Nie rozumiem tej całej otoczki kulturowo-religijnej w dookoła medytacji. Dla mnie to jest coś do czego jest zdolny każdy człowiek, umiejętne wykorzystanie drzemiącego w nas potencjału. A to że na dalekim wschodzie ludzie odkryli to jako pierwsi i podciągnęli to pod religię, kulturę i cały światopogląd to tylko nic innego jak dowód jaka wspaniała to rzecz.

Nie widzę tej otoczki co Ty. Raczej ludzie, którzy nie mają pojęcia o medytacji tak ją przypisują do kultury i religii. Ale czasy idą szybko i zdecydowanie w tę stronę, by ten pogląd wypierać, toteż nie rozumiem Twojej konsternacji :)

Czy możecie zaproponować mi jakiś kurs samodzielnej medytacji? Chodzi o takie początkujące elementy.

Generalnie pod jednym pojęciem "medytacja" są obecnie wymieszane kompletnie różne sprawy. Stąd zamieszanie i uczucie religijnej otoczki.

Najpopularniejsze obecnie medytacje typu: mindfullness nijak się mają do medytacji mnichów w klasztorach chrześcijańskich. A pewnie i za wiele wspólnego z tymi z klasztorów buddyjskich też nie mają, choć tych akurat z praktyki nie znam.

Zainteresuj się podstawami zen. To jest najmniej rytualne i najbardziej nastawione na praktykę (medytacja oddechowa), i pomimo, że celem ma być oświecenie, to najmniej tutaj mistycznych głupot o czakrach, kundalini, energiach itp. bulszicie, i łatwo to potraktowac jako element codziennej higieny umysłowej, zresztą właśnie dlatego zen zrobił taką furorę na Zachodzie.
Jest na ten temat sporo książek, z tych które znam najlepsze są "Trzy Filary Zen" Philipa Kapleau. Co prawda on wiele rzeczy upraszcza na potrzeby człowieka Zachodu, ale są tam bardzo dobre rozdziały poświęcone samej praktyce - jak siedzieć, jak oddychać, jak się koncentrować itp. i to sobie przeczytaj, bo te rzeczy są właściwie uniwersalne. Powinno dać się to łatwo znaleźć w sieci.

Z medytacją jest tak, że faktycznie jest wszystko strasznie wymieszane i można zgłupieć. Wiele systemów jest albo czysto rytualnych/religijnych i dla osoby spoza wschodniego kręgu kulturowego jest to nieprzydatne, albo są przefiltrowane przez new age i obrośnięte jakimiś transcendentalno-ezoterycznymi bzdurami które odrywają od tego co najistotniejsze (czyli oczyszczania umysłu), albo jest tak, że sama praktyka jest wyrwana z kontekstu i już na Zachodzie potraktowana od zera "po nałukowemó". Do tego ostatniego nie mam zaufania, ktoś te praktyki doskonalił przez setki lat i nie bez powodu określono, że ma się je robić w taki a nie inny sposób.

Zen jest tutaj dobry, bo nie rozprasza głowy bzdurami, tylko każe samemu sprawdzić, czy jest dobry. Jak nie przypasuje, to można próbować czegoś innego, inna prosta "szkoła medytacji" to vipassana, chociaż w praktyce niewiele się to różni.

Tak naprawdę większość praktyk medytacyjnych sprowadza się z grubsza do tego samego: do uważności i koncentracji na "teraz". Sposoby dojścia do tego są różne, i otoczka jest różna, ale można łatwo znaleźć wspólne elementy, nieważne czy to będzie zen, vipassana, medytacja z mantrą czy klepanie różańca w kościele.

1Nieporuszanie - siedzisz i ani drgniesz, wzrok w jeden punkt.
2 Oddech - hiperwentylacja - 2 sekundy wydech, 1 wdech, 4 zarzymanie oddechu na wdechu
3 Obserwacja myśli - tylko obserwujesz przepływ jak ktoś z zewnątrz
4 Obserwacja bodźców - dotyk, dźwięki, zapach... na każdy poświęcić odpowiedni czas
5 i dochodzimy do meritum - ćwiczenie koncentracji - dharana - koncentracja na punkcie. Wyobrażasz sobie obraz w głowie np trójkąt czerwony i utrzymujesz ten obraz o taiej samej wielkości, kolorze, nie może się rozmyć, zabazgrać inną myślą - nic. Spróbuj na początek wytrwać 15 sekund ;) Wykonuje się partiami, z odpoczynkami, np po1 minucie 5 razy, odpoczynki po 14 sekund, w ciągu minuty liczysz ile masz rozmyć obrazu. Tak się ćwiczy mózg, koncentrację a w konsekwencji nawet inteligencję.

Ja na początek polecam przeczytać książkę "Trening Uważności " Mark Williams Danny Penman

Ja sadze , ze kazdy powinien medytowac w sposob jaki mu indywidualnie odpowiada , nie ma zlotej sciezki dla wszystkich

Czy medytacja na prawdę daje efekty? Zawsze mi się wydawało że to tylko takie religijne gadanie jednak ostatnio przeczytałem o niej kilka artykułów i chcę spróbować, czy według was jest sens?

Zgadzam się! Jeśli nie poczuje się tego, że się medytuje, to nie da się tego nauczyć z książek lub filmów. Lekcje medytacji są ok, o ile na lekcjach nie uczą medytacji, a uczą odkrycia jej w sobie.