O zagrożeniach w górach mówi się wiele. Jesteśmy uczulani, żeby planując górskie wędrówki sprawdzać prognozy pogody, zabierać ze sobą odpowiedni sprzęt i ubranie oraz dobierać trasy do swoich faktycznych umiejętności. Niewiele mówi się jednak o obecności alkoholu na szlakach i mocniejszych trunkach, które w schroniskach to już standard.
O zagrożeniach w górach mówi się wiele. Jesteśmy uczulani, żeby planując górskie wędrówki sprawdzać prognozy pogody, zabierać ze sobą odpowiedni sprzęt i ubranie oraz dobierać trasy do swoich faktycznych umiejętności. Niewiele mówi się jednak o obecności alkoholu na szlakach i mocniejszych trunkach, które w schroniskach to już standard.
Górskie schroniska już dawno przestały być miejscami, które mają zapewnić wędrującym po górach bezpieczny nocleg. Jak wskazuje "Gazeta Wyborcza", ich oferta stała się zdecydowanie bogatsza, co wymusiła zmiana profilu pojawiających się w nich turystów. W schroniskach pojawiają się już tylko ci, którzy robią sobie przerwę w wędrówce, ale także ci, dla których atrakcją jest już sam pobyt w schronisku. Stąd choćby coraz bogatszy wybór dań i trunków, także tych mocniejszych.
Nie oznacza to jednak, że alkohol w schroniskach jest jakimś novum. Maria Łapińska, wieloletnia kierowniczka schroniska w Morskim Oku, w rozmowie z "Wyborczą" podkreśliła, że alkohol był tu "od kiedy pamięta". Przyznała również, że obiekt, którym kieruje, ma nieco inny charakter. Jak podkreśla, spotykają się tu zarówno taternicy, jak i osoby, które swój kontakt z górami ograniczają do wyprawy nad Morskie Oko.
Przewodnicy górscy zauważają, że szczególnie latem turyści chętnie sięgają po piwo, także na górskich szlakach, choć głównie dotyczy to wędrujących deptakiem do Morskiego Oka. - Nie ma innego napoju jak piwo, które tak szybko i skutecznie uzupełniałoby elektrolity w organizmie, który przez wiele godzin pokonywał górskie szlaki w upalnym słońcu. Teraz można zauważyć, że coraz bardziej popularne stają się piwa bezalkoholowe – powiedział "Gazecie Wyborczej" Adam Marasek ratownik TOPR i przewodnik wysokogórski.
Obecność alkoholu w górach budzi mieszane uczucia. Choć nie brakuje osób, które są przekonane, że w schroniskach i na szlakach nie powinno być miejsca dla mocniejszych trunków, to znajdą się i tacy, dla których jego dostępność nie stanowi większego problemu. Ci drudzy podkreślają, że problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy znajdujący się pod wpływem alkoholu turyści zakłócają spokój innych.
A co o alkoholu na szlakach i w schroniskach mówią dane TOPR? Adam Marasek ratownik, TOPR i przewodnik wysokogórski podkreślił, że z własnego doświadczenia wie, że alkohol nie stanowi poważnego problemu w górach. - Interwencje związane z turystami, którzy pod wpływem alkoholu mieli problemy na szlaku były bardzo, ale to bardzo wyjątkowe — dodał w rozmowie z "Wyborczą".
Andrzej Krzeptowski Sabała naczelnik Straży Parku TPN wskazuje, że w tym roku nie zanotowano żadnej interwencji związanej z nadużyciem alkoholu. W poprzednich latach tego rodzaju interwencje się zdarzały, choć jak zaznacza Sabała "było ich bardzo mało".
Za nim zdecydujemy się sięgnąć po alkohol w górach, powinniśmy pamiętać, że może on stanowić poważne zagrożenie. Spożywanie alkoholu, szczególnie w dużych ilościach może doprowadzić do odwodnienia i zaburzeń gospodarki elektrolitowej.
Alkohol zaburza nasz odbiór rzeczywistości, przez co nie jesteśmy w stanie realnie ocenić własnych możliwości i sytuacji na szlaku. Do tego dochodzi wydłużenie czasu reakcji i zaburzenie ogólnych zdolności psychoruchowych, które mogą się skończyć tragicznie.
Ogólne nastawienie jak najbardziej pozytywne oraz ekscytacja przed spontanicznym tripem. Setting nie wyglądał już tak kolorowo - komplet domowników w mieszkaniu, aczkolwiek z racji względnie późnej pory jedynie siostra pozostała na posterunku.
Główna akcja miała miejsce w nocy z 22 na 23 sierpnia. Dzień minął mi na mniej lub bardziej udanych przygotowaniach do kampanii wrześniowej. Po nauce odczułem potrzebę relaksu, więc szybka mobilizacja i ekipa na wieczorne piwko zmontowana. Po wypiciu i spaleniu blanta powoli każdy udaje się do domu. Ja nie czuję się do końca ukontentowany, więc postanawiam wprowadzić w życie plan dysocjacyjnego tripa. Podczas drogi do domu odczuwam ekscytacje i podniecenie porównywalne z tym z pierwszych lotów.
Stare, studenckie mieszkanie - niewiele mebli, ale wiele myśli. Współlokatorzy niemal zawsze nieobecni. Wszystkie gorączki zmysłów przebyte na gołym materacu pod ścianą.
Moje przygodne wędrówki z DXM skończyły się pare miesięcy temu, kiedy po dawce 800mg (15mg/kg) straciłem orientację otoczenia, połowę prochów zwymiotowałem na stół, a przechodząc z jednego pomieszczenia do drugiego zdawało mi się, że wchodzę do mieszkania sąsiadów. Ale wszystko po kolei. Poniższy raport jest próbą podsumowania natury wysokich plateau tego nieszczęsnego specyfiku na podstawie własnego doświadczenia dobrych i złych podróży.
Samotne wieczory w domu, jesienna zmuła.
Nie będzie to raport dotyczący konkretnie jednej podróży, a powyrywane z kontekstu różne przygody które dane mi było przeżyć podczas spotkań z kaszlakiem. Schemat był zawsze ten sam - tabletki zjeść, przepalić nikotyną i thc, położyć się na łóżku ze słuchawkami na uszach i odpłynąć słuchając muzyki, w 80% podróży (nie znudziło mi się!) był to album Infected Mushroom - Return to the Sauce - i jest to bardzo ważna, jeśli nie najważniejsza cecha podróży o których piszę. Posegreguję je w miarę co do dawek.
