Napisał w internecie, że wrzucił metalową rurkę do silnika samolotu. Okazuje się, że mężczyzna był uzależniony od narkotyków i nadal ich używał. Nikt jednak tego nie sprawdził, choć mężczyzna miał dostęp do strefy zastrzeżonej.
To był kiepski żart, za który grozi osiem lat więzienia. Wracamy do sprawy Adriana S. z obsługi lotniska w Katowicach, który napisał w internecie, że wrzucił metalową rurkę do silnika samolotu. Okazuje się, że mężczyzna był uzależniony od narkotyków i nadal ich używał. Nikt jednak tego nie sprawdził, choć mężczyzna miał dostęp do strefy zastrzeżonej.
W rozmowie z „Faktami” TVN Adrian S. przyznaje, że wpis, którego jest autorem, miał być tylko żartem. – Od momentu, jak zdałem sobie sprawę ze skutków, jakie mnie czekają, przestało mnie to już śmieszyć. Muszę zrewidować swoje poczucie humoru – przyznaje mężczyzna.
Za ten konkretny przejaw kiepskiego poczucia humoru grozi osiem lat więzienia. Dziś jednak nie ma pewności, że mężczyzna w ogóle stanie przed sądem. – Jeżeli ujawnimy w toku postępowania, że podejrzany był w przeszłości leczony odwykowo lub leczony z powodu uzależnienia – czy od alkoholu, czy od narkotyków – wtedy są przeprowadzone badania psychiatryczne takiej osoby – wyjaśnia Anna Szymocha-Żak z prokuratury rejonowej w Tarnowskich Górach.
Podstawą do tego, by przeprowadzić takie badania, mogą być m.in. wpisy mężczyzny w internecie, gdzie sam do takiego leczenia się przyznaje. „Rzuciłem też wszelkiego rodzaju skur***** narkotyki, z którymi przez kilka lat nie mogłem sobie poradzić. (…) Dopuszczam do siebie możliwość brania tylko LSD. (…) Trawy nie palę, bo nie lubię. Jednak psychodeliki to nie nałóg” – napisał Adrian S. w serwisie wykop.pl.
27-latek posługiwał się w sieci pseudonimem, ale nawet gdyby przy wpisach o narkotykach pojawiło się jego imię i nazwisko, służby i tak nie miały żadnych szans, by takie informacje zdobyć. – Nie sprawdzaliśmy tej osoby, ponieważ nie wpłynął do nas wniosek o jej sprawdzenie – mówi kpt. Katarzyna Walczak ze Śląsko-Małopolskiego Oddziału Straży Granicznej. Do składania takich wniosków zobligowany jest zarządzający portem. Pod jednym warunkiem: że chodzi o wydanie stałej przepustki do strefy zastrzeżonej. W takim przypadku weryfikacja przeszłości pracownika może trwać nawet dwa miesiące. Jak to więc możliwe, że bagażowego, który w tej strefie pracował, nie sprawdzono?
– Ten pracownik miał jednorazową przepustkę wystawioną na zlecenie firmy holdingowej. Ta firma bierze za niego pełną odpowiedzialność , przydzielając mu tak zwanego opiekuna, anioła stróża – tłumaczy Cezary Orzech z Portu Lotniczego Katowice w Pyrzowicach.
Jednorazowa przepustka wystawiana była za każdym razem, gdy Adrian S. przychodził do pracy. Władze firmy, w której ją dostał, przyznają, że 27-latka zatrudniono w związku ze zbliżającym się okresem wakacyjnym.
Czy istnieje zagrożenie ponowienia się takich sytuacji?– Nie ma takiego zagrożenia, że zwiększony ruch czarterowy będzie powodował sytuację, w której po lotnisku będzie biegała jedna trzecia osób z jakimiś tymczasowymi przepustkami, które będą od tygodnia zatrudnione na lotnisku – uspokaja Grzegorz Bykowski z Portu Lotniczego Poznań-Ławica. Przeszłości wszystkich, którzy na nim się pojawiają, też – zdaniem ekspertów – sprawdzić się nie da.
Tomasz Hypki z magazynu „Skrzydlata Polska” zauważa z kolei, że nie można dać się zwariować. – Nie możemy też spowodować, że procedury będą tak daleko idące, że spowodują w ogóle paraliż funkcjonowania lotnictwa – podkreśla ekspert.
Po incydencie w katowickim porcie procedury mogą jednak zostać zaostrzone. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wydał bowiem zalecenia dotyczące skutecznego nadzoru nad osobami posługującymi się jednorazowymi przepustkami. Urzędnicy nie zdradzają szczegółów, bo dokument opatrzony jest klauzulą „niejawne”.
Pozytywne nastawienie na nowe doświadczenie. Oszołomiony ciekawością działania grzybków. Las okalający wioskę w której spędziłem sporą część dzieciństwa. Starannie dobrane miejsce. Zagajnik otoczony mokradłami. Śpiew ptaków, szum drzew.
Godzina mniej więcej 14:50, bardziej mniej niż więcej.
Wyciągam odmierzoną porcję pieczarek. Waga wskazywała 1,5 grama. Odrzucam kilka egzemplarzy, nie wyglądają apetycznie. Finalnie wyszło pewnie z 1,2-1,3 grama. Z niechęcią rozgryzam suche kapelusze i łodygi, popijam sokiem pomarańczowym...
Nastawienie psychiczne: czwarty dzień przerwy od substancji, ogromny głód narkotykowy. Miejsce: lasek koło domu i jego okolice.
Dzień rozpoczął się nad wyraz pozytywnie, wstałem wcześnie rano do roboty, wyspany i w dobrym humorze. Był to czwart dzień przerwy po weekendowym maratonie podawania stymulantów dożylnie i donosowo. Mój stan psychiczny znacznie się poprawił i praca fizyczna mijała mi nadspodziewanie dobrze. Zmieniło się to na chwilę przed końcem pracy, kiedy dowiedziałem się, że znajomy z którym ostatnio poleciałem, dostał całkiem sporą sumę pieniędzy.
Dobry nastrój i pozytywne nastawienie. Miły wieczór w gronie przyjaciół.
Jedno jest pewne, to była sobota. Od rana ekscytowałem się nowym doznaniem i nie mogłem doczekać się mojej pierwszej degustacji. Piękna Księżniczka zaprosiła mnie na kolację z kodeiny, więc kupiłem 2 paczuszki antidolu, wsiadłem na konia i pojechałem na jej dwór. Koło godziny 18:00 wypiłem butelkę Gingersa, a o 19.00 zjadłem parę kawałków vegan pizzy, którą przyrządziła (z moją niewielką pomocą) Księżniczka.
stary rezerwat dębowy
A więc zaczęło się, piękna kwietniowa pogoda, wypożyczony pokój w akademiku służącym do kwaterunku studentów odbywających zajęcia terenowe. Nas kilku, zebranych by móc celebrować przejście przeze mnie 23 roku życia. Od dawna marzyłem o kwasie. Był on dla mnie mistyczną niewiadomą, substancją, która jako jedyna ciągnęła mnie do Siebie z mocą tysiąca uzależnień, niczym zakazany owoc Ewę. Jednakże nie chciałem przechodzić przez to sam. Zaprosiłem przyjaciół, trójka z nas zamierzała się oddać tej przyjemności.
Komentarze