywiony mózg, trzeba pobudzić endorfinki, miłosną chemię i tak dalej. Czyż nie?

winter ma racje, muzyka zawsze brzmi pięknie. jeśli chodzi o ludzi, to deks raczej otworzył mi oczy. telewizji właściwie wcale nie oglądam, nie mam na to nerwów.

Biedactwo.. a podobno DXM jest dobry na wszystko. Co jeszcze w sobie chcesz zabić? Może od razu zamknij się w plastikowym pojemniku z podajnikiem tabletek ;) Bez urazy, ale teraz masz efekt.. Wrażenie, które tutaj przedstawiasz jest dokładnie tym co ja z nam z zażycia DXM Daleko posunięta kastracja rzeczywistości będąca obrazą prawdziwych psychodelików. aaaa, to dysocjant jest... No to miłego dysocjowania, jak widać ubaw i grow osobowości po pachy.

O kurde. Miałam DOKŁADNIE tak samo. Ta sztuczność i prymitywność- idealnie to ująłeś-nie rozumiesz ludzi wokół Ciebie, ich zachowanie wydaje Ci się strasznie prymitywne, żyją taką nudną codziennością i nieistotnymi sprawami w swoim wyimaginowanym świecie. Czujesz, że nie pasujesz do tego świata, czujesz się odizolowany. Do tego dochodzi ciągłe uczucie pustki. I najgorsze tutaj jest to, że wiesz, że kiedyś tak nie było, czujesz jakbyś zatracił gdzieś ważną część siebie, taką prostotę i umiejętność cieszenia się błahymi sprawami, uczestniczenia we własnym życiu. Czujesz jakbyś oglądał swoje życie z perspektywy widza, a ono uciekało Ci między palcami.

Bez kitu, to jest straszne, kiedyś było inaczej.
Rabbit Bugs też ma rację, witamy w świecie alienacji... :-( :retarded: