Mury

właśnie. Ta piosenka nie mówi o szczęsliwym końcu, tylko o zastąpieniu jednej niewoli drugą, o upadku rozbudzonej nadzieji. O tym, że obalanie jednego niesprawiedliwego systemu, tworzy podwaliny pod drugi. Zaczyna sie wszysko szczytnymi ideami, a kończy się kolejną niesprawiedliwością. Ci który zaczynali rewolucje w celu zmian na lepsze, wrogowie systemu poprzedniego, stają się także wrogami nowego systemu, bo nowy system także wymaga posłuszeństwa. Tak było zawsze w historii świata. Rewolucja w carskiej Rosji miala uwolnić ten kraj od okrucieństw władzy carkisej, a sprowadziła na niego dziesiątki lat władz komunistów (podłych zwłaszcza w pierwszej ich połowie). Tak samo u nas w 1989. Wyzwolenie spod jarzma komunistów, a narzucenie nowego - klerykalnego i rzekomo wolnego systemu, gdzie należy być poprawnym politycznie i nie poruszać pewnych spraw, gdzie nie można mieć pewnego rodzaju poglądów, gdzie zamiast zgody znowu pogłębia się podziały, gdzie linczuje się często niewinnych ludzi publicznie z pobudek politycznych. Kaczmarski sam był tym "śpiewakiem" - nie czuł się dobrze w nowej Polsce i dlatego na wiele lat nasz kraj opuścił... Teraz gdy nie żyje, politycy wciskają go do swoich politycznych ideologii mimo że on sam, nigdy by się pod nimi nie podpisał. Ale martwy się nie obroni, więc można z nim zrobić wszystko... Dla tych co nie znają ostatniej zwrotki oto ona: Aż zobaczyli ilu ich, poczuli siłę i czas I z pieśnią, że już blisko świt, szli ulicami miast Zwalali pomniki i rwali bruk - Ten z nami! Ten przeciw nam! Kto sam, ten nasz najgorszy wróg! A śpiewak także był sam Patrzył na równy tłumów marsz Milczał wsłuchany w kroków huk A mury rosły, rosły, rosły Łańcuch kołysał się u nóg